Είστε να... βάλουμε τους εαυτούς μας στη θέση των Σύρων;

Εγώ, όμως, επιμένω και επαναλαμβάνω το ερώτημά μου: Τι θα λέγατε αν κάποια στιγμή βάζαμε τους εαυτούς μας στη θέση των... Σύρων; Να βιώσουμε, έστω για μια στιγμή, αυτά που οι Σύροι βιώνουν εδώ και έξι χρόνια. Να αισθανθούμε στο πετσί και στη ψυχή μας αυτά που οι Σύροι κάθε ηλικίας απ’ άκρου σ’ άκρου της ερειπωμένης -πλέον- χώρας τους αισθάνονται στο πετσί  και τη ψυχή τους.

Και όχι μόνο εμείς οι μεγάλοι να βάζαμε -έστω και για α στιγμή- τους εαυτούς μας στη θέση των Σύρων. Λέω ακόμη να βάλουμε και στη θέση των δικών τους παιδιών, τα δικά μας παιδιά. Να δουν τα αθώα ματάκια των δικών μας παιδιών τη φρίκη του πολέμου, τον ατελείωτο ανθρώπινο πόνο, τον όλεθρο και την καταστροφή που καθημερινά βλέπουν τα αθώα ματάκια των παιδιών της Συρίας.

Να δούμε, λοιπόν, πως θα αντιδρούσαμε. Εμείς και τα παιδιά μας. Και να δούμε, ακόμη, αν θα παραμέναμε απαθείς -έως και αποχαυνωμένοι- στη θέαση του πολέμου από τους δέκτες των τηλεοράσεων μας. Και μόλις θ’ αλλάζαμε κανάλι, τσουπ... ο πόλεμος θα χανόταν από τα μάτια μας. Και θα συνεχίζαμε να ζούμε στο δικό μας μικρόκοσμο, με τα δικά μας μικρά -ενίοτε και μεγάλα έως πολύ μεγάλα- προβλήματα. Μακριά -κι α είμαστε τόσο κοντά- από τον πόλεμο στη Συρία...

Θα διερωτάστε, ενδεχομένως, τι έπιασε σήμερα την αφεντιά μου και θέλω ντε και καλά να βάλω εμάς στη θέση των Σύρων... Μα πρώτα και κύρια μόνο γιατί έτσι θα αντλούσαμε τη δύναμη να τάξουμε κι εμείς εαυτούς στην υπηρεσία της ειρήνης και... πολέμιους του πολέμου! Αλλά και γιατί, πέφτοντας τις προάλλες στα χέρια μου κάποια στοιχεία από τα Συρία, προσωπικά είπα: Κι αν είμαστε εμείς -γενικώς οι Κυπραίοι, δηλαδή- στη θέση των Σύρων τι θα κάναμε; Και μ’ έπιασε, κυριολεκτικά μια τεράστια ανατριχίλα... Και με κρατάει, ακόμη, πανάθεμά τα! Μαζί μ’ ένα κόμπο σφικτό στο στήθος. Στην καρδιά μου μέσα, ο κόμπος, γύρω από αυτήν... ποιος ξέρει;

Είπα, λοιπόν, αυτή την ανατριχίλα κι αυτό τον κόμπο να την μοιραστώ μαζί σας. Γιατί είμαστε -πρώτα και πάνω απ’ όλα- άνθρωποι. Κι οι άνθρωποι τους ανθρώπους -κι ανθρώπινα- πρέπει να σκέφτονται, δε νομίζετε; Πάντως εγώ έτσι νομίζω... Και το μοιράζομαι, λοιπόν, μαζί σας. Για να μάθουμε, στο κάτω κάτω τι πάει να πει από την μια στιγμή στην άλλη -καθότι τα έξι χρόνια πολέμου στη Συρία μια στιγμή είναι στην ανθρώπινη ιστορία και εξέλιξη- να μειώνεται το προσδόκιμο ενός ολόκληρου λαού κατά 20 χρόνια!

