Η πρόσφατη επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας στη μητρόπολη του καπιταλισμού και στο λίκνο του, το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, χαρακτηρίστηκε, εκτός από το περιβόητο σπάσιμο της σφύρας, από την καταβαράθρωση των δεικτών με τεράστιες ζημιές στην παγκόσμια οικονομία, ως η μαύρη μέρα του χρηματιστηρίου.
Μετά την οικονομική κρίση του 2008, τις μεταναστευτικές ροές προς τη Δύση, άρχισαν εντονότατες συζητήσεις περί εθνικής ταυτότητας και άλλων ταυτοτήτων και όλοι άρχισαν να αναρωτιούνται, να επανεξετάζουν και να αναπροσδιορίζονται ότι έχουν κοινό και ότι τους διακρίνει από τους άλλους λαούς ή ομάδες.
«Στην κρίση του ευρώ, οι βόρειες χώρες της Ευρωζώνης επέδειξαν αλληλεγγύη στις χώρες σε κρίση. Ως σοσιαλδημοκράτης, πιστεύω ότι η αλληλεγγύη είναι εξαιρετικά σημαντική. Όποιος, όμως, τη ζητά, έχει και υποχρεώσεις. Δεν μπορώ να ξοδεύω όλα τα χρήματά μου σε ποτά και γυναίκες και στη συνέχεια να ζητώ τη στήριξή σου. Αυτή η αρχή ισχύει σε προσωπικό, τοπικό, εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο».
Η απαράδεκτη αυτή δήλωση του Γερούν Ντάιζελμπλουμ στην Frankfurter Allgemeine Zeitung αποτελεί πραγματική πρόκληση για τους λαούς και τους εργαζόμενους. Αφενός για τις σεξιστικές και ρατσιστικές της προεκτάσεις. Αφετέρου όμως προκαλεί την υπομονή που δείχνουν οι λαοί στην Ε.Ε. και οι εργαζόμενοι τους.
