Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης
Οι δηλώσεις του προέδρου της Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο "δεν συνάδουν με τις ιστορικές πραγματικότητες και δείχνουν πόσο μακριά βρίσκεται η ελληνοκυπριακή πλευρά από μια δίκαιη, μόνιμη και βιώσιμη συμφωνία στο Κυπριακό", ανέφερε χθες σε γραπτή του δήλωση ο Ερσίν Τατάρ, ηγέτης του τ/κ Κόμματος Εθνικής Ενότητας και “πρωθυπουργός” του παράνομου κατοχικού μορφώματος στο σκλαβωμένο από τον Αττίλα κομμάτι της μικρής μας πατρίδας.
Είπε -για την ακρίβεια έγραψε- κι άλλα ο ψευδοπρωθυπουργός στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη. Τα προσπερνώ, όμως, γιατί θέλω να σταθώ στην ουσία. Και η ουσία είναι πως ιστορική πραγματικότητα, μία και μοναδική είναι πως: η εισβολή δεν έγινε για να “σταματήσει -η Άγκυρα- τα εγκλήματα που άρχισαν στις 15 Ιουλίου 1974 κατά των Ελληνοκυπρίων από τη φασιστική ελληνική χούντα και τις προεκτάσεις της στον ελληνικό τομέα της Κύπρου”, ούτε ασφαλώς και γιατί “ήταν βέβαιο ότι αργότερα θα τα έστρεφαν κατά των Τούρκων της Κύπρου”, ως περισπουδαστα αποφάνθηκε ο Τατάρ εφεντης στην γραπτή του δήλωση. Το να λέγει ο ψευδοπρωθυπουργός, με άλλα λόγια, πως η εισβολή έγινε γι ανα σώσουν τα μεχμετζίκ τους... Ελληνοκύπριους, αλλά και στη συνέχεια τους Τουρκοκύπριους από τα εγκλήματα της φασιστικής χούντας και της ΕΟΚΑ Β’ -αυτή ήταν η κατά Τατάρ “προεκτάσεις της χούντας- δεν είναι τίποτε άλλο παρά προφάσεις εν αμαρτίαις. Γιατί αν ίσχυε, τότε η Άγκυρα θα έπρεπε να σεβαστεί και να εφαρμόσει τα δεκάδες ψηφίματα τόσο της Γενικής Συνέλευσης όσο και του Συμβουλίου Ασφαλείας, ιδιαίτερα από τις 20 Ιουλίου 1974 -με την εκδήλωση της τουρκικής εισβολής- ίσαμε το τέλος του μαύρου εκείνου χρόνου. Θυμίζω μόνο ότι από το πρώτο κιόλας ψήφισμα, με αριθμό 353 (20 Ιουλίου 1974) το Συμβούλιο Ασφαλείας ζήτησε τα αυτονόητα:
- Κάλεσε όλα τα κράτη -άρα και την Τουρκία- να σεβαστούν την κυριαρχία, ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου
- Κάλεσε από όλα τα μέρη -άρα και την εισβολέα Τουρκία- σαν πρώτο βήμα την άμεση κατάπαυση του πυρός και ζήτησε από όλα τα κράτη -άρα και πάλιν και από την Τουρκία- να ασκήσουν όλη τους την επιρροή για να τερματιστεί κάθε δραστηριότητα που θα πυροδοτούσε περισσότερο την όλη κατάσταση
- Απαίτησε τον άμεσο τερματισμό κάθε ξένης στρατιωτικής επέμβασης στην Κυπριακή Δημοκρατία, που βρίσκοννταν σε σύγκρουση με την πώτη παράγραφο, δηλαδή τον σεβασμό της κυριαρχίας, ανεξαρτησίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου
- Ζήτησε την άμεση αποχώρηση από την Κυπριακή Δημοκτρατία όλου ξένου στρατιωτικού προσωπικού, εκτός από αυτού που βρίσκο στο νησί στη βάση διεθνών συμφωνιών...
