Εθνικό Συμβούλο και προγρμματισμός

Μόνο από τα πιο πάνω είναι αρκετό για να εξαχθεί το συμπέρασμα, πως: η Γενεύη ΙΙ καθορίστηκε κύρια για να διατηρηθεί η συγκυρία και να μην παγώσει η διαδικασία, αλλά και πιθανότατα από πλευράς Έιντε για να αποτελέσει μοχλό πίεσης πάνω στις πλευρές. Πράγμα που εκ των υστέρων έχει παραδεχθεί ότι έκανε και την περίπτωση της Γενεύης Ι.

Χωρίς, λοιπόν, να υπήρξε ουσιαστική  πρόοδος επι των ζητημάτων της εσωτερικής πτυχής και δίχως ενδείξεις για αλλαγή στάσης της Τουρκίας στα θέματα ασφάλεια /εγγυήσεις, οδηγούμαστε στη Γενεύη ΙΙ.  Όπως έγραψα την περασμένη Κυριακή: “Λογικά λοιπόν η νέα διάσκεψη συγκαλείται για να ακουστούν επιτέλους οι απόψεις και προτάσεις της Τουρκίας κατά τρόπο επίσημο, ολοκληρωμένο και δεσμευτικό, στο τραπέζι των συνομιλιών. Και βέβαια είναι καιρός να αρθρώσει θέση και το Ηνωμένο Βασίλειο”.

Αν, ω μη γένοιτο, δεν συμβεί αυτό, τότε θα έχουμε ένα αδιέξοδο στο επίπεδο της διάσκεψης, το οποίο θα επιφέρει πλήγμα επί της ίδιας της διαδικαστικής μορφής που έχει επιλεγεί για συζήτηση της διεθνούς πτυχής του Κυπριακού. Θα έχουμε επίσης αδιέξοδο επί της ουσίας του ζητήματος ασφάλεια/εγγυήσεις. Αδιέξοδο που μάλλον δεν θα μπορεί να ξεπερασθεί πρίν τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος στην Τουρκία.

Στο σημείο αυτό να τονίσω ότι μου φάνηκε παράξενη η δήλωση του κ. Ακιντζί, ότι το δημοψήφισμα στην Τουρκία δεν επηρεάζει τις συνομιλίες. Αυτή η δήλωση μόνο με δύο τρόπους μπορεί να εξηγηθεί: 

• Ο θετικός, υπο την έννοια ότι δημιουργεί κλίμα για πρόοδο στις συνομιλίες, θέλοντας να στείλει το μήνυμα  ότι μπορεί να γίνουν βήματα προς τα μπρος και πριν το δημοψήφισμα για τις εξουσίες Ερτογάν, πράγμα θετικό.
• Και ο αρνητικός, που σημαίνει ότι οι θέσεις που μέχρι τώρα εκφράζουν τόσον η Άγκυρα, όσον και η τ/κ ηγεσία δεν θα αλλάξουν μετά το δημοψήφισμα, πράγμα πολύ αρνητικό.

Αυτά θα ξεκαθαρίσουν ως τις 13 Μαρτίου. Το ζητούμενο, όμως, για την ελληνοκυπριακή πλευρά δεν είναι να αναμένει ως τις 13 Μαρτίου, για να ανακαλύψει αν υπήρξε ή όχι πρόοδος στα κεφάλαια της εσωτερικής πτυχής.  Ούτε, βέβαια, να λήξει και η νέα διάσκεψη για να καταγραφεί επίσημα στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης η θέση της Τουρκίας. Γιατί αν η θέση αυτή είναι θετική, καλώς. Αν είναι όμως αρνητική, τότε τι κάνουμε;

Ακριβώς στην απάντηση αυτού του ερωτήματος, θεωρώ ότι έχει καθήκον να επικεντρωθεί το Εθνικό Συμβούλιο της Δευτέρας. Να συζητήσει και να σχεδιάσει την αντίδραση, τις ενέργειες της δικής μας πλευράς, σε περίπτωση που δεν έχουμε πρόοδο. Δεν έχουμε πρόοδο ούτε στο τομέα της εσωτερικής πτυχής του Κυπριακού, ούτε στη Διάσκεψη. Ή το άλλο σενάριο, δεν έχουμε πρόοδο στη Διάσκεψη αλλά έχουμε σχετική πρόοδο στις συνομιλίες στα υπόλοιπα κεφάλαια.  Και στο τρίτο σενάριο, που έχουμε τέλμα στα κεφάλαια της εσωτερικής πτυχής και ελαφρή μετακίνηση της Τουρκίας στα θέματα ασφάλεια - εγγυήσεις. Δεν πρέπει και αυτήν τη φορά να βρεθούμε απροετοίμαστοι απέναντι σε όποιο πιθανό σενάριο.

Είναι αναγκαίο να συζητηθούν και αποφασιστούν συγκεκριμένες κινήσεις και ενέργειες προς αντιμετώπιση της όποιας μορφής αδιεξόδου ή παγώματος της διαδικασίας. Θα είναι λάθος, κατά την γνώμη μου, να αρκεστούμε να αναμένουμε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Τουρκία -και τι ενδεχομένως θα προκύψει μετά από αυτό- και έπειτα να αντιδράσουμε. Ίσως τότε να είναι αργά.

Και σπεύδω να υπογραμμίσω  από τώρα ότι: δεν είναι αρκετό να διαπιστωθεί αδιέξοδο. Ούτε και αδιέξοδο με ευθύνη της Τουρκίας, αν της αποδοθεί βέβαια, είναι αρκετό.

Συμπερασματικά: επιβάλλεται προγραμματισμός ενεργειών και στην περίπτωση θετικών εξελίξεων, αλλά πρώτιστα και κύρια στην περίπτωση αρνητικών εξελίξεων.