Γράφει: Λιάνα Κανέλλη*
Αυτό είναι το καλοκαίρι της δυστοπίας. Θέρος που θερίζει όνομα και πράγμα. Είναι όμως συνάμα και μια δυστυχώς αποστομωτική απάντηση σ' αυτούς που επιμένουν μόλις ακούσουν τη λέξη κομμουνισμός, πολύ περισσότερο αν ακούσουν και μισό επιχείρημα κι απαίτηση δικιά μας για προστασία του λαού και των δικαιωμάτων του, αμέσως μας πετάνε στα μούτρα τα περί κομμουνιστικής ουτοπίας. Ετσι όταν στο ζόφο της πανδημίας αθροίζεται κι ο ζόφος της ασφυξίας, στο δάσος, στη θάλασσα, στην παραλία, στο σπίτι, στο γραφείο, στο χωράφι από φωτιές, σεισμούς, λοιμούς και πλημμυρικούς καταποντισμούς, οι θησαυρίζοντες από τη δυστοπία επαίρονται ότι είναι οι ήρωες επειδή οι πρώην και νυν επενδυτές του τρόμου δε μας καθάρισαν απευθείας με μαντσέτες ή μυδράλια. Γιατί μέρες Χιροσίμα και Ναγκασάκι, η ατομική βόμβα όχι μόνον δε σταμάτησε την επέλαση του στρατού του Κερδώου Ερμή, αλλά έφτασε να δοκιμάζει και ναπάλμ και λευκό φώσφορο και εμπάργκο και μη επανδρωμένα βομβαρδιστικά, που τα διαφήμισε και με ταινίες, κι έκοψε κι ακριβό εισιτήριο.