Δεν πρόλαβε το θερμόμετρο να σκαρφαλώσει στους 40 βαθμούς, με τις φλόγες να κατακαίνε ό,τι άφησαν πίσω τους οι περσινές πυρκαγιές, και το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής επανήλθε στην αιχμή της αστικής προπαγάνδας.

Οχι βέβαια ως επιβεβαίωση της ανάγκης να παρθούν όλα τα αναγκαία μέτρα προστασίας του λαού και του περιβάλλοντος από τις συνέπειες των έντονων καιρικών φαινομένων και τις πραγματικές αιτίες που κάθε χρόνο μετατρέπουν σε κάρβουνο χιλιάδες στρέμματα δάσους...

Σαν σήμερα, χαράματα της 3ης Αυγούστου, του 1972, «έφυγε» ο Γιάννης Παπαϊωάννου. Μετά τη δουλειά του πήγαινε για ψάρεμα στα Βασιλικά της Σαλαμίνας και σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

• Εκκληση για «δράση» από τον ΠΟΥ πριν εμφανιστούν οι επικίνδυνες παραλλαγές

Με φόντο την παγκόσμια ανισομετρία στους εμβολιασμούς και τη διαχείριση της πανδημίας από τα καπιταλιστικά κράτη χωρίς ουσιαστικά μέτρα πρόληψης και χωρίς ενίσχυση των δημόσιων συστημάτων Υγείας, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) προειδοποιεί ότι «τα κέρδη που αποκτήθηκαν δύσκολα στον αγώνα κατά της COVID-19 χάνονται, καθώς εξαπλώνεται η μεταδοτικότερη παραλλαγή "Δέλτα"».

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

Την 1η Αυγούστου 1973 έφευγε από τη ζωή ο Νίκος Ζαχαριάδης. Έχουν γραφτεί τόσα. Eχουν ειπωθεί ακόμα περισσότερα. Επιτρέψτε μου μια «μαρτυρία» διαφορετική, «προσωπική».

Ήταν χούντα. Εγώ πιτσιρικάς. Θυμάμαι τον πατέρα μου, όσες φορές το κυνηγητό δεν μεταφραζόταν για μας τα παιδιά στο «λείπει σε ταξίδι για δουλειές», στα συναπαντήματα με τους φίλους του (σσ: όσες φορές δεν «έλειπαν σε ταξίδι για δουλειές»…), στον αποχαιρετισμό, μισοχαμογελώντας, μισοσυνωμοτικά, να πετάνε πότε – πότε ο ένας στον άλλον εκείνη τη φράση: «Αγάπα το κελί σου, τρώγε το φαί σου και διάβαζε πολύ». Τί είναι αυτά που λένε, έλεγα από μέσα μου…