Το στρίψιμο της ... παιδικής βίδας
- Published in Σχόλια & Αναλύσεις
Γράφει: Λιάνα Κανέλλη*
Εκείνος ο προειδοποιητικός στίχος που μας καλούσε να πάρουμε νερό μαζί μας γιατί το μέλλον έχει πολλή ξηρασία, απαιτεί εμπειρικό εμπλουτισμό. Το μέλλον εκτός από ξηρασία έχει πολλή αγριότητα και ξέφρενο ατομικισμό.
Εκείνος δε ο άλλος ο στίχος που μας προστάζει να 'χουμε τον νου μας στο παιδί, μεταλλάσσεται κυριολεκτικά σε διαταγή προς όποιον όχι απλώς το λέει η καρδιά του, αλλά ζει έτσι ώστε να μπορεί να απαντήσει στην υπαρξιακή ερώτηση ...τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή. Ετσι, τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, και κομμουνιστές στον ανακαινισμένο Περισσό παλεύουν να ξεκολλήσουν τον τροχό της Ιστορίας από τον βούρκο των καιρών, των χαλεπών για τους λαούς και τους εργάτες όλης της Γης, διακτινίζομαι, με καθόλου επιστημονική φαντασία, σε Νηπιαγωγεία και Δημοτικά, σε πλατείες και παιδικές χαρές του σήμερα, εδώ και τώρα. Και τρομάζω, και οργίζομαι, και αγριεύομαι, ίσαμε που να αναλαμβάνω και ένα δυσανάλογο κομμάτι ενσυναίσθησης και ενοχής για μια διαστρέβλωση και έναν εκμαυλισμό της παιδικής ψυχής, που περνάει δυστυχώς απαρατήρητος.









