Για να μην ξεχνιόμαστε

Από την ώρα που επήλθε η εκεχειρία άρχισε η αναζήτηση λύσης στο πρόβλημα που είχε προκύψει ένεκα της τουρκικής εισβολής την οποία προκάλεσε (προσκάλεσε) το προδοτικό πραξικόπημα. Σε πρώτη φάση και για τρία χρόνια οι προσπάθειες αυτές δεν οδήγησαν σε κάτι συγκεκριμένο και θετικό λόγω της τουρκικής αδιαλλαξίας και της επιμονής της Άγκυρας στα όσα είχε προσχεδιάσει. Τον Φεβρουάριο του 1977 φτάσαμε στην πρώτη συμφωνία υψηλού επιπέδου Μακαρίου – Ντενκτάς. Η ουσία αυτής της συμφωνίας ήταν η κοινή απόφαση για ΛΥΣΗ του κυπριακού στα πλαίσια Ομοσπονδίας αλλά με διατήρηση των βασικών χαρακτηριστικών ενός κυρίαρχου κράτους.

Έκτοτε παρήλθαν χρόνια πολλά χωρίς αποτέλεσμα. Σήμερα έχει δημιουργηθεί εκ νέου κινητικότητα στο κυπριακό. Και είναι πιθανό τον Οκτώβρη, να έχουμε κίνηση από πλευράς ΟΗΕ. Όποτε αυτό συμβαίνει αποτελεί αφορμή στο εσωτερικό μέτωπο να επαναρχίζουν προβληματισμοί και συζητήσεις ως προς το ποια είναι η καλύτερη πιθανή λύση. Οι προβληματισμοί περιλαμβάνουν και τον βασικό στόχο της λύσης της ίδιας, αλλά και τη μορφή της. Δηλαδή, όταν λέω της λύσης της ίδιας, εννοώ όσους στηρίζουν Συνομοσπονδία ή διευθέτηση δύο κρατών. Αρα είναι ενάντια στην λύση, αφού δεν αποτελούν λύση, αλλά διάλυση του Κυπριακού Κράτους.

Ως λύση του προβλήματος, το οποίο έχει προκύψει από το 1974, δηλαδή πρόβλημα εισβολής και κατοχής και αποκατάστασης της κυριαρχίας, ανεξαρτησίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου, μπορούν να εξεταστούν μόνο δύο ιδέες. Η ιδέα της Ομοσπονδίας και η ιδέα της επανόδου στο Ενιαίο Κράτος.

Η επάνοδος στο Ενιαίο Κράτος προϋποθέτει ετοιμότητα της τ/κ πλευράς να το αποδεχτεί και πέραν τούτου και ουσιαστικότερο, να αποδεχτεί αυτήν την ιδέα και η κατοχική Τουρκία. Για την Τουρκία και την παρούσα τ/κ ηγεσία δεν νομίζω να μπορεί κάποιος να φανταστεί ότι αποδέχονται να το ακούσουν έστω. Και φυσικά δικαιολογημένα κάποιος ίσως να αντιτάξει, ότι ο κατακτητής για να ικανοποιηθεί θα θελήσει το μέγιστο. Ολόκληρη την Κύπρο. Δεν είναι ούτε δίκαιο, ούτε λογικό να αποδεκτούμε απαράδεκτες και καταστροφικές, θα έλεγε ο ίδιος κάποιος, θέσεις του κατακτητή. Συμφωνώ.

Για να επιβάλουμε όμως μια θέση, που δεν αποδέχεται ο κατακτητής και η τ/κ ηγεσία υπάρχουν δύο δρόμοι.

• Πρώτος δρόμος η επιβολή της άποψης μας, που είναι ορθή και δίκαιη, με τη δύναμη της στρατιωτικής ισχύος. Την οποία δεν διαθέτουμε.
• Δεύτερος δρόμος, ο εξαναγκασμός του κατακτητή, από εκείνους οι οποίοι διαθέτουν την ισχύ να υποχωρήσει. Καλώς ή κακώς οι ισχυροί έχουν υιοθετήσει και επιμένουν δεκαετίες τώρα, στον στόχο της λύσης Ομοσπονδίας και μάλιστα της δικοινοτικής και διζωνικής Ομοσπονδίας. Θα μπορούσε και πάλιν να αντιταχθεί, ότι θα μπορούσε να ξεκινήσουμε πρώτα μια εκστρατεία να πείσουμε τους ισχυρούς για την ορθότητα της πιο πάνω ιδέας και έπειτα να προχωρήσουμε στις συνομιλίες. Ναι, αλλά μετά από 49 χρόνια επίμονης προσπάθειας να λύσουμε το πρόβλημα στη βάση Ομοσπονδίας, με την οποία είχε συμφωνήσει αρκετές φορές και η άλλη πλευρά δεν έγινε κατορθωτό. Λόγω της τουρκικής παρασπονδίας και αδιαλλαξίας αλλά και της ανοχής των ισχυρών. Αν λοιπόν οι ισχυροί δεν έχουν επιβάλει ως τώρα, αυτά τα οποία προνοούν οι αποφάσεις του ΟΗΕ και τη Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ίδιοι έλαβαν, θα δώσουν τώρα μάχη να αποδεχτεί μιαν άλλη ιδέα η Τουρκία; Η Τουρκία που ήδη έχει εγκαταλείψει και την ιδέα της Ομοσπονδίας. Και πόσα χρόνια θα πάρει για να επιτύχουμε ένα τέτοιο στόχο; Και τι θα γίνει όλα αυτά τα χρόνια που θα ακολουθήσουν, χωρίς λύση;

Εκ των πραγμάτων, αντικειμενικά υπαρκτή διέξοδος για απαλλαγή από την κατοχή, παραμένει η λύση Ομοσπονδίας. Ομοσπονδίας όμως και όχι συνομοσπονδίας κάτω από την επωνυμία Ομοσπονδία. Ομοσπονδίας της οποίας η ενότητα, κυριαρχία, ανεξαρτησία και ακεραιότητα ΔΕΝ θα ανατρέπονται από τη δικοινοτικότητα και διζωνικότητα. Ομοσπονδίας λειτουργικής και βιώσιμης. Ομοσπονδία που θα σέβεται το διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο. Ομοσπονδίας που θα αποδώσει ένα κανονικό κράτος, δημοκρατίας και που θα σέβεται και εφαρμόζει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτά για να μην ξεχνούμε τα βασικά και να αναλωνόμαστε στα όσα έπονται των βασικών.