Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Γράφω πρωτομηνιά του Αυγούστου, αποχαιρετώντας την Αθηνά, μια συντρόφισσα και συνάδελφο, που έπεσε χτυπημένη απ' τον καρκίνο, αυτό το άρρωστο όπλο, ολοένα και μεγαλύτερου και συχνότερου σε νέους ανθρώπους ...βεληνεκούς, για το οποίο δεν ξοδεύονται όσα θα 'πρεπε δισεκατομμύρια για την κατασκευή ασπίδας και συστημάτων άμυνας. Οπότε ξεκινάω βαριά, γιατί ποιος μπορεί να πει καλό μήνα με την απειλή στη Μέση Ανατολή, για το πέρασμα του κόσμου στον αστερισμό των αντιποίνων. Λες κι όλος ο κόσμος να έχει ασπαστεί αυτό το πολιτισμικά ανίερο δόγμα: Οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος.

Γράφει: Νίκος Κατσουρίδης

Το ποιες είναι οι προθέσεις της κας Ολγκίν, τι αναμένεται να εισηγηθεί στον Γ.Γ. του ΟΗΕ κ. Γκουτέρες είναι φυσιολογικά το ένα ερώτημα που απασχολεί τον κάθε ένα που νοιώθει και κατανοεί ότι είναι αναγκαίο να πορευθούμε προς λύση του κυπριακού. Το άλλο ερώτημα, το οποίο γεννήθηκε μέσα από δηλώσεις και συνεντεύξεις του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι τι εννοούσε ο Πρόεδρος όταν δήλωνε ότι είναι έτοιμος να λάβει τολμηρές αποφάσεις.

Δίπλα σε αυτό και το ερώτημα τι άραγε εννοούσε η κα Ολγκίν όταν έλεγε ότι ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης γνωρίζει τι πρέπει να γίνει για να σπάσει το αδιέξοδο. Το επόμενο ερώτημα είναι και το πιο ουσιαστικό: υπάρχει πιθανότητα να μετακινηθεί η Τουρκία από τη θέση ότι η διαδικασία εντός παραμέτρων του ΟΗΕ έχει πεθάνει; Αρα ξεχάστε το ένα κράτος, έστω Ομόσπονδο κ.ο.κ.