Της Λιάνας Κανέλλη*

Η αλληλεπίδραση του ναυαγού Ροβινσώνα Κρούσου με τον ιθαγενή που βάφτισε Παρασκευά, πάντα πίστευα ότι τον κράτησε ζωντανό κι ανέγγιχτο από τη βαρβαρότητα και το γλίστρημα στο παράλογο που συνεπάγεται η απομόνωση του ανθρώπου από τους άλλους ανθρώπους. Αλλωστε η «απομόνωση» είναι η έσχατη βαρβαρότητα κάθε μορφής φυλάκισης. Κι ύστερα έρχομαι και βλέπω, πάνω από μισόν αιώνα από κείνο το παιδικό ανάγνωσμα, που όμως ωρίμασε μέσα μου, πρόωρα έστω το πολύτιμο της κοινωνίας ως ζωή που αξίζει τον κόπο, τα βιντεάκια παραγωγής Ζελένσκι κι αισθάνομαι ότι κάποιος μου επιβάλλει να ξεμωραθώ.

Δεν υπάρχει ούτε μια άχρηστη πληροφορία που να μη μεταδόθηκε αυτές τις μέρες, από τους ανταποκριτές της Eurovision, για τον «διαγωνισμό» που διοργανώνει φέτος η Ιταλία.

Αυτό όμως που δεν πρόκειται να μας πει κανένας από τους φανατικούς του «θεσμού» και της ιστορίας του είναι ότι η Eurovision γεννήθηκε ως ιδέα του ΝΑΤΟ (!), στο πλαίσιο των εναλλακτικών τρόπων που αναζητούσε η ιμπεριαλιστική συμμαχία στα μέσα της δεκαετίας του 1950 για να προωθήσει τη λεγόμενη «ήπια ισχύ».