- Κάλεσε Ελλάδα, Τουρκία και Ηνωμένο Βασίλειο να αρχίσουν άμεσα συνομιλίες για την επαναφορά της ειρήνης στην περιοχή και της συνταγματικής κυβέρνησης στην Κύπρο (τουτέστιν της κυβέρνησης Μακαρίου)
Αυτά τα σημεία -είχε κι άλλα, βέβαια- από το πρώτο κιόλας ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας στις 20 Ιουλίοιυ 1974. Ημέρα, θυμίσω τον κ. Τατάρ, έναρξης της βαρβαρης τουρκικής εισβολής. Κι αυτά τα σημεία δεικνύουν και την ιστορική πραγματικότητα. Με ανάγνωση από το ίδιο το Συμβούλιο Ασφαλίας, που αναγνωρίζει τόσο την Κυπριακή Δημοκρατία, την κυριαρχία, ανεξαρτησία και εδαφική της ακεραιότητα, όσο και την συνταγματική της κυβέρνηση, την οποία ζήτησε από τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις να επαναφέρουν άμεσα. Μια ανάγνωση που καταρρίπτει πανηγυρικά την ανιστόρητη τουρική ανάγνωση ότι τάχατες η Κυπριακή Δημοκρατία έπαψε να υπάρχει αφού, όπως μας πληροφορεί ο Τατάρ εφέντης, αυτή «μετατράπηκε σε ελληνοκυπριακό κράτος ως αποτέλεσμα των ένοπλων επιθέσεων των Ελληνοκυπρίων έναντι των Τουρκοκυπρίων στις 21 Δεκεμβρίου 1963». Φευ, όμως, απο τον Δεκέμβρη του 1963 ίσαμε τον Ιούλη του 1974 και από τον Ιούλη του 19794 ίσαμε σήμερα τα Ηνωμένα Έθνη, το Συμβούλιο Ασφαλείας και η Γενική της Συνέλευση ουδέποτε έπαψαν να αναγνωρίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία και να μιλούν γι’ αυτή σε όλα τα έγγραφά της.
Αυτά, λοιπόν, όσον αφορά τις πραγματικότητες στο διεθνές κομμάτι της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Να έλθουμε, ωστόσο και στις πραγματικότητες σε ότι αφορά την πραγματική φύση της τουρκικής εισβολής για τον κυπριακό λαό. Κι επειδή μα κινέζικη παροιμία αναφέρει πως “μια φωτογραφία χίλιες λέξεις”, χωρίς πολλές λέξεις συνοδεύω το παρόν εν τύποις πόνημα μια μα σύνθεση όχι από μια, αλλά από τρεις φωτογραφίες. Που ισοδυναμούν, κατά την κινεζική παροιμία με... τρεις χιλιάδες λέξεις. Δύο πόστερ εποχής της τουρκικής εισβολής του 1974 στην Κύπρο και μια εικόνα του βιασμένου Πενταδάκτυλου... Τρεις εικόνες που καταδεικνύουν την πραγματικότητα ως προς τον σκοπό της τουρκικής εισβολής: Αφ’ ενός την καταστροφή της Κύπρου, φέρνοντας τον όλεθρο και τη δολοφονία του λαού της και το εθνικό ξεκαθάρισμα, όπως η ίδια η Τουρκία με περηφάνεια περισσή πολύ περαστατικά την περιγράφει σε εικόνες. Και αφ’ ετέρου τον τελικό στόχο, που δεν ήταν ουδείς άλλος, παρά η διχοτόμηση της Κύπρου.
Φευ,όμως, ο στόχος αυτός κατά τραγική ειρωνία δεν ήταν σχεδιασμένος στα εις Άγκυρα δικά τους -μηδέ της χούντας των Αθηνών- μαγειρεία, αλλά στα αμερικανοβρετανικά νατοϊκά μαγειρεία. Απλά η χούντα των Αθηνών με την ΕΟΚΑ Β’, σε πρώτη φάση και η Άγκυρα σε δεύτερη φάση το ίδιο έγκλημα σε βάρος της Κύπρου και ολόκληρου του λαού της εκτέλεσαν. Κατά τας διαταγάς των νατοϊκών -ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού αφεντάδων τους. Για τα συμφέροντα αυτωνών και όχι των λαών της Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου. Κάτι που καθημερινά αποδεικνύεται στην πορεία του χρόνου, από τότε ίσαμε σήμερα. Όπου οι τουρκικές ορέξεις στο νησί μας ολοένα και αυξάνονταν, απαιτώντας -ουσιαστικά- πλήρη επικυριαρχία -περιβεβλημένη, βέβαια με δικού της τύπου και ανάγνωσης “δημοκρατική” λύση- σε ολόκληρο το νησί μας. Δυστυχώς... Κι αυτό το στοιχείο, μαζί με όλα τα άλλα που προηγήθηκαν από τις 15 Ιουλίου 1974 (πριν και μετά) ίσαμε σήμερα, μαρτυρούν και το μέγεθος της προδοσίας της χύντας των Αθηνών και του εις Κύπο μίσθαρνου οργάνου της, της ΕΟΚΑ Β’... Προδοσία που -ό,τι και να κάνουν οι πρωτεργάτες της, αλλά και οι επίγονοί της- δεν ξεπλένειαι με τίποτε!
