Η τελευταία όξυνση των σχέσεων Γαλλίας - Τουρκίας, με αφορμή τα σκίτσα του σατιρικού περιοδικού «Σαρλί Εμπντό», που σκόπιμα επιλέγουν να εμπεριέχουν και τον προφήτη των μουσουλμάνων Μωάμεθ μαζί με τον Τούρκο Πρόεδρο, Ρ. Τ. Ερντογάν, τα φονικά «τυφλά» τρομοκρατικά χτυπήματα από φανατικούς ισλαμιστές στη Γαλλία σε εκκλησίες κατά ανυποψίαστων πολιτών ή σε προξενείο της Γαλλίας στη Σαουδική Αραβία, είναι κάποιες «ψηφίδες» στη μακρά αντιπαράθεση των αστικών τάξεων των δύο χωρών.

Τα επιτελεία των δύο πλευρών και της ΕΕ επιχειρούν να εμφανίσουν αυτήν την αντιπαράθεση -λόγω και των περιστατικών που περιέχουν και το θρησκευτικό στοιχείο- ως αντίθεση «Δύσης - Ισλάμ», ή «πολιτισμού και ελευθερίας της έκφρασης - οπισθοδρόμησης». Τα ψευτοδιλήμματα τα οποία δημιουργούν για να εγείρουν αντανακλαστικά που κινητοποιούν και λαϊκές αντιδράσεις πρώτα και κύρια αποσκοπούν στο να κρύψουν το ουσιώδες, που δεν έχει σχέση με αντιπαράθεση λαών αλλά με πολύ ισχυρά αντιτιθέμενα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα που αφορούν τις αστικές τάξεις.

Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής

Ενώ φέτος συμπληρώθηκαν 60 χρόνια της Κυπριακής Δημοκρατίας και Ανεξαρτησίας σ’ αυτούς δεν συμμετείχε ολόκληρος ο κυπριακός λαός λόγω του γεγονότος η πατρίδα μας έχει οδηγηθεί από την ανεξαρτησία της μέχρι σήμερα σε πέτρινα χρόνια και δεν κατόρθωσε να γευτεί τους καρπούς της.

Σ’ αυτά τα 60 χρόνια σαν λαός και πολιτικές ηγεσίες σε αμφότερες τις πλευρές αντί να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να γνωρίσουμε τα αίτια της τραγωδίας που προήλθαν μέσα από υπεροψίες, εθνικισμούς, υποτίμηση της άλλης πλευράς, την μονόπλευρη διαχείριση της εξουσίας από την ελληνοκυπριακή πλευρά, τις συγκρούσεις που δημιούργησε έκαστην πλευρά για δικούς σκοπούς και επιδιώξεις επειδή οι κύριες κοινότητες έχουν διαφορετικές μητέρες πατρίδες και οι στόχοι τους ήταν διαφορετικοί όπως και οι επιδιώξεις τους.

Γράφει: Δήμητρα Μυρίλλα*

Το πώς κάποιος -και αυτός ο κάποιος είναι η επίσημη Πολιτεία διά των κρατικών οργάνων της και οι επιστήμονες- διαχειρίζεται όχι μόνο κορυφαία μνημεία όπως η Ακρόπολη, αλλά κάθε υλικό φορέα της μνήμης δεν είναι ένα απλό θέμα που λύνεται με προαποφασισμένες βεβαιότητες.

Η μόνη βεβαιότητα είναι ότι η κάθε παρέμβαση επί οποιοδήποτε μνημείου, οφείλει να είναι τέτοια που να μην το βλάπτει ή να αλλοιώνει την μορφή του, να είναι ήπια, αναστρέψιμη και αισθητικά συμβατή.

Με έναν νέο γύρο κάλπικων προσδοκιών για τον βρώμικο ρόλο των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και με παραμύθια περί «απομονωμένης Τουρκίας», επιχειρεί η κυβέρνηση να κρύψει τα αδιέξοδα και τους μεγάλους κινδύνους στους οποίους ολοταχώς οδηγούν τον λαό η πολιτική της εμπλοκής στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και η στήριξη των ευρωατλαντικών «διευθετήσεων» που προωθούνται στην περιοχή.