* Έχουμε κι εμείς, εδώ στον Κύπρο τα δικά μας παραδείγματα, δεν χρειαζόμαστε το παράδειγμα των Εσθονών φιλοναζιστών, μηδέ των Ευρωπαίων υποκριτών...

Είναι από τις λίγες περιπτώσεις -με εξαίρεση το Κυπριακό- που προσωπικά συμφωνώ με τον χειρισμό της ελληνικής κυβέρνησης -μέσω του αρμόδιου υπουργού Δικαιοσύνης, Σταύρου Κοντονή- για το περιβόητο συνέδριο της εσθονικής προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με θέμα «Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα». Και σίγουρα επικροτώ την απόφασή του να μην πάρει η Ελλάδα μέρος στον εν λόγω συνέδριο, που πραγματοποιείται αύριο στο Ταλίν. Όπως επικροτώ και την αναφορά Κοντονή στην σχετική επιστολή του προς την εσθονική προεδρία πως “ο ναζισμός και ο κομμουνισμός δεν θα μπορούσαν ποτέ να υπάρχουν ως τα δύο μέρη της ίδιας εξίσωσης». (Σχετική είδηση αναρτήσαμε στην ιστοσελίδα μας το περασμένο Σάββατο, με τίτλο “Η Ελλάδα δεν συμμετέχει σε συνέδριο της Εσθονικής Προεδρίας”)

Βέβαια, ο Έλληνας υπουργός αναφέρει ακόμη πως: “Η Ιστορία δεν μπορεί να παραχαραχθεί, παρόλο που μπορεί να γράφεται κυρίως από τους νικητές ή να αξιολογείται διαφορετικά από την οπτική των κρατών. Παρ’ όλα αυτά, τα ιστορικά στοιχεία και γεγονότα, κατέγραψαν τον στρατό της ΕΣΣΔ ως τον απελευθερωτή της Ευρώπης και των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης και ως λυτρωτή από την φρίκη του Ολοκαυτώματος"...

* Ή, άλλως πως: Ιστορία μου, αμαρτία κι εμείς κακώς τους βρήκαμε!

Ότι το Κυπριακό έχει μακράν ιστορία, δεν χρειάζεται να σας το πω εγώ για να σας πείσω. Έχει πίσω του μια ιστορία πολύ πριν το 1974. Κι ας καμώνονται κάποιοι σούπερ πατριώτες ότι αυτό ξεκίνησε μόλις τις 20 του Ιούλη 1974. Παραγράφοντας -οι ίδιοι σούπερ πατριώτες- ακόμη και την 15η του Ιούλη του ίδιου χρόνου. Όχι ολόκληρη, βέβαια, αλλά στο κομμάτι που αφορά τους εν Κύπρω σούπερ πατριώτες. Τους αμετανόητες εοκαβηταζήδες που -μαζί με την χούντα των Αθηνών- πάσκιζαν χρόνια πριν να φέρουν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα...

Φευ, όμως, αντ’ αυτού, έφεραν τον Αττίλα και την Τουρκία. Ενεργούντες -αμφότεροι, χούντα και ΕΟΚΑ Β’- ως τα μίσθαρνα όργανα των Αμερικανο-Βρετανών και νατοϊκών πατρόνων τους. Στα μαγειρεία των οποίων για δεκαετίες εξυφαίνονταν όλα τα αντικυπριακά σχέδια. Με στόχο -βέβαια- την μετατροπή της Κύπρου σ’ ένα αβύθιστο αεροπλανοφόρο του ΝΑΤΟ. Κι αυτό -ασφαλώς- προς εξυπηρέτηση των γεωστρατηγικών, οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων των ηγετικών του κύκλων στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Γι’ αυτό και όσα βιώνουμε σήμερα στην Κύπρο και στην ευρύτερη περιοχή μας, μόνο τυχαία δεν είναι. Κι ασφαλώς ούτε και άσχετα με το Κυπριακό και την πορεία του -ακόμη και πριν το 1974- είναι...

Γιατί θυμήθηκα -εν τύποις- αυτά σήμερα; Μα με αφορμή ένα άρθρο -Ιούλης 1965: το ελληνικό πολιτικό σύστημα σε βαθιά κρίση- που η ekypros-news.com.cy αναδημοσίευσε προχθές Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017, από τον “Ριζοσπάστη” (θα το βρείτε στην κατηγορία “Ιστορία & Ιδεολογία”). Κι αυτό όχι γενικά, αλλά ειδικά από κάποιες ατάκες του πάλαι ποτέ προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Λίντον Τζόνσον. Που -πέρα από την επί δεκαετίες ντε φάκτο πλήρη υποδούλωση της Ελλάδας στα αμερικανικά κελεύσματα- μαρτυρούν και του λόγου το αληθές για την Κύπρο.

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
τις πόρτες σπάσαν οι οχτροί
κι εμείς γελούσαμε στις γειτονιές
την πρώτη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
αδέρφια πήραν οι οχτροί
κι εμείς κοιτούσαμε τις κοπελιές
την άλλη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
φωτιά μας ρίξαν οι οχτροί
κι εμείς φωνάζαμε στα σκοτεινά
την τρίτη μέρα

Κάπως... ανατρεπτικός και κάμποσο ακαταλαβίστικος -από μόνος του- ο τίτλος του κειμένου. Γιατί, αλήθεια: Που κολλά στον ισχυρισμό ότι “Μηδέν εγγυήσεις και μηδέν στρατός» οδηγεί σε μηδέν λύση” -ακούστηκε την περασμένη Παρασκευή στην μακαρία νήσο- ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς και μάλιστα με τον χαρακτηρισμό... “αλλοπρόσαλλος”; Και, πού κολλά σ' αυτά τα δύο το ΑΚΕΛ; Αυτό, μάλιστα, είναι ερώτημα που θέλει διερεύνηση και απάντηση! Κι είναι, πιστεύω, η σημερινή μέρα καλή για να δοθεί μια απάντηση. Και στο πρώτο και στο δεύτερο σκέλος. Και εξηγούμαι, γιατί και πώς...

Την περασμένη Κυριακή σ’ ένα ρεπορτάζ του “Π” για το Κραν Μοντανά, το μάτι μου σταμάτησε σε μα αναφορά που με παραξένεψε. Ο λόγος; Διότι η αναφορά αποδιδόταν στο ΑΚΕΛ. “Το ΑΚΕΛ” γράφει το εν λόγω ρεπορτάζ- “θεωρεί ότι στο Κραν Μοντανά ο πρόεδρος κρύφτηκε πίσω από την αλλοπρόσαλλη πολιτική του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών, εκμεταλλεύτηκε την αδύναμη θέση/στάση του Έλληνα πρωθυπουργού (η κυβέρνηση του οποίου εξαρτάται από τους ελάχιστους βουλευτές της ομάδα ‘Πράττω’ του Έλληνα ΥΠΕΞ), οχυρώθηκε πίσω από το εύκολο σύνθημα ‘μηδενικές εγγυήσεις, μηδέν στρατό’, ενώ ήξερε ότι μπλόκαρε τη διαπραγμάτευση”...