Ο πρόεδρος Τραμπ και το Brexit

Οφείλουν άρα, πέραν από τις αντιδράσεις, να αξιολογήσουν το γιατί τον εμπιστεύτηκαν οι Αμερικανοί.  Σε τί -με άλλα λόγια- απέτυχαν οι αντίπαλοι του, οι Δημοκρατικοί, έτσι ώστε να μην πετύχουν ανανέωση της εμπιστοσύνης των Αμερικανών πολιτών. Ίσως είναι θέματα εσωτερικής διακυβέρνησης, ή εξωτερικής πολιτικής, ή ένας συνδιασμός.

Το δεύτερο δεδομένο είναι ότι, αντίθετα με τις προβλέψεις, ένας προς ένα εγκρίνονται από το Κογκρέσο οι διορισμοί των αξιωματούχων τους οποίους ο κ. Τράμπ προτείνει. Απόρροια του γεγονότος ότι οι Ρεμπουπλικάνοι, αντίθετα από τις όποιες προβλέψεις, ψηφίζουν ομόθυμα και πειθαρχημένα τις προτάσεις του.

Το τρίτο δεδομένο είναι ότι οι αντιδράσεις των συμμάχων των ΗΠΑ είναι περιορισμένες και μετρημένες, τουλάχιστον για την ώρα. Κυρίως προέρχονται από τη Γερμανία και τη γερμανοκρατούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση.  Εντελώς φυσιολογικά, αφού οι στρατηγικές επιδιώξεις του νέου πλανητάρχη θα δυσκολέψουν  κύρια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πέραν τούτου, υπάρχουν και οι αντιδράσεις της Κίνας, η οποία επίσης αναμένεται να πληγεί από τις επιδιώξεις και στοχεύσεις Τράμπ.

Παράλληλα, οι πρώτες μέρες της διοίκησης Τράμπ αποδεικνύουν την αποφασιστικότητα και εμμονή του νέου ένοικου του Λευκού Οίκου να εφαρμόσει το δικό του δόγμα.

Και ενώ αυτά συμβαίνουν στην Ουάσιγκτον, η βρεττανική Βουλή προχωρεί στην έγκριση των πολιτικών της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου να υλοποιήσει τη βούληση του λαού της για αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και αυτή η εξέλιξη συμβαίνει αντίθετα προς την πεποίθηση ορισμένων ότι το βρεττανικό Κοινοβούλιο θα παρεμπόδιζε την πορεία προς το Brexit.

Και τα δύο πιο πάνω αναφερθέντα γεγονότα καταδεικνύουν κατά την γνώμη μου τα εξής: Πρώτον ότι ο απαράδεκτα άδικος και ανισομερής τρόπος υλοποίησης της παγκοσμιοποιημένης νέας τάξης πραγμάτων επέφερε, από τη μια καταστροφικές συνέπειες  σε ολόκληρο τον πλανήτη και σε όλα τα επίπεδα και από την άλλη σοβαρότατες αλλαγές στις δύο από τις τέσσερεις ηγετικές χώρες του σύγχρονου “Δυτικού” κόσμου, τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο.  Αλλαγές που έχουν ως αφετηρία τις συνέπειες που η παγκόσμια πολιτική των προηγούμενων ηγετών του  “Δυτικού” κόσμου, ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο, μαζί με την Γερμανογαλλική Ένωση (Ε.Ε) προκάλεσε κατά αντίστροφο τρόπο στο εσωτερικό των χωρών αυτών.

Αλλαγές οι οποίες μπορεί να προσλάβουν ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, ανάλογα με το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία και, δεύτερον, ότι τείνει να οριστικοποιηθεί ένα νέο παγκόσμιο τετράπολο ανταγωνιστικότητας στο σύγχρονο κόσμο. Το οποίο αποτελούν οι ΗΠΑ, η Ρωσσία, η Κίνα και η Ε.Ε.

Η ανταγωνιστικότητα των τεσσάρων αυτών πόλων είναι που θα χαρακτηρίζει την πορεία του κόσμου τα επόμενα χρόνια και η οποία θα γεννά νέες αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις, νέες συμμαχίες -άλλες πρόσκαιρες και άλλες μακροβιώτερες- στην κούρσα για ανακατανομή σφαιρών επιρροής και πεδία εκμετάλλευσης. Σε μια προσπάθεια μιας ανακατανομής του παγκόσμιου πλούτου και της παγκόσμιας ισχύος.

Μέσα σ’ αυτό το νέο διαμορφωμένο πλαίσιο θα καταχωρηθεί σιγά-σιγά και η πορεία περιφερειακών και τοπικών προβλημάτων. Εμείς, η μικρή Κύπρος, θα επηρεαστούμε κατά δύο τρόπους: Ως ανεξάρτητο κράτος, το οποίο αντιμετωπίζει πρόβλημα εισβολής και κατοχής από γείτονα χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και η οποία ευελπιστεί να καταστεί μέλος της Ε.Ε και ως μέλος της Ε.Ε. Είναι καλό να προσπαθήσουμε να αναλύσουμε και να αξιοποιήσουμε θετικά τις όποιες αλλαγές και ανακατατάξεις στον κόσμο και την περιοχή μας.