Γράφει: Λάμπρος Τόκας*

Το κόστος της εισβολής των ΗΠΑ και των συμμάχων τους το 2001, που φαίνεται να λήγει με την νικηφόρα επιστροφή των Ταλιμπάν το πλήρωσαν και θα το πληρώνουν για χρόνια οι λαοί του Αφγανιστάν και του συνασπισμού των περίπου 45 δυτικών χωρών που μετείχαν στον πόλεμο

Περίπου 20 χρόνια πριν, στις 7 Οκτώβρη 2001, ξεκίνησε η εισβολή των ΑμερικανοΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν, με πρόσχημα την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας» και την «αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών» με την εξάρθρωση  της Αλ Κάιντα και των Ταλιμπάν. Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά την εισβολή, οι Ταλιμπάν επέστρεψαν στην Καμπούλ με τη σημαία του νικητή, αναγκάζοντας τους Αμερικανούς και άλλους δυτικούς συμμάχους τους σε… άτακτη φυγή. Την ώρα που οι Ταλιμπάν προέλαυναν στην πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, κορυφωνόταν οι επίσημες και παρασκηνιακές διαβουλεύσεις που είχαν ξεκινήσει από τον περασμένο Ιούλη, σχετικά με τους όρους παραίτησης του- με τις ευλογίες των ΗΠΑ- προέδρου του Αφγανιστάν Ασράφ Γκανί  και την «ειρηνική» μεταβίβαση της εξουσίας στους Ταλιμπάν. Οι τελευταίες πληροφορίες, θέλουν τον Ασράφ Γκανί  να εγκατέλειψε το Αφγανιστάν και να αποχώρησε για το Τατζικιστάν, ενώ το προσωπικό των πρεσβειών της Δύσης, εγκαταλείπει άρον- άρον την Καμπούλ, βάζοντας προσωρινά, λουκέτο στις πρεσβείες.

• Είκοσι χρόνια μετά την ιμπεριαλιστική επέμβαση του 2001, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ εστιάζουν στις νέες προτεραιότητες του «στρατηγικού ανταγωνισμού» με την Κίνα

Οι ραγδαίες οι εξελίξεις στο Αφγανιστάν, που κορυφώθηκαν με τη ραγδαία προέλαση των Ταλιμπάν τις τελευταίες ημήρες της περασμένης βδομάδας, με την κατάληψη -ουσιαστικά αμαχητί- της ίδιας της πρωτεύουσας Καμπούλ ,πέρα από τις δύσκολες μέρες που αυτές θα φέρουν στο λαό του Αφγανιστάν -με τη κατάληψη της εξουσίας από τη σκοταδιστική οργάνωση των Ταλμπίαν- αφ’ ενός έφεραν τις υποκριτικές ανησυχίες της Δύσης για το λαό του Αφγανιστάν και αφ’ ετέρου αναδεικνύουν τα πραγματικό διακύβευμα για τις ηγέτιδες χώρες της Δύσης, που βγάζει στην επιφάνεια νέες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και ανταγωνισμούς.

Πηγή: Κωνσταντίνος Μπούρχας *

«Ημουν δεκατριών χρονών όταν οι μπολσεβίκοι πέρασαν από το χωριό μου … Ρώτησαν: “Ποιος θέλει να μάθει να διαβάζει ;”. Σήκωσα το χέρι μου. “Εγώ”! Ήμουν το μοναδικό κορίτσι. Η μητέρα μου έβαλε τα κλάματα λέγοντας ότι θα έπαιρνα τον κακό το δρόμο.

Κι αυτό ήταν η αρχή της περιπέτειας: Ο,τι μάθαινα στην οργάνωση των γυναικών το μετέδιδα στις άλλες, ήμουν συγχρόνως δασκάλα και μαθήτρια.

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

Στο Αφγανιστάν, την δεκαετία του ’80, συγκρούστηκε ο σοσιαλισμός με τον καπιταλισμό. Ο δεύτερος νίκησε. Το τι σημαινε εκείνη η νίκη του καπιταλισμού, το βλέπουμε σήμερα. Το ποιά ήταν η κατάληξη αυτής της νίκης το βλέπουμε -ολοκάθαρα- σήμερα. Και στο Αφγανιστάν και παντού. 

Το κείμενο που ακολουθεί (Είναι ο Ιμπεριαλισμός, ηλίθιε!) γράφτηκε στον Ημεροδρόμο τον Ιούλιο του 2016, μετά από μια ακόμα ισλαμοφασιστική τρομοκρατική επίθεση στη Γαλλία. Τότε θυμίζαμε τι ακριβώς κρύβεται πίσω από αυτό το επαναλαμβανόμενο φονικό, ποιός κατασκεύασε, ποιός εξέθρεψε, ποιος συντήρησε και συντηρεί το τέρας. Σήμερα που οι Ταλιμπάν επελαύνουν στην Καμπούλ, μετά από 20 χρόνια κατοχής των ΗΠΑ στο Αφγανισατάν, είναι ανάγκη να ξαναμιλήσουμε για τους Φρανκενστάιν. Το αναδημοσιεύουμε: