Από Νίκος Μπογιόπουλος*

Ο φασίστας Νετανιάχου σε ιμπεριαλιστικό ντελίριο: “Αλλάζουμε την όψη του κόσμου – Η Γάζα δεν υπάρχει πια ούτε ο Λίβανος, και το ίδιο θα ισχύει και για το Ιράν». Αυτά ήταν τα λόγια του μιλώντας στην ισραηλινή δημόσια τηλεόραση KAN 11.

Όταν ο Γκαίρινγκ, υπαρχηγός του Χίτλερ και επικεφαλής της Γκεστάπο, ανέλαβε την ηγεσία του υπουργείου των Εσωτερικών στην κυβέρνηση των ναζί, απευθυνόμενος στην αστυνομία του Ντόρτμουντ, δήλωσε: «Δύο είδη νόμου ξέρω, γιατί ξέρω και δύο είδη ανθρώπων: αυτούς που είναι με το μέρος μας και αυτούς που είναι εναντίον μας»!

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Οταν λέμε λάφυρο, μιλάμε για αγαθό που αποσπάς από τον εχθρό μετά από μάχη με βία. Στους αρχαίους πολέμους τα λάφυρα, υλικά αγαθά με αξία ή και άνθρωποι - δούλοι, ήταν συχνά αυτός καθαυτός ο σκοπός του πολέμου, και οπωσδήποτε η αμοιβή των στρατιωτών. Διαφέρει κάπως το λάφυρο απ' τη λεία, που χρησιμοποιείται και ευρύτερα για την κλοπή και την υπεξαίρεση. Με τη γλώσσα γενικώς να υποχωρεί, δύσκολη η αναγνώριση αποχρώσεων μεταξύ λαφυραγώγησης και λεηλασίας. Ας μην ψάξει κανείς ηθική απαξία στα λάφυρα. Θεσμός από την εποχή των ομηρικών χρόνων είναι. Αλλωστε στη σύγχρονη αντίληψη του διεθνούς δικαίου τα λάφυρα περιορίζονται στις κινητές αξίες του εχθρού, και νόμιμα κρατούνται και δεν επιστρέφονται ακόμα και μετά τη λήξη του πολέμου, εκτός κι αν αντεπιτεθεί ο εχθρός και τα ξαναπάρει, οπότε παύουν να θεωρούνται λάφυρα.