"Μηδέν εγγυήσεις, μηδέν στρατός = μηδέν λύση", ο “αλλοπρόσαλλος” Κοτζιάς και το ΑΚΕΛ...

Γράφει κι άλλα πολλά το ρεπορτάζ, αλλά για μένα το κυρίαρχο είναι αυτό που παραθέτω. Πρώτον γιατί αποδίδει ένα βαρύ χαρακτηρισμό στον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών και την πολιτική του στο Κυπριακό -αλλοπρόσαλλος- και δεύτερο γιατί μια θέση αρχής -ότι η ε/κ πλευρά δεν δέχεται ούτε εγγυήσεις ούτε τουρκικό, άρα και κατοχικό, στρατό, εσαεί μετά τη λύση- χαρακτηρίζεται απλά ως ένα... εύκολο σύνθημα. Προφανώς για να παρακάμψουμε την... επικείμενη λύση! Συνδέοντας, αφ’ ενός, συνειρμικά με αυτό το “εύκολο σύνθημα” τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών, Νίκο Κοτζιά, αλλά και παραπέμποντας, αφ’ ετέρου, στο ΑΚΕΛ την πατρότητα τόσο του χαρακτηρισμού “αλλοπρόσαλλος” για το Νίκο Κοτζιά και την πολιτική του, όσο βέβαια και τον χαρακτηρισμό “εύκολο σύνθημα” σε μια διαχρονική -για την ε/κ πλευρά- θέση αρχής, σε ό,τι αφορά τη διεθνή διάσταση του Κυπριακού.

Κι αυτό γιατί -κατά πρώτον- η θέση “έξω όλοι οι στρατοί, ανεξάρτητο νησί” προϋπήρχε ως παλλαϊκή απαίτηση της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Βλέπετε, οι ξένοι στρατοί και βάσεις υπήρχαν στο νησί μας από την πρώτη μέρα της ανεξάρτητης πορείας του, ως δοτό στοιχείο από τις συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου κι ο λαός μας από το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’60 απαιτούσε την αποχώρησή τους. Αλλά και γιατί -κατά δεύτερο- η θέση αυτή υπάρχει και στις ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου. Και για εξοικονόμηση χώρου, κάνω απλά αναφορά στην ομόφωνη απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου στις 18/9/2009.

Κι η απόφαση αυτή του Εθνικού Συμβουλίου, ρητά αναφέρει πως: η λύση πρέπει να προνοεί την αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων, με τελικό στόχο την αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου, με την απομάκρυνση και των βρετανικών βάσεων. Όπως επίσης απαιτεί αποκατάσταση της κυριαρχίας, ανεξαρτησίας, εδαφικής ακεραιότητας και ενότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και προβλέπει πως: Στην ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν νοούνται εγγυητές και εγγυήσεις...

Κατά συνέπεια αν αποδίδεται -από οποιονδήποτε- η πατρότητα στον Κοτζιά στη θέση “μηδέν εγγυήσεις και μηδέν στρατός” -μια διαφορετική, δηλαδή έκφραση/απόδοση της θέσης αρχής του Εθνικού Συμβουλίου- λυπούμαι πολύ, αλλά μόνο “μπράβο” πρέπουν στον άνθρωπο. Και όχι ο χαρακτηρισμός “αλλοπρόσαλλος”, με το υπονοούμενο μάλιστα ότι ο. Κοτζιάς εκμεταλλεύεται τον πρωθυπουργό του για να ασκεί πολιτική συνθημάτων στο Κυπριακό και στις διαπραγματεύσεις. Γιατί με τέτοιο ισχυρισμό απλά ρίχνουμε νερό στο μύλο της προπαγάνδας της Άγκυρας, ότι τάχαμου για την αποτυχία της Διάσκεψης στο Κραν Μοντάνα -όπως και νωρίτερα στη Γενεύη και το Μον Πελεράν- φταίει ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών! Οποία αισχύνη...

Βέβαια, στο βαθμό που ο χαρακτηρισμός, όσο και η θέση αυτή -περί της εκμετάλλευσης του Έλληνα πρωθυπουργού- ανήκει σε μια εφημερίδα και σε ένα δημοσιογράφο, με γεια τους με χαρά τους. Από τη στιγμή, όμως, που σαφώς υπονοείται και/ή παραπέμπει πως τα γραφόμενα του “Π” αποδίδονται στο ΑΚΕΛ, τότε υπάρχει πρόβλημα και μάλιστα πολύ σοβαρό. Και το ΑΚΕΛ αυθημερόν όφειλε -και ακόμη οφείλει, αφού δεν το έπραξε την Κυριακή- να τοποθετηθεί. Να ξεκαθαρίσει τη θέση του. Να πει αν εξακολουθεί να το εκφράζει -και να το δεσμεύει- η ομόφωνη απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου του Σεπτέμβρη 2009, ή όχι. Αν ναι, έχει καλώς. Αν όχι, τότε πρόβλημα έχει και το ΑΚΕΛ. Το οποίο θα πρέπει να πει ξεκάθαρα τη θέση του στο λαό και -πρωτίστως- στα μέλη, οπαδούς και ψηφοφόρους του.

