Γράφει: Δήμητρα Μυρίλλα*

Εάν το ουκρανικό καθεστώς δεν αντέχει τον Πούσκιν πάνω στο βάθρο του τότε έχει πολλαπλάσιους λόγους να μην ανέχεται το Μαξίμ Γκόρκι, ειδικά τον Μαξίμ Γκόρκι. Αυτόν πρωτοπόρο κομμουνιστή της επαναστατικής λογοτεχνίας, ο οποίος στις μεγάλες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές της χώρας του με την Οκτωβριανή Επανάσταση βρέθηκε στο πλάι το ρώσικου λαού.

• Αν ο λαός παραιτηθεί, τότε από την εξέγερση του Σικάγου, από τη ματωμένη Κυριακή του 1905 στη Ρωσία, από τον Μάη του ’36 και τον «Επιτάφιο» του Ρίτσου, από τον τοίχο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του ’44, θα έχουν απομείνει μόνο οι αγχόνες των εκμεταλλευτών.

Γράφει: Νίκο; Μπογιόπουλος*

Τίποτα δεν χαρίστηκε. Το δικαίωμα του ανθρώπου να δουλεύει για να ζει και όχι να ζει για να δουλεύει. Το 8ωρο και το δικαίωμα στην ξεκούραση και στον ελεύθερο χρόνο. Το δικαίωμα για μόνιμη, σταθερή, δημιουργική και αξιοπρεπώς αμειβόμενη εργασία. Οι Συλλογικές Συμβάσεις, το δικαίωμα της κοινωνικής ασφάλισης, η άδεια, η συνδικαλιστική ελευθερία στους χώρους δουλειάς.

Τίποτα απ’ όλα όσα κατακτήθηκαν εδώ και ενάμιση αιώνα και που σήμερα ο καπιταλισμός τα παίρνει πίσω με «τόκο», δεν χαρίστηκε. Είναι ποτισμένο με αμέτρητο μόχθο, ιδρώτα και αίμα. Τίποτα δεν θα επιστραφεί από μόνο του. Ο,τι κερδήθηκε κι ό,τι χάθηκε, ό,τι κλάπηκε κι ό,τι «επιστραφεί», θα έχει πάνω του την ίδια σφραγίδα: Τη σφραγίδα της θυσίας, της αγωνίας, της ενότητας των εκατομμυρίων εργαζομένων.