«Η Ευρώπη επανέρχεται», «η ΕΕ πρέπει να αναλάβει περισσότερες ευθύνες», «να αποκτήσει δική της φωνή», να γίνει «πόλος εξισορρόπησης»... Κάτι τέτοιες τοποθετήσεις δίνουν και παίρνουν τις τελευταίες μέρες, σχετικά με τον ρόλο που τάχα πρέπει να έχει η ΕΕ στην ιμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ουκρανία.

Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «κρατάει το φανάρι» σε αυτήν τη συζήτηση, καλώντας την ΕΕ να παρέμβει «πιο αποφασιστικά», καλλιεργώντας το δηλητήριο ότι τάχα η ιμπεριαλιστική συμμαχία μπορεί να γίνει «κρίκος της λύσης», ενώ στην πραγματικότητα ήταν, είναι και θα είναι μέρος της όξυνσης της σύγκρουσης.

Της Λιάνας Κανέλλη*

Με το που έσκασε βίαια και επί του πεδίου το ουκρανικό ζήτημα, τεχνηέντως ως νεοανατολικό, έχω πια πεισθεί ότι η ελληνική κοινή γνώμη εκπαιδεύεται στην ανοησία, τη μικροπολιτική συνήθεια και την αποψίλωση της γνωστικής της και της κριτικής της ικανότητας με ευθύνη και της τωρινής και της προηγούμενης κυβέρνησης και των αστικών κομμάτων. Κραυγαλέο παράδειγμα η επιπόλαιη και ανιστόρητη κουβέντα περί «ρωσόφωνων». Πίσω και κάτω από την οποία κρύβονται, όπως κάτω από το χαλί, όλα τα σκουπίδια των καπιταλιστικών ανταγωνισμών για την Ενέργεια, τους αγωγούς, τις σφαίρες επιρροής κι όλα αυτά τα σπουδαία που οι λαοί μαθαίνουν να αξιολογούν σαν κέρματα στην τσεπούλα τους.