Μεταμεσονύκτια συνάντηση και μετά... ΕΟΚΑ Β Vs Γλαύκου Κληρίδη!

Η σύσταση του ΣΙΜΑΕ ως συνειδητή πολιτική πράξη, αλλά και ο διορισμός από την κυβέρνηση Κληρίδη στην προεδρία του εν λόγω Συμβουλίου του κ. Ανδρέα Αγγελόπουλου, σημαίνοντος στελέχους της ΕΟΚΑ Β’, οδηγεί τον κάθε αναλυτή στο λογικό -και απόλυτα ορθό- πολιτικό συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση του Συναγερμού με την πράξη αυτή στεγάζει υπό τη σκέπη της την ενωτική παράταξη που εκφράζεται από την ΕΟΚΑ Β'. Και όχι μόνο αυτό.

Δημιουργώντας η ίδια η κυβέρνηση τον -κατ’ ουσία- επίσημο συντονιστικό φορέα όλων των παραφυάδων/συνδέσμων περί την ΕΟΚΑ, που οι επίγονοι της οργάνωσης έφτιαξαν στα χρόνια που πέρασαν από το 1959 και μετά, κατά βάση τούς παραχωρεί και τη νομιμοποίηση όχι μόνο του δημοσίου πολιτικού λόγου και δημόσιας πολιτικής παρέμβασης, αλλά και την “εξαργύρωση” παντί τρόπω στις σύγχρονες συνθήκες του αγώνα του 1955 - 59. Κι αυτό όχι μόνο χωρίς η κυβέρνηση να διαχωρίσει, ως όφειλε, την ΕΟΚΑ 1955 – 1959 από την ΕΟΚΑ Β’, αλλά διά της συγκεκριμένης σύνθεσης έχει κατά τεκμήριο δώσει στην ΕΟΚΑ Β’ την άφεση αμαρτιών και τη νομιμοποίηση που τα αμετανόητα στελέχη της επιζητούσαν, χωρίς προηγούμενα να δηλώσουν τη μεταμέλειά τους για την παράνομη δράση τους και το αποτρόπαιο έγκλημα της 15ης Ιουλίου 1974.

Αντίθετα, ως αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής της κυβέρνησης Συναγερμού - Κληρίδη, ίσαμε σήμερα γνωστά κορυφαία στελέχη της ΕΟΚΑ Β’, με ενεργό εμπλοκή στην παρανομία και το προδοτικό τουρκοφόρο πραξικόπημα, δηλώνουν ότι δεν έχουν μετανοήσει για ό,τι και όσα έπραξαν την περίοδο εκείνη! Ενώ κάποιοι ανερυθρίαστα κατά καιρούς κόμπαζαν πως θα ξανάκαναν ό,τι έκαναν το 1974 και προηγούμενα!

Βέβαια, για τους γνωρίζοντες τα τεκταινόμενα στο χώρο των ακραίων στοιχείων της ΕΟΚΑ Β’, η εξέλιξη αυτή -ένας τρόπον τινά “γάμος” του επίσημου Συναγερμού με την ΕΟΚΑ Β’ και εκ της συναγερμικής κυβέρνησης μία άμεση νομικοπολιτικά νομιμοποίηση της δεύτερης- ήταν προφανώς συμβιβασμός τής τότε συναγερμικής ηγεσίας, με τα στοιχεία αυτά, ως αποτέλεσμα των αναταράξεων που αυτοί έφερναν στο οικοδόμημα του Συναγερμού. Κι αυτό μετά την επιτευχθείσα “προσέγγιση” της αυτοαποκαλούμενης ενωτικής παράταξης -όπως αυτή εκφράζετο από την ΕΟΚΑ Β’- ενόψει βουλευτικών εκλογών της 5ης Σεπτεμβρίου 1976. Εκλογές στις οποίες θα λάμβανε μέρος η νεοϊδρυθείσα τότε κομματική κατάσταση της δεξιάς και ακροδεξιάς με την ονομασία “Δημοκρατικός Συναγερμός”, υπό τον Γλαύκο Κληρίδη.

