Από Ανδέας Δενεζάκης*

«Αραγε μπορούμε να ξεχάσουμε
εγώ κι εσύ, το σαράντα τρία;
Θυμάσαι, η Μάχη του Κουρσκ
τότε φλεγόταν;

Και ο Σοβιετικός στρατιώτης
περνώντας στην αθανασία
ήταν πιο δυνατός απ’ τη φωτιά
πιο γερός από το μέταλλο (…)»

(σοβιετικό τραγούδι)^[1]

Μετά την αναπάντεχη ήττα που γνώρισαν τα γερμανοφασιστικά στρατεύματα, στις 2 του Φλεβάρη του 1943, στο Στάλινγκραντ, από τους ηρωικούς υπερασπιστές του, ύστερα από μάχες 6 μηνών (13 Σεπτέμβρη 1942 – 2 Φλεβάρη 1943), η γερμανική διοίκηση σχεδιάζει μια μεγάλη και τελική επίθεση στο σοβιετο-γερμανικό μέτωπο, για το καλοκαίρι του 1943, με σκοπό να κερδίσει τη στρατηγική πρωτοβουλία που είχε χάσει στο Στάλινγκραντ και να διαλύσει την σοβιετική αντίσταση.

Στις 15 Απρίλη 1943 ο Χίτλερ ζήτησε «μια νίκη που θα έλαμπε σαν φάρος στον κόσμο ολόκληρο». Η ναζιστική Γερμανία απάντησε στο κάλεσμά του παίρνοντας μεγάλο όρκο.

ΗΠΑ - Ιούνιος 1971. Η εφημερίδα «Τάιμς της Νέας Υόρκης» φέρνει στο φως της δημοσιότητας αποσπάσματα από μια μυστική έκθεση του αμερικανικού Πενταγώνου για τον πόλεμο του Βιετνάμ. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ προχωρά σε δικαστική δίωξη, κατηγορώντας τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» ότι λειτουργούν υπέρ της σοβιετικής κατασκοπίας…

Το δικαστήριο αρχικά απορρίπτει το αίτημα της κυβέρνησης, αλλά το Εφετείο διατάζει την προσωρινή διακοπή των επίμαχων δημοσιευμάτων. Τελικά, το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτει την προσφυγή της κυβέρνησης.