Ναι ναι, καλά διαβάσατε: Κατά 20 χρόνια μειώθηκε το προσδόκιμο ζωής στη Συρία... Και δεν λέω αυτό εγώ -στο κάτω κάτω ποιο είμαι εγώ, ένας χωρκάτης Κυπραίος, να γνωρίζω αν και πόσο μειώθηκε το προσδόκιμο ζωής στη Συρία; Αν σας πω,όμως, ότι αυτό το λένε τα Ηνωμένα Έθνη και οι Υπηρεσίες του, τότε το πράγμα παίρνε άλλες διαστάσεις. Καθ’ ότι αυτό -και πολλά άλλα τραγικά και δύσκολα που όλοι απευχόμαστε για τον εαυτό μας τα αποκαλύπτει η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Η οποία έκανε την περασμένη βδομάδα έκκληση προς την διεθνή κοινότητα για μεγαλύτερη στήριξη εκατομμυρίων Σύρων που υποφέρουν από τον πόλεμο, ώστε να αντισταθμιστούν οι κακουχίες που περνούν οι άμαχοι στη χώρα και την ευρύτερη περιοχή.

Από την έναρξη του πολέμου στη Συρία το 2011, λοιπόν, το προσδόκιμο ζωής στη χώρα έχει μειωθεί κατά 20 χρόνια, ενώ 13,5 εκατομμύρια άνθρωποι χρήζουν ανθρωπιστικής βοήθειας και 6,3 εκατομμύρια έχουν εκτοπιστεί στο εσωτερικό της χώρας.

Κι όπως τονίζει η Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες, «ο πόλεμος της Συρίας δεν έχει να κάνει με αριθμούς, αλλά με ανθρώπους». Γι’ αυτό κι εγώ σας λέω να βάλουμε τους εαυτούς μας στη θέση των Σύρων... Τότε θα αντιληφθούμε κάποια πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Κι οι ανάγκες των εκατομμυρίων Σύρων θα ήταν και δικές μας ανάγκες...

Και τα λόγια/προειδοποίηση του ύπατου αρμοστή του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες,  Φίλιππο Γκράντι, ότι «αν δεν ληφθούν δραστικά μέτρα για να στηριχθεί η ειρήνη και η ασφάλεια στη Συρία, η κατάσταση θα επιδεινωθεί», θα αποκτούσαν και για εμάς περισσότερο κι ευκρινέστερο νόημα. Και θα εμπεδώναμε ακόμη περισσότερο τη φράση ότι η χώρα αυτή«βρίσκεται σε πολύ κρίσιμο σημείο»...

Και πως να μην είναι όταν: οικογένειες έχουν διαλυθεί, αθώοι άμαχοι έχουν σκοτωθεί, σπίτια έχουν γκρεμιστεί, επιχειρήσεις και νοικοκυριά έχουν καταστραφεί; Όταν εκατοντάδες χιλιάδες έχουν επιχειρήσει επικίνδυνα θαλάσσια ταξίδια, αναζητώντας καταφύγιο;

Και που... κολλάει η θέση μου στη θέση των παιδιών της Συρίας να βάλουμε τα δικά μας παιδιά;  Μα είναι απλό: Σχεδόν 3 εκατομμύρια παιδιά από τη Συρία, κάτω των 5 ετών, έχουν μεγαλώσει ζώντας μόνο τον πόλεμο! Κι όσοι μεγαλύτεροι από εμάς, που ζήσαμε την βάρβαρη τουρκική εισβολή και τον πόλεμο του 1974, ας στρέψουμε τη μνήμη και τη σκέψη μας στα δικά μας παιδιά εκείνου του πολέμου και τη φρίκη που έζησαν και είδαν τα αθώα ματάκια τους...

Κι ακόμη κάτι: Κοντά 5 εκατομμύρια άνθρωποι -γυναίκες και παιδιά στην πλειονότητά τους- είναι πρόσφυγες σε γειτονικές χώρες... Κι ας φανταστούμε τον εαυτό μας ένα από αυτά τα πέντε εκατομμύρια. Για να στρέψουμε -οι παλαιότεροι και πάλιν- τη σκέψη και τη μνήμη μας στο μαύρο εκείνο καλοκαίρι του 1974 στην Κύπρο. Και τον εκτοπισμό των Κυπρίων, όχι στις γειτονικές χώρες, αλλά στην ίδια την Κύπρο. Για να γλυτώσουν από τις ορδές του Αττίλα και την φρίκη του πολέμου... Να θυμηθύμε εκείνα τα παιδικά μουτράκια χαμένα και φοβισμένα στους κάμπους και τους πρόχειρους προσφυγικούς καταυλισμούς... Ίσω τότε ξυπνήσουμε και δύμε πραγματιά τι συμβαίνει γύρω μας, στη γειτονική Συρία...

Ο Κυπραίος

(χωρκάτης με το νάμιν)