Καθώς οι εικόνες από την προχθεσινή εισβολή των ακροδεξιών ομάδων στο Καπιτώλιο συνεχίζουν να κάνουν τον γύρο του κόσμου, αποτυπώνοντας την περιβόητη …«αμερικανική δημοκρατία», στο εσωτερικό των ΗΠΑ αποκαλύπτονται διάφορες πλευρές που ενισχύουν τα ερωτηματικά για τον τρόπο που έδρασαν αυτές οι ομάδες και αν μη τι άλλο επιβεβαιώνουν ότι η χθεσινή εξέλιξη δεν ήταν αποτέλεσμα της ιδιοτροπίας του Τραμπ, αλλά ένδειξη ενός βαθέος διχασμού ανάμεσα σε τμήματα της κυρίαρχης τάξης στις ΗΠΑ.

Γράφει: Δημήτρης Μηλάκας*

Είναι επιδερμική η προσέγγιση πως για ότι συνέβη χτες στις ΗΠΑ η ευθύνη βαραίνει τον απερχόμενο Τραμπ και μόνο.

Ο ρόλος της προσωπικότητας στη διαμόρφωση της ιστορίας έχει τη σημασία του, ωστόσο καμία ιστορική προσωπικότητα δεν δρα έξω από το δεδομένο οικονομικό-κοινωνικό-πολιτικό της πλαίσιο. Ο Τραμ δεν είναι εξαίρεση αν και θα πρέπει να του αναγνωρίσουμε πως ως προσωπικότητα λειτούργησε ως επιταχυντής και καταλύτης εξελίξεων…

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

Θυμηθείτε τους κυρίους και τις κυρίες του πολιτικού και μιντιακού μας συστήματος πως άφριζαν ενάντια σε Πολυτεχνείο και επέτειο δολοφονίας Γρηγορόπουλου.

Θυμηθείτε πως ούρλιαζαν ότι οι λαϊκές συγκεντρώσεις (με τήρηση όλων των υγειονομικών κανόνων) ήταν “παρανομία”.

Θυμηθείτε πως ξεσκίζονταν ποιος θα πάρει τον τίτλο του πιο άτεκτου εισαγγελέα ενάντια στους “παραβάτες του νόμου”.

Γράφει: Ανδρέας Καργόπουλος*

Από τις πρώτες μέρες της πανδημίας η διαχείρισή της από την κυβέρνηση στηρίχτηκε πολιτικά με το ιδεολόγημα της επιστημονικής ουδετερότητας, ότι η επιστήμη είναι κάτι ουδέτερο, αταξικό, αίρεται πάνω από πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές. Ο «ρόλος της κυβέρνησης είναι να ακούει τους ειδικούς», «να ακολουθεί τις οδηγίες τους ώστε να βγούμε από το τούνελ».

Πέρα από τον τομέα της Υγείας το αφήγημα γενικεύτηκε στον τομέα της οικονομίας και της κοινωνικής ζωής με χαρακτηριστικό σύνθημα «Ενας Τσιόδρας για την οικονομία». Το δυστοπικό μέλλον που προετοιμάζουν για την εργατική τάξη, τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα, τη νεολαία, ώστε να αντιμετωπίσει το καπιταλιστικό σύστημα την κρίση του, παρουσιάζεται περίπου ως νομοτέλεια γιατί στηρίζεται από την επιστημοσύνη του νομπελίστα κ. Πισσαρίδη με τη γνωστή έκθεσή του.