Κι ακόμη κάτι: Αν το ΑΚΕΛ, ή όποιο άλλο κόμμα, έχει πρόβλημα με τον Νίκο Κοτζιά και τον θεωρεί αλλοπρόσαλλο, έχει σήμερα την ευκαιρία στο Εθνικό Συμβούλιο να ξεκαθαρίσει το ζήτημα. Στην παρουσία του ίδιου του κ. Κοτζιά, μπροστά του και πρόσωπο με πρόσωπο, όχι μέσα από υπονοούμενα και συμφραζόμενα δημοσιογραφικού ρεπορτάζ, δίκην “για σεν’ τα λέω πεθερά, για να τ’ ακούει η νύφη”...

Κι έρχομαι στην άποψη πως: η θέση “μηδέν εγγυήσεις και μηδέν στρατός”, οδηγεί σε μη λύση... Θέση που διατύπωσε με σχετική ανακοίνωσή του την περασμένη Παρασκευή ο ο Όμιλος Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας (ΟΠΕΚ). Ο οποίος, μάλιστα, θεωρεί ως μη διακηρυγμένη -και μάλιστα της τελευταίας στιγμής- την απαίτηση για κατάργηση και της Συνθήκης Συμμαχίας. Την οποία απαίτηση -κατά τον ισχυρισμό του ΟΠΕΚ- ουδέποτε προηγουμένως είχαμε προβάλει και η οποία -πάλιν κατά τον ισχυρισμό του ΟΠΕΚ- εξασθένισε την εικόνα μας ως η πλευρά που προσήλθε στις διαπραγματεύσεις με αποκλειστικό στόχο τη λύση”...

Δεν χρειάζεται, βέβαια, να πω ότι διαφωνώ κάθετα με όλα τα πιο πάνω. Και για τους γνωρίζοντες το Κυπριακό -από το 1960- και την ιστορία του, η διαχρονική απαίτηση για αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων, η αποστρατικοποίηση της Κύπρου και η αποχώρηση των βρετανικών βάσεων, ακριβώς συνιστά την απαίτηση που υποτίθεται ουδέποτε προηγουμένως είχαμε προβάλει...

Αναγνωρίζω, βέβαια, στον ΟΠΕΚ -και στον οποιονδήποτε φορέα, κόμμα, οργανισμό και/ή μεμονωμένα άτομα- το δικαίωμα να έχουν την άποψή του για τη λύση -και το περιεχόμενό της- του Κυπριακού και να την διατυπώνουν δημόσια. Την όποια λύση. Ακόμη και λύση με παραμονή τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων, τουρκικές εγγυήσεις και -συνακόλουθα, όπως υποβάλλει κι ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου- επεμβατικά δικαιώματα σε όλη την Κύπρο. Όπως προφανώς υπονοεί και/ή υποβάλλει ο ΟΠΕΚ.

Δεν είναι, όμως, αυτή η λύση που οραματίζεται η πλειοψηφία του κυπριακού λαού -συμπεριλαμβάνω και τους Τουρκοκύπριους- γι’ αυτό και... ευχαριστούμε, αλλά δεν θα πάρουμε! Έτσι απλά... Κι αυτό χωρίς μηδέ κατ’ ελάχιστο να υπονοώ ότι δεν θέλω λύση στο Κυπριακό. Λύση δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική, όμως. Λύση που να ενώνει και όχι να χωρίζει. Λύση που να διασφαλίζει και να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και βασικές ελευθερίες όλων των Κυπρίων και νόμιμων κατοίκων αυτού του νησιού. Λύση που να εφαρμόζει τα περί Κύπρου ψηφίσματα του ΟΗΕ, να συμβαδίζει με το διεθνές δίκαιο, το Χάρτη του ΟΗΕ και το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Ζητούμε, άραγε, πολλά;

* Στη φωτογραφία ο “αλλοπρόσαλλος” Κοτζιάς στη Διάσκεψη του Κραν Μοντανά με στελέχη - τεχνοκράτες του υπουργείου του