Για να μιλούμε με τους ίδιους όρους
- Written by Νίκος Κατσουρίδης
Σε κάθε ευνομούμενο Κράτος υπέρτατος νόμος είναι το Σύνταγμα του. Το οποίο πρέπει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ να τηρείται έως ότου αλλάξει. Το ίδιο ισχύει σε κάθε οργανισμό που σέβεται τον εαυτό του και τα μέλη του. Σύνταγμα στον κάθε οργανισμό είναι το καταστατικό του. Και επειδή ορισμένοι αμφισβητούν ποιες είναι οι κύριες θέσεις του ενός ή του άλλου κόμματος, και επειδή οι ίδιοι προβαίνουν σε αφορισμούς και ύβρεις, θα παραθέσω, τις θεμελειακές θέσεις του ΑΚΕΛ, όπως είναι διατυπωμένες στο Καταστατικό του και τις Συνεδριακές του αποφάσεις, αλλά και των καθοδηγητικών του Οργάνων, στα πλαίσια των οποίων τοποθετούμαι.
Αρχίζω από το Καταστατικό του Κόμματος, όπως αυτό συμπληρώθηκε, τροποποιήθηκε και εγκρίθηκε από το τελευταίο, το 22ο Συνέδριο του ΑΚΕΛ, τον Ιούνιο του 2015. Στο άρθρο 2 του καταστατικού, στο κεφάλαιο σκοποί, στην παράγραφο (δ), αναφέρει: “Στο σημερινό αντιϊμπεριαλιστικό, απελευθερωτικό, αντικατοχικό στάδιο αγώνα, το ΑΚΕΛ αγωνίζεται για μια Κύπρο ανεξάρτητη, κυρίαρχη, ομοσπονδιακή και αποστρατικοποιημένη, απαλλαγμένη από ξένους στρατούς, εποίκους και στρατιωτικές βάσεις. Μια Κύπρο όπου όλοι οι πολίτες της Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Μαρωνίτες, Αρμένιοι και Λατίνοι θα ζούν ειρηνικά και θα οικοδομούν αδελφωμένοι το ευτυχισμένο μέλλον της κοινής τους πατρίδας”.
Ερώτημα προς εκείνους που αντιδρούν και μιλούν για παράδειγμα για “αντιιμπεριαλιστική ρητορική”: Ποιους εννοεί η πρόνοια του καταστατικού για “αντιιμπεριαλιστικό στάδιο αγώνα” και που το στοιχείο αυτό το ιεραρχεί ως πρώτο; Ποιος είναι και ποιοι εκπροσωπούν τον ιμπεριαλισμό σήμερα; Μήπως είναι άλλοι, π.χ., από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και λοιπούς συγγενείς; Όχι βέβαια! Και είναι ή δεν είναι για παράδειγμα μια διάσκεψη για την Κύπρο όπου θα παρίστανται ως συμμέτοχοι μόνο οι Ελλάδα, Τουρκία και Ηνωμένο Βασίλειο, μια νατοϊκή διάσκεψη; Είναι.
Στο ίδιο άρθρο και κεφάλαιο, στους σκοπούς και πάλιν στην παράγραφο (ε), το Καταστατικό του ΑΚΕΛ γράφει: “Στον αγώνα για απελευθέρωση της Κύπρου, κύριος εχθρός του κυπριακού λαού είναι η κατοχή και οι δυνάμεις του ιμπεριαλισμού που την στηρίζουν καθώς επίσης τα όργανα και οι ντόπιοι υποστηρικτές τους, εναντίον των οποίων διεξάγεται συνεχής ‘ασυμβίβαστος αγώνας’”.
Ξεκάθαρη τοποθέτηση όπως και αυτή στην παράγραφο (δ). Καθορίζει με απόλυτη σαφήνεια ποιος είναι ο κύριος εχθρός, άρα και ποιος ο κύριος σκοπός του αγώνα μας: Η απαλλαγή από την κατοχή. Άρα από την τουρκική παρουσία, τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα και τις εγγυήσεις, αν πρόκειται να φτάσουμε στο ποθητό τέρμα της απελευθέρωσης και επανένωσης.
