Γράφει: Γεράσιμος Χολέβας*

Αργάσι το απόγευμα και ο ήλιος είχε ήδη αρχίσει να αποχαιρετά τη μέρα. Στο παρκάκι είχαν απομείνει πέντε – έξι παιδιά. Λίγο πιο πέρα μια μητέρα προσπαθούσε να ταΐσει το μικρό της κορίτσι, μα εκείνο είχε το νου του στο παιχνίδι. Συνεχώς της «ξέφευγε» και έτρεχε προς τα άλλα παιδιά. Όμορφες εικόνες, γεμάτες ζωή και ελπίδα.

Η μητέρα ήθελε να του πει πάρα πολλά, αλλά περίμενε να μεγαλώσει λίγο ακόμη. Είχε μια ακαταμάχητη επιθυμία να μοιραστεί μαζί του πολλές σκέψεις της, όχι για να το «συμβουλέψει» μα για να το φέρει πιο κοντά της, για να γνωριστούν καλύτερα.

Υπερωρίες «βαράνε» τις τελευταίες μέρες αρθρογράφοι, σχολιαστές, αστοί πολιτικοί και τρολ του διαδικτύου, κάποιοι εγκαλώντας το ΚΚΕ και κάποιοι εκφράζοντας την… έκπληξή τους για τη στάση του να μην παραβρεθεί στη φιέστα που στήνει η κυβέρνηση και όλα τα άλλα κόμματα με τον Ζελένσκι στην ελληνική Βουλή.

Αλήθεια, τι πίστευαν;