Ήταν το καλύτερο φροντιστήριο για τον αγώνα ενάντια στην συρρίκνωση κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων
- Published in Σχόλια & Αναλύσεις
Γράφει: Μανώλης Κλώντζας*
Τόσοι σταυροί που στήθηκαν
τόσοι σταυροί που θα στηθούνε,
εμάς μονάχα με σταυρούς
μπορούν να μας μετρούνε.
Σταυροί, παντού σταυροί.
Είμαστε “οι αδάκρυτοι κι οι αγέλαστοι”.
Δεν κλαίμε, ούτε γελούμε.
Τα σπίτια μας καπνίζουνε
πεινούνε τα παιδιά μας, δεν λυγούμε
ήρθαμε να χαράξομε του πόνου μας τα σύνορα
και στήνουμε σημάδια και περνούμε.
(Φώτης Αγγουλές)
Ζούμε ενδιαφέροντες καιρούς. Όλα αλλάζουν ταχύτατα γύρω μας χωρίς εμείς πολλές φορές να είμαστε ικανοί να κατανοήσουμε τις αλλαγές. Που είναι τα χρόνια που έφτανε να αγοράσει κανείς την εφημερίδα του την Κυριακή για να αποκτήσει μια σχεδόν πλήρη εικόνα … Πάνε αυτά. Περάσανε. Σήμερα ζούμε σε μια εποχή πολύ υψηλών ταχυτήτων. Την διεθνώς οξυνόμενη κρίση ήρθε και συνάντησε ο κορωνοϊός. Οι κυβερνήσεις μετά από μια αρχική έκπληξη γρήγορα κατάλαβαν την ευκαιρία. Ούτε ήθελαν ούτε μπορούσαν φυσικά να λάβουν τα κατάλληλα επιστημονικά μέτρα για να προστατεύσουν την υγεία και την ζωή των υπηκόων τους. Παράλληλα όλο αυτό το διάστημα συντελείται μια πρωτόγνωρη συγκέντρωση πλούτου από μια πάρα πολύ μικρή μερίδα κηφήνων. Αντίθετα η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου εξαθλιώνεται. Δεν πρέπει κανένα να εκπλήσσει αυτό. Είναι αναμενόμενο επιστημονικά. Δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάμε αντίστοιχες εξελίξεις ιστορικά.