Στο 22ο Συνέδριο του ΑΚΕΛ, στον Πολιτική Απόφαση αναφέρεται σχετικά: “Το 22ο Συνέδριο του ΑΚΕΛ επαναβεβαιώνει την πάγια θέση του Κόμματος ότι το κυπριακό είναι πρωτίστως διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής, παράνομου εποικισμού, εθνικού ξεκαθαρίσματος και ξένων επεμβάσεων”. Και λίγο πιο κάτω σημειώνει: “ο αγγλοαμερικανικός και γενικά ο νατοϊκός ιμπεριαλισμός, με τις επεμβάσεις και συνωμοσίες του σε βάρος της ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και με την ανοχή ακόμα και στήριξη που διαχρονικά επέδειξε προς την τουρκική πολιτική, φέρει ασήκωτες ευθύνες για τη δημιουργία και διαιώνιση του κυπριακού προβλήματος. Την κύρια ευθύνη για τη μη επίλυση του προβλήματος φέρει η Τουρκία, η οποία ακολούθησε και συνεχίζει να ακολουθεί επεκτατική πολιτική έναντι τη Κύπρου”.
Και συνεχίζει: “στρατηγικός μας στόχος παραμένει η λειτουργική και βιώσιμη λύση του κυπριακού με τη μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα, όπως αυτή περιγράφεται στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ”. Και θα “πρέπει να προνοεί για ένα κράτος με μια και μόνη κυριαρχία, μια διεθνή προσωπικότητα, μια ιθαγένεια”. Επίσης: “τον τερματισμό της κατοχής, την αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και τον τερματισμό του εποικισμού. Την αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας και της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αποκατάσταση της ενότητας του κράτους, του λαού, των θεσμών, και της οικονομίας. Την κατάργηση των όποιων επεμβατικών δικαιωμάτων και του αναχρονιστικού καθεστώτος των εγγυήσεων”.
Εις δε το σημείο (7) αναφέρει: “Για τη λύση του Κυπριακού δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τις διακοινοτικές συνομιλίες στο πλαίσιο και υπο την αιγίδα του ΟΗΕ. Μια συνολική λύση του Κυπριακού, το περιεχόμενο της οποίας θα συμφωνηθεί σε επίπεδο ηγετών, θα πρέπει να κριθεί στη συνέχεια από τον λαό μέσα από ταυτόχρονα ξεχωριστά δημοψηφίσματα στις δύο κοινότητες. Οι δε διεθνείς πτυχές του Κυπριακού θα πρέπει να συμφωνησούν στο πλαίσιο Διεθνούς Διάσκεψης υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με τη συμμετοχή των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Κυπριακής Δημοκρατίας, των εγγυητριών δυνάμεων και των δυό κοινοτήτων”.
Θέσεις κρυστάλλινα καθαρές και διαφωτιστικές. Στην δε απόφαση του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ (17/9/2016) που κοινοποιήθηκε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στο σημείο (1) λέει: “αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων, κατάργηση του αναχρονιστικού συστήματος των εγγυήσεων του 1960, καθώς και των όποιων μονομερών επεμβατικών δικαιωμάτων. Το ΑΚΕΛ απορρίπτει νατοϊκή λύση στο θέμα της ασφάλειας”. Στο δε σημείο (7) υπογραμμίζει: “άντληση στο ελάχιστο των χρονοδιαγραμμάτων τόσο της επιστροφής εδαφών όσο και της αποχώρησης των κατοχικών στρατευμάτων”.
Αυτές τις θέσεις, όσους και το σύνολο των θέσεων στο Κυπριακό του 22ου Συνεδρίου τις προσυπογράφω, έστω και αν δεν ήμουν Σύνεδρος, όπως και την απόφαση του Πολιτικού Γραφείου στις 17/9/2016.
Ορθές, καθαρές και πατριωτικές θέσεις.