Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης
Στο εν τύποις πόνημά μου της 24η Ιουλίου, υπό τον τίτλο « Από τα σπλάχνα της ΕΟΚΑ η ΕΟΚΑ Β’ - Σώμα από το σώμα της και αίμα από το αίμα της!» ανέφερα ένα αφήγημα από ημέτερους της λεγόμενης ενωτικής παράταξης για την ίδρυση της ΕΟΚΑ Β’. Αφήγημα το οποίο, διευκρινίζω, δεν αφίσταται -ως προς τα της ίδρυσης- πραγματικών γεγονότων, έστω και αν συνειδητά γίνεται προσπάθεια ωραιοποίησης της οργανωσης, ντύνοντάς την με ένα αγνό εθνικό περίβλημα. Σύμφωνα, λοιπόν, με την πηγή που άντλησα εκείνο το αφήγημα, «η Οργάνωσις δημιουργήθηκε από τον Γρίβα κατά το πρώτυπο του ανταρτοπολέμου της ΕΟΚΑ. Διορίζει δύο Στρατιωτικούς Διοικητές (τον Σύρο και τον Καρούσο) και σε κάθε πόλη και κωμόπολη Τομεάρχες και Υποτομεάρχες και τοπικικούς ομαδάρχες. Τομεάρχες, Υποτομεάρχες και μέλη της οργάνωσης ήταν κατά κανόναν τα πρώην μέλη της ΕΟΚΑ αλλά και πιο νέοι και ένθερμοι πατρώτες»...
Λίγο πάρα κάτω δε, διαβάζουμε: «Παράλληλα δημιουργείται η ΕΣΕΑ για την προβολή και την διαφώτιση των πολιτικών θέσεων του Στρατηγού. (Για τον ίδιο λόγο είχε και το ΄55-΄59 δημιουργηθεί η ΠΕΚΑ). Στην ΕΣΕΑ εντάχθηκαν υπουργοί του Μακαρίου, βουλευτές, επιχειρηματίες, ιερείς, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, εκπαιδευτικοί, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι, νέοι και νέες από κάθε περιοχή της Κύπρου.»...
Δεν γνωρίζω ούτε αριθμό -πόσοι, δηλαδή- ούτε πρόσωπα -ποιοι συγεκριμένα, δηλαδή- εντάχθκαν στην ΕΣΕΑ. Γνωρίζω, όμως ότι η αναφορά της πιο πάνω παραγράφου σε υπουργούς, βουλευτές, επιχειρηματίες, στρατιωτικούς, αστυνομικούς εκπαιδευτικούς, ιερείς, δημόσιους υπαλλήλους και πάει λέγοντας, είναι ιστορικά ακριβής. Και από 'δω φαίνεται ότι αυτό το δύσμοιρο ανεξάρτητο κράτος ήταν καταδικασμένο να υποστεί τα χειρότερα. Και τα υπέστη, τα δέχτηκε, δηλαδή!
Εμ πως, δηλαδή, άμα πολιτειακοί αξιωματούχοι ενός κράτους εντάσσονται σε παράνομη οργάνωση και/ή στην πολιτική της έκφραση -που συστήνεται για να νομιμοποιήσει τις παράνομες ενέργειες και δράση της εν λόγω οργάνωσης- με στόχο να διαλύσουν το κράτος, ποια περιθώρια αφήνουν αυτοί οι ίδιο στο κράτος να προχωρήσει μπροστά; Κι είδαμε τα χαΐρκα τους σχεδόν τρία χρόνια μετά, στην κορύφωση της δράσης της ΕΟΚΑ Β’: Πραξικόπημα - εισβολή· όλεθρος, θάνατος, πόνος και απόλυτη καταστορφή. Τζιαι πουπανωπροίτζιν: κατοχή και διχοτόμηση... Κι όλα αυτά στο όνομα της Ένωσης, πανάθεμά τα!
Βρισκόμενος, λοιπόν, στο σημείο αυτό, με την αναφορά στην ΕΣΕΑ, θέλω να ανοίξω ένα μικρό και συνάμα εκκωφαντνικά μεγάλο παράθυρο. Που δείχνει ακριβώς ο ποιόν της ΕΣΕΑ. Ανοίγω, λοιπόν, το παράθυρο αυτό με ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Μακάριου Δρουσιώτη “ΕΟΚΑ Β & CIA”. Η αναφορά που ακολουθεί, μας τοποθετεί στο δεύτερο μισό του 1972, όταν στην Κύπρο διορίζεται -στις 9 Αυγούστου- πρέσβης της Ελλάδας -στη θέση του αποχωρήσαντος προ εξαμήνου Παναγιωτάκου- ο Ευστάθιος Λαγάκος.
