Γράφει: Σαπφώ Διαμάντη*

Δεν είμαι ο υπερασπιστής του λαού. Ουδέποτε φιλοδόξησα αυτόν τον πομπώδη τίτλο, είμαι του λαού, ανέκαθεν ήμουν μόνον αυτό, δεν επιθυμώ να είμαι άλλο από αυτό, περιφρονώ οιονδήποτε τρέφει τη φιλοδοξία να είναι κάτι περισσότερο.

(Μαξιμιλιέν ντε Ρομπεσπιέρ)

Αφησε μέσα τους άλλους να ξαναπερνάνε τις λεπτομέρειες και βγήκε να πάρει αέρα, να λαγαρίσει το κεφάλι του. Η νύχτα είναι ζεστή και υγρή, σχεδόν όπως η μέρα, περασμένες τέσσερις. Πάει πέρα δώθε στην αυλή, σιάζει με τον δεξή του δείκτη τα γυαλιά στη ράχη της μύτης του. Τ' αγόρασε το απόγευμα περνώντας απ' τη Σάντα Κλάρα, στο δρόμο απ' την Αβάνα για εδώ. Μες στην απόλυτη σιγή, μια κουκουβάγια φτερουγίζει αλαφιασμένη κι εκείνος αναβλέπει. Η ματιά του πέφτει στα υποτιθέμενα κοτέτσια. Κρύβουν τα αμάξια που θα τους μεταφέρουν σε λίγο. Τον πιάνουν τα γέλια. Εμ, χωρίς φαντασία, παρανομία δε γίνεται! Συνοφρυώνεται. Δεν ξέρει τι θα γίνει αύριο κι αυτό τον τρώει.

Γράφει: Νίκος Κατσουρίδης

Πρόσφατα, τη βδομάδα που μόλις τελείωσε, πραγματοποιήθηκε στην Κύπρο η δεύτερη Διακυβερνητική Κύπρου – Ελλάδας με τη συμμετοχή πολλών υπουργών και των δύο κυβερνήσεων. Επικεφαλής των δύο αντιπροσωπειών ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης και ο Έλληνας Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Πολλά και σίγουρα ενδιαφέροντα τα θέματα στην ημερήσια διάταξη. Πολλά και όσα κάποιος θα μπορούσε να σχολιάσει. Δεν θα σταθώ σε αυτά. Θα σταθώ πρωτίστως σε κάτι άλλο. Κάτι το οποίο υπήρξε, κατά την κρίση μου, καθοριστικό στην πλεύση του χρυσοπράσινου φύλλου προς έναν απάνεμο λιμάνι ή μια φουρτουνιασμένη θάλασσα.