Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

Σήμερα συμπληρώνονται 54 χρόνια από την αιχμαλωσία και την δολοφονία του Τσε Γκεβάρα, στις 8 προς 9 Οκτώβρη 1967, στη Βολιβία.

Εκείνος στον οποίο ανατέθηκε να τον εκτελέσει ήταν ο υπαξιωματικός Μάριο Τεράν.

Ο Μάριο Τεράν, ο δολοφόνος του Τσε, το 2006 υποβλήθηκε σε εγχείρηση από Κουβανούς γιατρούς που συμμετέχουν στο πρόγραμμα της «Επιχείρησης Θαύμα» και προσφέρουν -δωρεάν- τις υπηρεσίες τους σε ασθενείς σε όλη τη Λατινική Αμερική. Ο Τεράν έπασχε από καταρράκτη. Οι επεμβάσεις καταρράκτη δεν είναι και τόσο απλό πράγμα για τους φτωχούς ανθρώπους στη Λατινική Αμερική.

Ούτε μία, ούτε δύο, αλλά 106 διμερείς συμφωνίες και 36 πολυμερείς συμβάσεις έχει υπογράψει σύμφωνα με τον υπουργό Εξωτερικών η ελληνική κυβέρνηση το τελευταίο δίχρονο, από τις οποίες ξεχώρισε αυτές που αφορούν την εμπλοκή της χώρας στα επικίνδυνα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, σημειώνοντας πως μερικές από αυτές είναι «ύψιστης σημασίας, ζητούμενα δεκαετιών. Αναφέρομαι στη συμφωνία με την Ιταλία για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, στη συμφωνία με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, στο τροποποιητικό πρωτόκολλο της Ελληνοαμερικανικής Συμφωνίας (MDCA), στο μνημόνιο κατανόησης με τον Αραβικό Σύνδεσμο, στη συμφωνία που είπαμε πριν με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (...) σειρά συμφωνιών για ενεργειακά ζητήματα».

Μέσα σε αυτές ενέταξε και τη Συμφωνία με τη Γαλλία, επιβεβαιώνοντας ότι αποτελεί άλλον ένα «κρίκο» στην αλυσίδα της εμπλοκής στα ευρωατλαντικά σχέδια, που έχει απ' όλα:

Του Νίκου Παπαναστάση*

Για μια ακόμη φορά, το Διοικητικό Συμβούλιο (ΔΣ) της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού (ΕΑΑΣ), μετατρέπει την «Εθνική Ηχώ», από ενημερωτική εφημερίδα των πεπραγμένων της ΕΑΑΣ, σε μια αισχρή προπαγανδιστική «φυλλάδα» φασιστικών απόψεων, σε εργαλείο διάσπασης των αποστράτων, σε μοχλό προβολής ενός απολύτως ανιστόρητου αντικομουνισμού.

Είναι κοινή παραδοχή πλέον ότι η δραστηριότητα αυτού του ΔΣ της ΕΑΑΣ, χαρακτηρίζεται από παντελή αδιαφορία, αλλά και ανικανότητα, ανάδειξης, προβολής, στήριξης ή και αγωνιστικής διεκδίκησης και επίλυσης, έστω και των στοιχειωδών απ’ τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι απόστρατοι, οι οικογένειές τους, τα παιδιά τους.

Γράφει: Δημήτρης Μηλάκας*

Η αδυναμία του πολιτικού συστήματος (ειδικά των κομμάτων εξουσίας) να καταλήξει σε ένα ελάχιστο κοινό έδαφος περί κρίσιμων επιλογών για την εξωτερική πολιτική της χώρας έχει καταγραφεί και επιβεβαιωθεί άπειρες φορές πριν από τη συζήτηση στη Βουλή για την κύρωση της ελληνογαλλικής συμφωνίας στρατηγικής συνεργασίας.

Αυτή η αδυναμία/ανικανότητα αντανακλάται τελικά στη θέση της χώρας στο διεθνές σύστημα (φόρου υποτελής ή προτεκτοράτο μεγάλων δυνάμεων) και ως εκ τούτου καθορίζει τελικά και το περιεχόμενο των διεθνών συμφωνιών που η χώρα υπογράφει είτε καθ’ υπαγόρευση (Συμφωνία των Πρεσπών ή ελληνοαμερικανική συμφωνία για τις βάσεις) είτε «διαπραγματευόμενη» από μειονεκτική θέση, όπως η ελληνογαλλική συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας.