Δεν πάνε πολλές μέρες αφότου η Επιτροπή της Συνεργατικής Έπαυλης Ονίσιας τίμησε, σε μια σεμνή εκδήλωση, τους οραματιστές εκείνους που πριν ακριβώς 75 χρόνια είχαν ιδρύσει την πρωτοπόρα αυτή Έπαυλη. Και τραγουδήσαμε, ΝΑΙ τραγουδήσαμε το τραγούδι της ειρήνης, το τραγούδι της δημιουργίας, το τραγούδι της χαράς. Το τραγούδι μιας καλύτερης κοινωνίας...
Πολύς ντόρος έγινε με το ξεφάντωμα του προέδρου Αναστασιάδη στην Αθήνα στο μαγαζί που τραγουδούν ο Ζαχαράτος και η Άντζελα. Στα μέσα ενημέρωσης και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κι όχι άδικα, βέβαια, αν λάβουμε υπόψη ότι το ξεφάντωμα αυτό έγινε εν μέσω των μαύρων επετείων και ελλάχιστα μόνο εικοσιτετράωρα μετά την παράνομη επίσκεψη Ερντογάν στο νησί και την κορύφωση της τουρκικής προκλητικότητας για την περίκλειστη πόλη των Βαρωσίων και όχι μόνο... Δίκαιο, λοιπόν, πέρα για πέρα το κράξιμο που κάποιοι έσουραν στο προεδρικό ζεύγος για το ξέδωμά του με Ζαχαράτο και Άντζελα.
Τέτοια ξεφτίλα και τέτοια αχρειότητα από την κυπριακή κυβέρνηση πραγματικά δεν περίμενα. Ε, το λοιπόν, να κάνει το δάσκαλο η κυβέρνησης της διαφθοράς, της μίζας και της πώλησης διαβατηρίων και να επιχειρεί να διδάξει δημοκρατία στο νησί της Επανάστασης, στο νησί της Ελευθερίας και στον περήφανο Κουβανικό λαό, πάει πολύ, μα πάρα πολύ! Και πρέπει πλέον να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Να τραβούν την Κύπρο από την... “μουτταρκάν” αυτοί που την ματοκύλησαν το 1974 και να την δένουν στο αμερικάνικο άρμα, και οι εις μακαρία νήσο κρατούντες την εξουσία να εξευτελίζονται ακολουθούντες τις οδηγίες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ωσάν να μην τρέχει τίποτε, είναι ποταπότητα κα υποταγή στους μακελάρδες τηςΚύπρου και της υφηλίου. Και κάτι τέτοια ο περήφανος Κυπριακός λαός δεν πρέπει να τα ανέχεται. Ένας λαός θύμα του αμερικανονατοϊκού ιμπεριαλισμού δεν μπορεί να δέχεται και να ανέχεται τέτοια δουλικότητα και υποτέλεια -που αγγίζει στα όρια της άνευ όρων υποταγής- στα κελεύσματα της Ουάσιγκτον.
Διερωτούμαι: Υπάρχει όριο, ή καλύτερα υπάρχει πάτος στην... ξεφτύλα; Αν νομίζετε πως υπάρχζει, τότε πέσατε έξω! Αυτό νίμιζα κι εγώ, αλλά επλανήθην πλάνη οικτράν... Και μάλιστα όχι από οποιονδήποτε, αλλά από κορυφαίους θεσμούς: Πως και γιατί; Μα είναι απλό: Μπορείτε να διανοηθείτε αν θα μορούσε ποτέ μια σοβαρή προεδρία ενός σοβαρού κράτους, η οποία μαζί με το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας αποφασίζουν να βραβεύσουν κάποιους πολίτες σε ια σημαντική για τη χώρα επέτειο, στέλλει τις προσκλησεις σ’ αυτούς που θα τιμήσει και στο παρά πέντε ανακαλεί αυτή την απόφαση; Και μάλιστα την ανάκληση την κοινοποιεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος, πριν καν ενημερωθεί το ενδιαφερόμενο πρόσωπο;