Ο “γάμος” που προλειαίνετο για να φέρει κοντά στον νέο κομματικό σχηματισμό τον σκληρό πυρήνα της ΕΟΚΑ Β’, αυξάνοντας έτσι τα εκλογικά ποσοστά του νέου κόμματος, για να το βγάλει από την απομόνωση, αφού συνέδεσε εαυτόν με την καταστροφή της Κύπρου. Ωστόσο, παρά τη συνάντηση του ίδιου του Γλαύκου Κληρίδη με αντιπροσωπεία της ΕΟΚΑ Β’, δεν άργησε να χαλάσει. Και αντ’ αυτού τελικά αναφύησαν ελάχιστες μέρες πριν τις εκλογές αναταράξεις και μάλιστα έντονες. Αναταράξεις που προέκυψαν, όπως εκ των υστέρων διαφάνηκε, ως αποτέλεσμα παλινδρόμησης του Γλαύκου Κληρίδη στα -έξι-  ονόματα που η ΕΟΚΑ Β’ του έδωσε για συμπερίληψη στα ψηφοδέλτια του Συναγερμού.

Φευ, όμως, επιστολή της ΕΟΚΑ Β’ προς τον Γλαύκο Κληρίδη, ημ. 28 Αυγούστου 1976, εμφανώς καταδεικνύει πως οι στόχοι κάθε πλευράς για τον εν λόγω “γάμο” ήσαν συγκρουόμενοι. Ο μεν Συναγερμός επιζητούσε απλώς τις ψήφους της ισχυρής ακόμη ΕΟΚΑ Β’, η δε ΕΟΚΑ Β' επιζητούσε “τη διατήρηση της ιδεολογικής και οργανωτικής της αυτοτέλειας, εν ονόματι του αντικειμενικού σκοπού, υπέρ του οποίου συνεστήθη, ηγωνίσθη και υπάρχει”. Εννοούσε, φυσικά, την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, την οποία η ΕΟΚΑ Β’ θεωρούσε ακόμη και το 1976 εφικτή! Προφανώς βέβαια θα υπονοούσαν την ένωση του εναπομείναντος τμήματος της Κύπρου, αφού το 37% του κυπριακού εδάφους το κατείχε ήδη από το 1974 η Τουρκία.

Σημειώνω στο σημείο αυτό πως η εν λόγω επιστολή αποκαλύφθηκε και δημοσιεύθηκε, σε ρεπορτάζ που υπέγραφα ως επαγγελματικό της στέλεχος, τότε, στην εφημερίδα “Χαραυγή” στις 22 Δεκεμβρίου 2012.

Αξιοσημείωτο είναι πως: Τρεις ημέρες νωρίτερα, σε χειρόγραφη ανακοίνωση τής ΕΟΚΑ Β’ υπό τον τίτλο “ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝ ΚΑΙ ΚΑΛΟΥΜΕΝ” (σημειώνεται βέβαια ότι αυτή υπέγραφε απλά ως “ΕΟΚΑ”, ενώ κάποια στελέχη της προσέθεταν στο όνομα το χρονικό χαρακτηριστικό “ΕΟΚΑ 1971 – 1974”), δηλώνει: “Η Ε.Ο.Κ.Α. γνωστοποιεί ότι από της χθες εδημιουργήθη εις τα προεκλογικάς σχέσεις μεταξύ της Ενωτικής παρατάξεως και του Γλαύκου Κληρίδη, νέα κατάστασις η οποία επιβάλλει: ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΑΠΟΧΗΝ από τας βουλευτικάς εκλογάς της 5ης Σεπτεμβρίου”… Στην ίδια χειρόγραφη ανακοίνωση, η ΕΟΚΑ Β' καταγγέλλει την -κατ’ αυτήν- παρασπονδία του Γλ. Κληρίδη, καταμαρτυρώντας του ότι “αρνήθηκε την τελευταία στιγμή να περιλάβει στο ψηφοδέλτιό του υποψηφίους της Ενωτικής παρατάξεως, ως συνεφωνήθη μεταξύ αυτού και της Οργανώσεώς μας”… Το φυλλάδιο αυτό, όμως, τελικά δεν κυκλοφόρησε, δόθηκε ωστόσο στον αρχηγό του Συναγερμού μαζί με την επιστολή της 28ης Αυγούστου 1976.

