• Η παλιότερη και πρόσφατη πείρα...

Γράφει: Κωστής Μπορμπότης*

Προγραμματική Συνδιάσκεψη που πραγματοποίησε πριν από λίγες μέρες ο ΣΥΡΙΖΑ, σηματοδότησε την ένταση της προσπάθειας να παρουσιάσει το δικό του αντιλαϊκό πρόγραμμα ως πρόταση «προοδευτικής διακυβέρνησης».

Αξιοποιώντας το γεγονός ότι οι επόμενες εκλογές θα πραγματοποιηθούν με αναλογικότερο σύστημα, ο Αλ. Τσίπρας έβαλε ξανά στο επίκεντρο τις εκλογικές αυταπάτες, διατυπώνοντας το στόχο: «Νίκη έστω και με μία ψήφο, για να φύγει η δεξιά» (ασκώντας παράλληλα και πίεση προς ΚΙΝΑΛ - ΜέΡΑ25 για κυβερνητική συνεργασία). Εξάλλου, όλο το προηγούμενο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ επένδυσε στην καλλιέργεια του θολού «αντιδεξιού» - «αντικυβερνητικού» μετώπου, επιδιώκοντας να μορφοποιείται και να οριοθετείται η λαϊκή δυσαρέσκεια σε ένα εκλογικό ρεύμα εναλλαγής ανάμεσα στα κόμματα της αστικής διαχείρισης. Παράλληλα, με τη βοήθεια των δυνάμεων του οπορτουνιστικού ρεύματος επιχειρεί να δυναμώνει αυτή η πίεση και μέσα στο κίνημα.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών η τραγουδίστρια Φιλιώ Πυργάκη η οποία συνέδεσε το όνομά της με την δημοτική μουσική.  Η Φιλιώ Πυργάκη έδινε τα τελευταία χρόνια μια άνιση μάχη με τον καρκίνο.

Γράφει: Λιάνα Κανέλλη*

Δεν ξέρω για την αθέατη πλευρά του φεγγαριού. Δεν έχω πάει, και δεν αντέχει ούτε η σκέψη μου ούτε η τσέπη μου, στην ιδέα του διαστημικού τουρισμού, αλά χόμπι βαθύπλουτων αρπακτικών σαν τον Μπράντσον και τον Μασκ. Ξέρω όμως την ολοφάνερη και συνάμα αθέατη πλευρά της πανδημίας, που λέγεται εφηβεία.

Την Κυριακή, σαν κεραυνός εν αιθρία, οι οθόνες μας κατακλύστηκαν από εικόνες διαδηλώσεων του λαού της Κούβας εναντίον της κυβέρνησης και της Επανάστασης, ενώ στο twitter το hashtag “#SOSCuba” έγινε μέσα σε λίγες ώρες παγκόσμιο trend.

Το έργο αυτό, βέβαια, κάτι μας θυμίζει. Είναι μια συνταγή που έχουμε δει να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, όταν, μέσα σε μια νύχτα, πυροδοτούνται από μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ΜΚΟ και άλλες ομάδες, αντιδράσεις ενάντια σε κάποια κυβέρνηση που τυχαίνει να μη συμβαδίζει με τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης». Οι αντιδράσεις αυτές βρίσκουν πάντα όψιμους υποστηρικτές τις χώρες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.