Γράφει: Νίκος Κατσουρίδης

Η συγκατάθεση της κυβέρνησης για παρουσία του Τούρκου ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν στο άτυπο Συμβούλιο στις Βρυξέλλες, αποκάλυψε για μια ακόμα φορά το απίστευτο αλαλούμ το οποίο υπάρχει στο εσωτερικό μέτωπο αναφορικά με τη λύση του Κυπριακού. Ένα αλαλούμ το οποίο ξεκίνησε από την ώρα της πρώτης Συμφωνίας Υψηλού Επιπέδου μεταξύ Μακαρίου - Ντενκτάς το 1977. Ένα αλαλούμ το οποίο συνεχώς μεγάλωνε με την πάροδο του χρόνου και την αδυναμία εξεύρεσης κοινά αποδεκτής λύσης. Ένα αλαλούμ το οποίο ενισχυόταν και από την είσοδο νέων γενιών στο πολιτικό γίγνεσθαι, με μια θεώρηση του Κυπριακού χωρίς τα βιώματα του 1974. Την ίδια ώρα η σύγχυση επιτείνετο απο την ανάμειξη ιδεολογικών στοχεύσεων ταυτόχρονα με την επιδίωξη του βασικού στόχου, της λύσης δηλαδή του κυπριακού μέσον της απαλλαγής κάθε μορφής κατοχικής τουρκικής παρουσίας και επικυριαρχίας και ρύθμισης των σχέσεων μεταξύ ε/κ και τ/κ.