Άλλο ρεαλισμός και άλλο αυταπάτη

Αν π.χ. σήμερα, νηφάλια κάποιος εξετάσει τις τοποθετήσεις των τριών βασικών διεκδικητών της Προεδρίας, δηλαδή Χριστοδουλίδης, Μαυρογιάννης, Αβέρωφ θα δυσκολευτεί να καταλάβει ποια ακριβώς ήταν η ευθύνη της ε/κ πλευράς, σε όσους της καταλόγιζαν ευθύνη και ποια της τ/κ πλευράς. Ακόμα και για τις ευθύνες της Τουρκίας υπάρχουν διαφοροποιήσεις μικρές ή μεγαλύτερες.

Εκεί όμως που τα πράγματα γίνονται πολύ σύνθετα και πολύ πιο δύσκολα είναι στην αντίληψη για το πώς επαναρχίζουν οι συνομιλίες. Ορισμένοι στην ε/κ πλευρά δημιουργούν ή/και καλλιεργούν την εντύπωση ή καλύτερα αυταπάτη ότι αρκεί να το θέλει πολύ η ε/κ πλευρά και θα συμβεί. Δηλαδή να επαναρχίσουν οι συνομιλίες.

Και ερωτώ: μπορούν να επαναρχίσουν χωρίς συμφωνημένη βάση και πλαίσιο; Μπορούν να επαναρχίσουν μόνο με τη συμμετοχή των ε/κ ή μόνο με τη συμμετοχή των τ/κ; Και οι εγγυήτριες δυνάμεις; Τα Ηνωμένα ΄Έθνη τι μπορούν και τι δικαιούνται να αποδεχτούν ως βάση και πλαίσιο των συνομιλιών; Μα ασφαλώς το πλαίσιο και τη βάση τα οποία καθορίζονται από τις σχετικές αποφάσεις, ψηφίσματα και αρχές του Διεθνούς Οργανισμού.

Ποιος σήμερα αρνείται να συνομιλήσει στα πλαίσια, υπο την αιγίδα και στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ; Μα φυσικά Τουρκία και Τατάρ με αλλεπάλληλες δηλώσεις, τοποθετήσεις και αποφάσεις τους. Μέχρι και αποφάσεις του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας. Ακόμα και τις τελευταίες μέρες ο κ. Τατάρ ήταν σαφέστατος. Ούτε η Άγκυρα, ούτε ο Τατάρ συζητούν λύση εντός των παραμέτρων του ΟΗΕ Ούτε η Άγκυρα ούτε ο Τατάρ, συζητούν πλέον στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Ορισμένοι όμως στην ε/κ πλευρά και εκτός Κύπρου επιμένουν να σφυρούν στον ίδιο κακόηχο σκοπό. Ότι τάχα ευθύνεται η ε/κ πλευρά που δεν επαναρχίζουν οι συνομιλίες, γιατί δεν είναι αρκετά πειστική, ότι όντως θέλει επανέναρξη συνομιλιών και ότι όντως θέλει λύση. Σαν πως και όταν κυβέρνησαν την Κύπρο και ηγήθηκαν της ε/κ πλευράς ηγέτες αδιαμφισβήτητα προσηλωμένοι στη λύση είχαμε κάποιο αποτέλεσμα.

Αυτή η εμμονική επιμονή ότι φταίμε γιατί δεν πείθουμε δεν βλάπτει μόνο την ε/κ πλευρά. Βλάπτει και τον στόχο της λύσης. Γιατί αποπροσανατολίζει. Γιατί μας ρίχνει σε εσωστρέφεια αντί οργανωμένη, συντονισμένη και ομόθυμη πολιτική επίθεση για λύση. Με σαφή κατεύθυνση όμως. Να υποχρεωθεί δηλαδή η Τουρκία να επανέλθει στη διαδικασία εξεύρεσης λύσης εντός παραμέτρων του ΟΗΕ. Γιατί δημιουργεί άλλοθι για την Τουρκία και τη διευκολύνει να αντιμετωπίσει τις όποιες πιέσεις προς την κατεύθυνση της λύσης. Η καλλιέργεια αυτής της αυταπάτης, ότι δηλαδή όλα εξαρτώνται από τη θέληση της ε/κ πλευράς, αποτελεί τορπίλη στην προσπάθεια επίτευξης λύσης. Υπονομεύει την αναγκαία εκστρατεία προς επανέναρξη των συνομιλιών εντός παραμέτρων του ΟΗΕ.

Είναι εκπληκτικό ότι ορισμένοι δεν κατανοούν ή δεν επιθυμούν να κατανοήσουν, ότι η επιστροφή της Άγκυρας και του Τατάρ στις συνομιλίες εντός πλαισίου και βάσης ΟΗΕ δεν θα προέλθει επειδή η ε/κ πλευρά θα δηλώνει καθημερινά θέλω λύση. Θα προέλθει όταν και εφόσον η Τουρκία οδηγηθεί να καταλάβει ότι αυτό τη συμφέρει και την ίδια. Ότι το όφελος της από μια λύση θα είναι μεγαλύτερο, από το άλυτο Κυπριακό. Όταν αντιληφθεί ότι το άλυτο Κυπριακό τής προκαλεί περισσότερα προβλήματα παρά τις λύνει. Άλλο ρεαλισμός και άλλο αυταπάτη!

Αυτά για να επιτευχθούν χρειάζεται να αξιοποιήσουμε τα ευρωτουρκικά, τις συνθήκες και τη συγκυρία που δημιουργεί το Ουκρανικό τη διασάλευση των σχέσεων Τουρκία – Δύσης. Χρειάζεται Κύπρος και Ελλάδα να σταθούν με συνέπεια στην επιδίωξη λύσης αρχών στο Κυπριακό. Χρειάζεται στο εσωτερικό ομογνωμία και ενότητα στη θεωρία αλλά και στη πράξη, στη κοινή προσπάθεια για λύση και επανένωση, για απαλλαγή από την τουρκική κατοχή και επικυριαρχία. Για μια Κύπρο που ως ελεύθερο, ανεξάρτητο, ακέραιο και δημοκρατικό κράτος, θα είναι κοινή πατρίδα όλων των νόμιμων κατοίκων της. Ένα κανονικό κράτος.