Διαβάζουμε, λοιπόν, από το βιβλίο αυτό [σελίδα 223]: «Οι οδηγίες που είχε πάρει ο Λαγάκος από την Αθήνα ήταν να προσπαθήσει να χαλιναγωγήσει τους τρεις μητροπολίτες και να τους καταστήσει σαφές ότι η ελληνική κυβέρνηση στηρίζει πλήρως τον Μακάριο». Λίγο πάρα κάτω, από τη σελίδα 224, διαβάζουμε:
«Η στήριξη που είχε o Μακάριος από το “εθνικό κέντρο” προκάλεσε αμηχανία στην γριβική παράταξη. Ο πρόεδρος της ΕΣΕΑ Γεώργιος Βασιλειάδης ζήτησε συνάντηση με τον Λαγάκο για να του εξηγήσει τις θέσεις της παράταξης. Ο Λαγάκος, σύμφωνα με όσα γράφει ο ίδιος, του υπέδειξε τους κινδύνους που εγκυμονούσε η στροφή προς την ένωση, λόγω της πιθανότητας τουρκικής επέμβασης. Μετά από έντονη συζήτηση, “ο συνομιλητής μου έχασε εντελώς την ψυχραιμία του και έξαλλος φώναζε με πάθος αυτά τα φοβερά και ασυνάρτητα λόγια: ‘Να φύγει αυτός (ο Μακάριος) κι εγώ ας βλέπω, πίσω από τα σίδερα της φυλακής, να καίγεται η Λευκωσία. Η φράση αυτή, γεμάτη μίσος και εμπάθεια, που χαράχτηκε στη μνήμη μου, ήταν το απότομο τέλος ενός διαλόγου χωρίς νόημα. Και την ώρα που αποχωρούσε από το γραφείο μου ο πρώην ανώτατος Δικαστής της Κύπρου, σκεφτόμουνα με λύπη και κατήφεια. “Ώστε αυτό είναι! Να φυγει ο Μακάριος. Και η Ένωση;”»...
Θεωρώ ότι οποιοδήποτε δικό μου σχόλιο περιττεύει. Απλά επαναλαμβάνω ότι αυτός που έξαλλος φώναζε αυτά τα ασυνάρτητα δεν ήταν ο πρώτο τυχαίος: Ήταν πρόεδρος της πολιτικής έκφρασης της ΕΟΚΑ Β’ -της ΕΣΕΑ- ο οποίος όχι πολύ καιρό πριν το πιο πάνω επεισόδιο ήταν και ο πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Κυπριακής Δημοκρατίας!!!
Και ξανα-επαναλαμβάνω: Με τέτοιους ανθρώπους και τέτοια μυαλά, που η έγνοι και όλης δράσης τους ήταν να φύγει -στην πράξη βέβαια αυτό που προσπαθούσαν να κάνουν ήταν να τον “διώξουν”, να τον δολοφονήουν- ο Μακάριος κι ο ίδιος “ας βλέπω, πίσω από τα σίδερα της φυλακής, να καίγεται η Λευκωσία”, είχε αυτό ο τόπος, αυτός ο λαός κι αυτό το κράτος προοπτική και μέλλον; Όχι βέβαια...
Και ξέρετε κάτι; Ούτε και σήμερα, σαράντα έξι ολόκληρα χρόνια μετά τον όλεθρο και την απόλυτη καταστροφή, με μια διακυβέρνηση και μια κυβερνητική παράταξη που ερωτοτροπεί με τους επιγόνους της ΕΟΚΑ Β’, που δικαιώνει και νομιμοποιεί τους πραξικοπηματίες και την παράνομη δράση τους, που διαγράφει και καταπίνει την μέγιστη προδοσία τους, ο τόπος αυτός έχει προοπτική και μέλλον. Έτσι απλά και σταράτα...
Φωτογραφία: Είναι άγνωστο και -46 χρόνια μετά- μάλλον και αδιάφορο,
αν ο πρόεδρος της ΕΣΕΑ είδε ποτέ πίσω από α σίδερα της φυλακής
τη Λευκωσία να φλέγεται. Το σίγουρο είναι πως παρά το πραξικόπημα
ο Μακάριος δεν "έφυγε" -όπως θέλανε και για χρόνια βίαια προσπαθούσαν-
ωστόσο αυτός και οι όμοιοί του παρέδωσαν στις φλόγες των τουρκικών
πολεμικών αεροπλάνων και τη Λευκωσία και την Αμμόχωστο και την Κερύνεια
και την Κύπρο όλη... Έφεραν τον Αττίλα και την κατοχή, στο όνομα -ταχαμου-
της ένωσης. Και παραμένουν -οι πλείστοι- αμετανόητοι και περήφανοι
για τους... “εθνικούς” τους αγώνες!
