Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Εργολάβο οικοδομών ξέρω. Εργολάβο δημοσίων έργων επίσης ξέρω. Ακόμα και στο έδαφος του καπιταλισμού, αυτά τα δύο έχουν και αποχρώσες οικονομικές και ενδεχομένως ταξικές διαφορές. Μετά την εργολαβία, ξέρω και την υπεργολαβία και τους υπεργολάβους, παιδιά κάπως κατώτερου οικοδομικού θεού, ύστερα στην αστική κλίμακα οπότε και στη λαϊκή πρώτοι έρχονται οι οικοδόμοι, οι χτιστάδες κι οι βαφιάδες και τα παραπαίδια.

Εργολάβους λαών, όμως, σύντροφοι δεν είχα ακούσει, μέχρι την ιλιγγιώδη ψήφο των Αμερικανών σ' έναν πρόεδρο που τους βλέπει, τους αντιμετωπίζει και τους χρησιμοποιεί, τον λαό του και τους άλλους λαούς, πότε σαν τούβλα, πότε σαν μπάζα.

Tης Μαρίνας ΛΑΒΡΑΝΟΥ*

Ολο το τελευταίο διάστημα η συζήτηση για τα Τέμπη έχει στο επίκεντρο και τη Δικαιοσύνη. Είτε από την πλευρά της κυβέρνησης της ΝΔ που έχει κάνει καραμέλα το «αφήστε τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της» και το «έχουμε εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη». Είτε από τα άλλα κόμματα που μιλάνε για κατευθυνόμενους δικαστές και πραγματογνώμονες, για το «κράτος δικαίου» που παραβιάζεται. Ολοι βέβαια καταλήγουν στο ότι πρέπει να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη της κοινωνίας στους θεσμούς, να διαφυλαχτεί η «ανεξαρτησία της δικαιοσύνης». Φανερώνεται έτσι η πραγματική τους ανησυχία: Μη τυχόν και αποκαλυφθεί ποιον πραγματικά υπερασπίζεται διαχρονικά το «κράτος δικαίου», αλλά και ότι η δικαιοσύνη αποτελεί κομμάτι του, το «μακρύ χέρι» που από άλλο δρόμο συμβάλλει στη χειραγώγηση, στην υποταγή του λαού στους εκμεταλλευτές του.