Βέβαια εκείνο που δεν έγινε το 1976, έγινε και με το παραπάνω το 1981, αφού: προφανώς ο Συναγερμός και η ηγεσία του έχοντας ακόμη ανάγκη την ΕΟΚΑ Β’ ή/και μη μπορώντας ή/και μη θέλοντας να αποξενωθεί από αυτήν, αφού την στέγασε ήδη πολιτικά, στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, του 1981, περιέλαβε στα ψηφοδέλτιά του και ανέδειξε στη Βουλή υποψήφιους στελέχη της ΕΟΚΑ Β’. Παραμένοντας έκτοτε -ίσαμε σήμερα- δέσμιος της παράνομης αυτής οργάνωσης.

Από τη άκρως αποκαλυπτική επιστολή τής ΕΟΚΑ Β’ -ημερομηνίας 28 Αυγούστου 1976- προς τον τότε ηγέτη του Συναγερμού Γλαύκο Κληρίδη βγαίνουν δύο σημαντικές ημερομηνίες:

• Στις 27 Ιουλίου 1976 “εξαμελής αντιπροσωπεία της ΕΟΚΑ” (σημ.: χωρίς το Β’, παρακαλώ, δείχνοντας ότι η υπογράφοντες αυτήν θεωρούσαν την αμαρτωλή ΕΟΚΑ Β συνέχεια της ΕΟΚΑ 1955 - 59) “επραγματοποίησε μεθ' υμών (σημ.: με τον αρχηγό του Συναγερμού Γλαύκο Κληρίδη) συνάντησιν εις την οικίαν του κ. Γιάγκου Παπαδοπούλου. Αντικείμενον της συναντήσεως ήτο αι προσεχείς Βουλευτικαί εκλογαί, εφ' ων και εξηντλήθη η όλη συζήτησις”...
• Η δεύτερη ημερομηνία που “βγαίνει" από την εν λόγω επιστολή είναι η 26η Αυγούστου, όπου: “Αι παρασχειθείσα υφ' υμών την 26ην τρέχοντος εις Λεμεσόν, και ώραν 2.10 π.μ. εξηγήσεις, προς τους ημετέρους (σ.σ.: αναφέρονται τρία ονόματα τα οποία είναι μαυρισμένα στο αντίγραφο που κατέχουμε) απέχουν πολύ από του να μας πείσουν, οιονδήποτε, ανεξαρτήτως βαθμού καλοπιστίας. Τούτο άλλοστε, σας ετονίσθη υπό των άνω εμφαντικώς”. Παρακαλώ προσέξτε: Ο τότε αρχηγός του Συναγερμού είχε συνάντηση με τρία στελέχη της ΕΟΚΑ Β’ στις 2:10 μετά τα μεσάνυκτα! Τα συμπεράσματα και τα σχόλια δικά σας...

Πριν προχωρήσω στους στόχους που έθετε η αντιπροσωπεία της ΕΟΚΑ Β’ στη συνάντησή της με τον Γλαύκο Κληρίδη στις 27 Ιουλίου 1976, να πω και τούτο: Η επιστολή της 28ης Αυγούστου 1976 προς τον Αρχηγό (έτσι τον προσφωνούσε, όχι ως πρόεδρο) του Συναγερμού, καταλήγει με το ακόλουθο υστερόγραφο:

• Υ.Γ. Επισυνάπτεται φυλλάδιον της ημετέρας Οργανώσεως, το οποίον θα εκυκλοφορούσαμε, βάσει προειλημμένης αποφάσεως.
• 2. Το περιεχόμενο της παρούσης δεν είναι δι' ημάς απόρρητον, και
• 3. Η παρούσα κοινοποιείται εις:
  • Εξοχώτατον κ. Κωνσταντίνον Καραμανλή, Πρόεδρο Ελληνικής Κυβερνήσεως
  • Αρχηγόν Ενόπλων Δυνάμεων Ελλάδος, Στρατηγόν Διονύσιον Αρπούζην.»

