Λίγο πριν ξεκινήσει η (χθεσινή) αντιφασιστική διαδήλωση στο Κερατσίνι, με αφορμή τα 8 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους ναζί, η μητέρα του Μάγδα έκανε δηλώσεις. Και τα είπε όλα:
«Δεν τελειώσαμε με τον φασισμό. Bάλαμε την εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή στη φυλακή αλλά ο φασισμός είναι εκεί έξω (…) Η πάλη πρέπει να είναι από όλους μας».
Οταν ο πληθυσμός της χώρας αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως εκλογική πελατεία και η αστική κυβέρνηση αποφασίζει να διαχειρίζεται την εξουσία ως «τρέξιμο» μιας ανώνυμης εταιρείας, τότε και τα χονδροειδέστερα και πιο βάρβαρα μέτρα - τσιτάτα όχι μόνο δεν ελκύουν την απαιτούμενη προσοχή, αλλά μεγάλη μερίδα της εθισμένης στην επαιτεία κοινής γνώμης τα θεωρεί και φυσικά.
Τρανό παράδειγμα η ξεδιάντροπη δήλωση του υπουργού Υγείας, Πλεύρη, ότι ο ΕΟΠΥΥ θα αρχίσει να λειτουργεί με όρους ασφαλιστικής εταιρείας (!) και ότι το κράτος, σαν καλός επιχειρηματίας, μπορεί να κρίνει ότι οι εξετάσεις των εργαστηρίων των νοσοκομείων συμφέρει να γίνονται από ιδιωτικές εταιρείες μέσα σ' αυτά. Κι όλα αυτά με την επωδό ότι δεν θα χρεώνονται παραπάνω οι ...πελάτες - ασθενείς.
Η ζωή του εξαρτώμενου να είναι χειρότερη από αυτή του εργάτη. Κοινωνικά και εργασιακά. Αυτή ήταν η βασική αρχή όλων των συστημάτων “εργασιακής πρόνοιας”, από τους Νόμους για τους Φτωχούς (μέσα του 19ου αιώνα) μέχρι και το πρόσφατο παρελθόν. Μία εξοικείωση με την εργασιακή ηθική του καπιταλισμού, κυριολεκτικά, για ένα κομμάτι ψωμί.
Η συζήτηση που πυροδότησε η ανακοίνωση του υπουργείου Εργασίας περί αρχικής συμφωνίας του με τον πρόεδρο του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου για την απασχόληση ανηλίκων που διαβιούν σε δομές φροντίδας, έφερε στο προσκήνιο του πολιτικού διαλόγου μνήμες από την εποχή του “παιδομαζώματος” της Φρειδερίκης, αλλά και από την σχεδόν αναγκαστική εργασία των… ατίθασων, του όχι και τόσο μακρινού ευρωπαϊκού παρελθόντος. Ωστόσο, εκτός της κομματικής αντιπαράθεσης (καλώς έγινε, κατά την άποψη της στήλης, παρά τις ιστορικές αναντιστοιχίες), οι εξαγγελίες για το νέο σχέδιο νόμου της κυβέρνησης στρέφουν αναγκαστικά τα φώτα της δημοσιότητας στην αθέατη πλευρά της εθνικής στρατηγικής για την προστασία των ανηλίκων στη χώρα. Υπάρχει; Αν ναι, υπό ποιων την μέριμνα και την εποπτεία, καθώς έχουμε βάσιμους λόγους να πιστεύουμε ότι, ιδιαίτερα μετά το 2010, η χώρα ζει σε ένα καθεστώς “αποικιοκρατίας” των διεθνών οργανισμών, χωρίς δυνατότητα χάραξης αυτόνομων πολιτικών προστασίας.
Η αποχώρηση των αμερικανικών και ΝΑΤΟικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν, μετά από είκοσι χρόνια ιμπεριαλιστικής επέμβασης, και η επικράτηση των Ταλιμπάν στην εξουσία της χώρας, αποτελεί μια σημαντική διεθνή εξέλιξη με ποικίλες συνέπειες και προεκτάσεις, θα πυροδοτήσει νέες, ακόμα πιο σημαντικές εξελίξεις. Ανάμεσα στα ζητήματα που απασχολούν τα αστικά επιτελεία, στην κορυφή της ατζέντας βρίσκεται το Προσφυγικό - Μεταναστευτικό.
Η διαχείριση της αναμενόμενης αύξησης των προσφυγικών - μεταναστευτικών ροών έχει τεθεί στο επίκεντρο της συζήτησης στα όργανα της ΕΕ, στις σχέσεις της με τις γειτονικές με το Αφγανιστάν χώρες (Πακιστάν, Ιράν κ.ά.), όπως και με την Τουρκία, που επιδιώκει να αναβαθμίσει τον ρόλο της ως διαμεσολαβητή ανάμεσα σε ΗΠΑ, ΕΕ και Ταλιμπάν, στην Ελλάδα. Στην αστική ειδησεογραφία, μάλιστα, ήρθε στο φως της δημοσιότητας «απόρρητη» έκθεση, που συζητήθηκε σύμφωνα με τα ρεπορτάζ σε συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ και στην οποία γίνεται λόγος για μαζικό κύμα 1.000.000 ή 2.000.000 Αφγανών προσφύγων που αναμένεται να φτάσουν στα ελληνικά σύνορα κοντά στα Χριστούγεννα, καθώς και για την πιθανότητα ενός θερμού επεισοδίου στον Εβρο.
