Μια φιλανθρωπική οργάνωση μάζεψε στην Αστούρια 120 παιδιά ορφανά, που οι πατεράδες τους ανθρακωρύχοι είχαν σκοτωθεί προπέρυσι στην Επανάσταση της Αστούριας. Τα έβαλε στο τραίνο και τα πήγε στη Μαδρίτη, όπου θα τα παράδινε σε διάφορες πλούσιες οικογένειες που δέχτηκαν να τα υιοθετήσουν. Πριν τα παραδώσει, θέλησε να κάνει και τη ρεκλάμα της παρέλασης.

Τα παιδιά όμως μόλις βγήκαν απ' το σταθμό, άρχισαν να τραγουδούν τη Διεθνή και με τη γροθιά σφιγμένη και υψωμένη, παρέλασαν απ' τους κεντρικώτερους δρόμους της Μαδρίτης.

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

«Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ό, τι μπορεί ποτέ να πληρώσει»
(Έρνεστ Χέμινγουεϊ)

«Δεν υπάρχει γη για μας πέρα από το Βόλγα»! Ήταν τα λόγια του ελεύθερου σκοπευτή Βασίλι Ζάιτσεφ, ενός από τους ήρωες εκείνης της μάχης. Της μάχης που έως εκείνη τη στιγμή δεν υπήρξε παρόμοιά της στην Ιστορία. Η μάχη του Στάλινγκραντ.

Ήταν 2 Φλεβάρη 1943 -σαν σήμερα- όταν ολοκληρώθηκε η παράδοση των γερμανικών δυνάμεων στον Κόκκινο Στρατό. Έτσι ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για τη συντριβή του χιτλεροφασισμού.

Γράφει: Δημήτρης Μηλάκας*

Υπάρχουν δύο απαντήσεις στο ερώτημα του τίτλου αυτού του «σημειώματος».

Η πρώτη προβλήθηκε από όσους μετά την κρίση των Ιμίων ήθελαν να ξεχάσουν. Την δεύτερη απάντηση τη δίνει η (σημερινή) πραγματικότητα των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Γράφεο Νίκος Μπογιόπουλος*

Ήταν 30 προς 31 Γενάρη 1996. Το βράδυ των Ιμίων. Η άθλια καπηλεία καλά κρατεί. Και η υποκρισία, επίσης.

Στην πλευρά της καπηλείας, στην κορυφή των πατριδοκάπηλων, βρέθηκαν τα χιτλεροειδή της «Χρυσής Αυγής» και παραμένει το κάθε λογής ακροδεξιό κατακάθι. Που λερώνουν τη μνήμη των τριών παλικαριών που χάθηκαν εκείνο το βράδυ (του υποπλοίαρχου Χριστόδουλου Καραθανάση, του υποπλοίαρχου Παναγιώτη Βλαχάκου και του αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψού). Που σπεκουλάρουν πάνω στη θυσία τους και αναζητούν στη μνήμη τους ερείσματα για τον φασιστικό και εθνικιστικό οχετό τους.