Γράφει: Λιάνα Κανέλλη*

Οταν το 1979 βρέθηκα περιπετειωδώς στο Ιράν και ξεροστάλιαζα στην Τεχεράνη επί κρίσης των ομήρων στην αμερικανική πρεσβεία (χαμένη στην ουρά του πολέμου και με τη μάνα μου να με κλαίει ως αγνοούμενη δέκα μέρες), έμαθα, έγραψα, είπα σε επίσημες και ανεπίσημες πόρτες αφού γύρισα (έχοντας διασχίσει την πραξικοπηματική Τουρκία από την Αγκυρα ως το Ντοκουπεγιαζίτ στα σύνορα οδικώς) πως στο ενεργειακό παιχνίδι η Τουρκία θα διαδεχθεί το Ιράν σε ρόλο κλειδί. Εκεί πρωτάκουσα για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στο Μπελουχιστάν. Οι Σοβιετικοί είχαν αρχίσει να πατάνε πόδι στο Αφγανιστάν και στην Ελλάδα έβγαινε απ' τα σπάργανα η ...αλλαγή.

Στην Αγκυρα για κατ' ιδίαν συνάντηση με τον Τούρκο ομόλογό του Μ. Τσαβούσογλου, αλλά και με τον Πρόεδρο Ρ. Τ. Ερντογάν, βρέθηκε την Πέμπτη 15/4 ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Δένδιας.

Διαβουλεύσεις όπου μπήκαν στο τραπέζι όλα τα θέματα - από τα χωρικά ύδατα και τον ελληνικό εναέριο χώρο, μέχρι τη μουσουλμανική μειονότητα και την αποστρατιωτικοποίηση ελληνικών νήσων. Αλλη μια απόδειξη ότι το παζάρι ανάμεσα στις δύο αστικές τάξεις με «διαμεσολαβητές» ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ κλιμακώνεται, αναβαθμίζεται και ετοιμάζονται επικίνδυνοι συμβιβασμοί, καθώς όπως έχει αποδειχθεί στην πράξη, ο ανταγωνισμός και η οικονομική συνεργασία των αστικών τάξεων και των κυβερνήσεων Ελλάδας - Τουρκίας δεν έχουν καμία σχέση με τα συμφέροντα των δύο λαών.

Γράφεο: Νίκος Μπογιόπουλος*

Δεν είχε τίποτα πάνω του που να μοιάζει με «πόζα». Τίποτα το «δήθεν», το «τάχα μου». Ήταν ένας μάγκας. Κανονικός. Με την μπέσα και την λεβεντιά που έχουν οι ωραίοι μάγκες.

Κουβέντες μετρημένες. Δεν «κορδωνόταν», δεν «το έπαιζε κάπως». Και για κείνα τα 2 – 3 πράγματα που ένιωθε να τον σφραγίζουν μιλούσε πάντα με συστολή και με σεβασμό προς τους άλλους. Το ένα ήταν ο Ολυμπιακός. Η τρέλα του!

• Κλιμακώνονται στρατιωτικές προετοιμασίες και κινήσεις που ρίχνουν «λάδι στη φωτιά»

Κλιμακώνεται όλο και περισσότερο τις τελευταίες βδομάδες η αντιπαράθεση μεταξύ ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και Ρωσίας, με επίκεντρο την ανατολική Ουκρανία, την Κριμαία και τη Μαύρη Θάλασσα, περιοχές μεγάλης γεωπολιτικής σημασίας στην ενδοϊμπεριαλιστική διαπάλη, για τη στρατηγική τους θέση και το ρόλο τους στους ανταγωνισμούς για τους φυσικούς - ενεργειακούς πόρους και τους δρόμους μεταφοράς τους.