Το άθλιο κατασκεύασμα των «δύο άκρων», η προσπάθεια εξίσωσης φασισμού - κομμουνισμού, αξιοποιείται ξανά τις μέρες αυτές ως «πολυεργαλείο» από την κυβέρνηση και το σύνολο του αστικού πολιτικού συστήματος.

Μπροστά στην εξόφθαλμη δολοφονική δράση φασιστικών εγκληματικών ομάδων, που δρουν «στο σκοτάδι», κυβερνητικά στελέχη, παράγοντες της Τοπικής Διοίκησης, δημοσιογράφοι και άλλοι παρατρεχάμενοι επαναφέρουν με κάθε αφορμή την ανιστόρητη θεωρία και με ύπουλες συκοφαντίες περί «ολοκληρωτισμών» αθωώνουν τη δράση των ναζιστών, δίνοντας ρεσιτάλ αντικομμουνισμού, άλλοτε ωμά και άλλοτε πιο «ραφιναρισμένα».

• Ο βασικός πολιτικό λόγος που η σεναριολογία αναπτύσσεται,δεν αφορά το μικρής πολιτικής αξίας πρόσωπο του Κωνσταντίνου Μπογδάνου. Κυρίως σχετίζεται με την πρόθεση της ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας να «φυλάξει τα δεξιά της»

Γράφει: Γεράσιμος Λιβιτσάνος*

Σενάρια, σεναρίων, ω σενάρια! Πολύ μελάνι και φαιά ουσία καταναλώνεται τις τελευταίες ώρες στη δημόσια σφαίρα σχετικά με τις  εξελίξεις που μπορεί να πυροδοτήσει η διαγραφή του Κωνσταντίνου Μπογδάνου από τη Νέα Δημοκρατία, ιδίως για το χώρο της ακροδεξιάς.

Το γεγονός ότι η υπόθεση αφορά ένα πρόσωπο με έντονα -ή μάλλον κυρίαρχα- στοιχεία φαιδρότητας δεν φαίνεται να εμποδίζει την έκφραση της δημιουργικής πολιτικής φαντασίας. Μια υπόθεση στην οποία εμπλέκονται ακόμη και κορυφαία κυβερνητικά στελέχη όπως ο υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης.

Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής

Σαν χώρες και λαοί περάσαμε κυρίως τις δυο τελευταίες δεκαετίες από διάφορες δραματικές κρίσεις όπως οικονομικές κλιματικές αλλαγές και αυτή της φονικής πανδημίας που μας συντάραξαν συθέμελα και μας επέφεραν καθολικές πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και δημόσιες/κρατικές ανατροπές.

Μέχρι τώρα ζούσαμε όπως και εδώ στο νησί μας σ’ ένα κόσμο όπου απουσιάζει η κοινωνική δικαιοσύνη, η οικολογική και περιβαλλοντική τάξη και ταυτιστήκαμε άμεσα στην διαχυτική τεχνοαισιοδοξία που σχετίζεται με την σφαιρική ανθρώπινη ανάπτυξη και την ποσοτική οικονομική ανάπτυξη.

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

Ο «αντικομμουνισμός» είναι εκείνο το νήμα που ενώνει από τον Πινοσέτ μέχρι τον Παττακό και από τον Φράνκο μέχρι τον Μακάρθι. Πρόκειται για τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή κάθε αντιδραστικής, ανελεύθερης, καταπιεστικής, τρομοκρατικής και δικτατορικής συμπεριφοράς απέναντι σε χώρες και λαούς.

Είναι μια στείρα, υστερική και άκρως συντηρητική ιδεολογία, που δεν κατάφερε να οικοδομήσει ουσιαστικά κανένα σοβαρό θεωρητικό επιχείρημα ενάντια στον κομμουνισμό, παρά μόνο τη συμμαχία της με τα πιο ολοκληρωτικά και φασιστικά καθεστώτα.