Γράφει: Άννα Γρηγοριάδου*

Διακόσια χρόνια συμπληρώθηκαν τον περασμένο Νοέμβρη από τη γέννηση του Φρίντριχ Ενγκελς, του μεγάλου Γερμανού θεωρητικού και επαναστάτη, που μαζί με τον Μαρξ επεξεργάστηκαν την κοσμοθεωρία του επιστημονικού κομμουνισμού.

Τα βιογραφικά στοιχεία της ζωής και δράσης του Ενγκελς όπως και τα γραπτά του είναι αδιάψευστοι μάρτυρες του γεγονότος ότι από την αρχή της πολιτικής του δράσης έως το τέλος της ζωής του υπήρξε ένας φλογερός μαχητής της επανάστασης και των συμφερόντων της εργατικής τάξης, με αποφασιστική συμβολή στη διαμόρφωση και συνένωση της επαναστατικής θεωρίας με την επαναστατική πράξη και το εργατικό κίνημα. Στάθηκε πολέμιος της μικροαστικής επίδρασης στο σοσιαλισμό, έκρινε με αυστηρότητα τα σφάλματα του ουτοπικού σοσιαλισμού, αντιπαρατέθηκε με ρεφορμιστικές αντιλήψεις που κυριαρχούσαν μέσα στο εργατικό κίνημα της εποχής του. Μελετούσε συνεχώς τα επιστημονικά επιτεύγματα της εποχής του και τα ενσωμάτωνε στην επιστημονική τεκμηρίωση της κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας.

Γράφει: Τάκης Σούλιος*

Ο επικεφαλής της επιτροπής για την ανάνηψη της ελληνικής οικονομίας, νομπελίστας Χρ. Πισσαρίδης, ανέπτυξε, από τα νεανικά του χρόνια, ένα ζωηρό ενδιαφέρον για τους ανέργους, θα λέγαμε στα όρια της παθολογικής αγάπης. Ειδικότερα τον βασάνιζε το ερώτημα: «Γιατί να υπάρχουν χιλιάδες άνεργοι όταν υπάρχουν χιλιάδες κενές θέσεις εργασίας;». Η απάντηση στο ερώτημα αυτό του απέφερε το βραβείο Νόμπελ με θέμα: «Ανάλυση αγορών με τριβές αναζήτησης». Γιατί, όμως, η αγάπη του για τους ανέργους δεν του γέννησε το ερώτημα: «Γιατί οι θέσεις εργασίας να είναι πάντα λιγότερες από τον αριθμό των ανέργων;». Διότι απλούστατα στο πρώτο ερώτημα η ευθύνη είναι στην πλευρά των ανέργων ενώ στο δεύτερο στην πλευρά των εργοδοτών και, ως γνωστόν, τον Χρ. Πισσαρίδη δεν τον ενδιαφέρουν οι εργοδότες.

Γράφει: Δήμητρα Μυρίλλα*

Η είδηση, μα περισσότερο η εικόνα που δεν είδαμε, αλλά που μπορούμε να φανταστούμε, βασανίζει το μυαλό εδώ και μέρες. Εισβολή και επίθεση σε ασυνόδευτα προσφυγόπουλα. Σε παιδιά. Βασανίζει και τώρα. Που έπαψε, με τους δημοσιογραφικούς όρους να αποτελεί είδηση. Πέρασε κιόλας μία βδομάδα. Εκανε τον κύκλο της, πήρε το δρόμο της, πάμε γι’ άλλα.

Άλλα; Ποια άλλα; Πώς προχωράει η ζωή και ξεμακραίνει κάποιος με ετούτο το αγκάθι; Όχι το συγκεκριμένο μόνο. Αυτό είναι μια στιγμή από τη μεγάλη δυστυχία. Μόνο ένα συμβάν στα χιλιάδες (ή μήπως στα εκατομμύρια) καθημερινά ανάλογα συμβάντα. Και γι’ αυτό μικρότερης σημασίας; Καθόλου!

Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής

Σε εκτεταμένη μελέτη του ο Βούλγαρος καθηγητής στην Ανώτερη Σχολή Ασφαλείας και Παγκόσμιας Οικονομίας στα Πανεπιστήμια Φιλιππούπολης και Σόφιας καθώς επίσης και διευθυντής για τις Βιομηχανικές Πολιτικές της χώρας Theodor Danailov Ditcher θέτει αναλυτικά τις θέσεις τους για τις προκλήσεις που δέχεται η Ένωση και η υπόλοιπη ανθρωπότητα γύρω από την συνολική πολιτική που θα πρέπει να ακολουθηθεί για το κλίμα και το περιβάλλον έπειτα από τους μετασεισμούς που προήλθα από την οικονομική αναταραχή που προκλήθηκε παγκόσμια από την πανδημία Covid – 19 και έχει άμεση σχέση με την επανεξέταση των προσεγγίσεων και της εφαρμογής των κατάλληλων εργαλείων για να αντιμετωπιστεί η πλανητική και περιβαλλοντική παγκόσμια καταστροφή από την ανεύθυνη ανθρώπινη δραστηριότητα.