Της Λιάνας Κανέλλη*

Είναι βαρύ και το παίρνω απάνω μου, ακριβώς επειδή σε συνθήκες ανεξέλεγκτης γνωμοδοσίας των πάντων περί τα πάντα, μπορεί να μη λείψουν οι καλοθελητάδες. Λοιπόν έχω σχεδόν πεισθεί ότι η Ελλάδα έχει γίνει για μία ακόμη φορά πειραματόζωο εφαρμογής ενός επικοινωνιακού αλγορίθμου που μεταφράζεται σε θηριώδη αύξηση της χειραγώγησης των μαζών και εξίσου θηριώδη μείωση του πολιτικού κόστους, που όλοι αναρωτιούνται γιατί δεν εμφανίζεται πουθενά παρά τη γιγαντιαία επίθεση εναντίον των λαών και την επιβολή αντιλαϊκών πολιτικών και μέτρων που περνούν είτε αδιαμαρτύρητα, είτε, το χειρότερο, απαρατήρητα από τις μάζες που υποφέρουν.

Του Βασίλη Όψιμου*

Η συμπλήρωση φέτος 30 χρόνων από την ψήφιση της Συνθήκης του Μάαστριχτ από όλα τα αστικά κόμματα στην Ελλάδα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ) συνιστά μια καλή ευκαιρία για το επαναστατικό κίνημα να εντείνει τις προσπάθειές του για την αποκάλυψη του αντιδραστικού χαρακτήρα της «λυκοσυμμαχίας» της ΕΕ. Η ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ έδωσε με συμπυκνωμένο και παραστατικό τρόπο τα ολέθρια για την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα αποτελέσματα της πορείας των 30 αυτών χρόνων¹.

Ολο αυτό το διάστημα, ένα από τα κεντρικά ζητήματα της ιδεολογικής αντιπαράθεσης με την αστική τάξη και τα παντός είδους και απόχρωσης επιτελεία της είναι αυτό της περιβόητης «σύγκλισης» των καπιταλιστικών οικονομιών, σύγκλιση που θα ερχόταν δήθεν μέσα από την αυστηρή και συντεταγμένη εφαρμογή ενός πλέγματος κατευθύνσεων της Κομισιόν από όλα τα κράτη - μέλη.