Και κλείνω με τους στόχους που έθετε η αντιπροσωπεία της ΕΟΚΑ Β’ στη συνάντησή της με τον Γλαύκο Κληρίδη στις 27 Ιουλίου 1976, όπως η ίδια τους περιγράφει στην επιστολή της στις 28 Αυγούστου του ίδιου έτους:

• Η Ενωτική Παράταξις όχι μόνον εύχεται, αλλά και επιθυμεί να συμβάλει αποτελεσματικώς εις την νίκην του εθνικόφρονως ψηφοδελτίου, έναντι του Λαϊκο-μετωπικού τοιούτου.
• Η Ενωτική Παράταξις, αποδέχεται μόνον εκλογικήν σύμπραξιν μετά τού «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΥ», εφ' όσον συμφωνηθή ένα «μίνιμουμ» προεκλογικόν πρόγραμμα, κατά το οποίον, δεν θα εκτίθεντο υφ' υμών, θέσεις επί του πολιτικού μας μέλλοντος, ως αύται εξετέθησαν εις το παρελθόν και εφ' όσον, παραλλήλως αποδέχεσθο ένα «μίνιμουμ» απαιτήσεων μας, ως η συμμετοχή εις το ψηφοδέλτιον σας, αριθμού υποψηφίων υποδειχθησομένων υφ' ημών.
• Η Ενωτική Παράταξις επιθυμεί να διατηρήσει την Οργανικήν και Ιδεολογικήν της αυτοτέλειαν, εν ονόματι του Αντικειμενικού Σκοπού, υπέρ του οποίου, συνεστήθη, ηγωνίσθη και υπάρχει. Διότι, καθ' ημάς δεν εξέλιπε πάσα ελπίς, δυναμένη να οδηγήσει εις την απελευθέρωσιν της νήσου και την Ενωσιν, μετά της Ελευθέρας Ελλάδος. Συνεπώς, δεν επιθυμούμε την αφομίωσιν μας, με οιονδήποτε άλλον πολιτικόν Οργανισμόν, ο οποίος δεν έχει τον αυτόν με την Παράταξιν μας Αντικειμενικόν Σκοπόν.»

Και, για να μην έχετε οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς τις προθέσεις αμφοτέρων, διευκρινίζω πως -σύμφωνα πάντοτε με την επιστολή της ΕΟΚΑ Β’, «Επί πάντων των ανωτέρων εμείναμεν απολύτως σύμφωνοι. Και επί τη βάσει της ανωτέρω συμφωνίας τριμελής αντιπροσωπέια, συζήτησε μεθ' υμών, τον αριθμόν των υφ' ημών υποδειχθησομένων υποψηφίων, ων ο αριθμός ανήρχετο εις εξ (6)»...

Είπε κανείς κάτι; Όχι;... Ε, να πω εγώ κάτι σαν... επιμύθιο: Με όλα αυτά που διαβάζομε και με όλα όσα τα χρόνια που ακολούθησαν από τότε ίσαμε τις 15 του Ιούλη 2020, είναι ή δεν είναι υποκρισία της ηγεσίας του Συναγερμού και του κυβερνώντος συναγερμικού σχήματος, να λένε ότι καταδικάζουν το πραξικόπημα, αλλά "ξεχνούν" να καταδικάσουν την ΕΟΚΑ Β’; Αλλά από την άλλη, όπως λέγει κι ο λαός μας: “να φτύσω πάνω, φτύνω τα μούτρα μου, να φτύσω κάτω, φτύνω τα γένεια μου”...