Ο Μπερλουσκόνι, το “άσυλο” σε 5 αρνάκια, ο Ροκφέλερ και οι μεγάλοι φιλάνθρωποι...

Και... ως καλός φιλάνθρωπος και κομμάτι ευαίσθητος, ο πρώην "καβαλιέρε" φωτογραφήθηκε, λένε, με τα αρνάκια στον κήπο της έπαυλης του Σαν Μαρτίνο και αποφάσισε να στηρίξει την εκστρατεία "το Πάσχα διάλεξε τη ζωή, διάλεξε την επιλογή βίγκαν". Στο πλευρό του και η Ναπολιτάνα σύντροφός του Φραντσέσκα Πασκάλε.

Βλέπετε, ο Ιταλός μεγιστάνας και πολιτικός ευαισθητοποιήθηκε, λέει -και το διαφημίζει δεόντως- και αποφάσισε να πάρει μέρος στον φιλοζωικό αυτόν αγώνα. Μάλιστα, ο “μίστερ τιβί” δεν δίστασε -λένε- να παρουσιαστεί μπροστά στους οπερατέρ και στους φωτογράφους με ένα αρνάκι δέκα μόλις ημερών, το οποίο βάπτισε Fiocco di Neve, (Νιφάδα χιονιού) και να του δώσει γάλα με μπιμπερό.

Και για να κλείσω μαζί του, από τα πολλά που γράφουν τα μίντια γιατί έκανε αυτό και ποιο μήνυμα θέλει α στείλει, παίρνω και σας μεταφέρω το τελευταίο που διάβασα, ότι δηλαδή ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι προωθεί ένα πιο ευαίσθητο προφίλ, μακριά από τις υπερβολές του παρελθόντος... Τουτέστιν μάρκεττινγκ, που λέμε ελληνιστί. Κι εγώ -χωρκάτης και αφελής Κυπραίος- διερωτούμαι: Μα αν υιοθετούσε αντί  πέντε αρνάκια πέντε ασυνόδευτα παιδάκια προσφυγόπουλα, από τι χιλιάδες που διασχίζουν την Μεσόγειο για μια καλύτερη ζωή, δεν θα ήταν καλύτερα; Κι ας έπαιρνε, άμα ήθελε, και όχι πέντε αλλά δεκαπέντε και εικοσιπέντε και όσα άλλα πέντε αρνάκια ήθελε και να τους προσφέρει άσυλο και να γλυτώσουν την σφαγή το Πάσχα! Δεν νομίζετε ότι θα φάνταζε πολύ πιο ειλικρινής μετά από κάτι τέτοιο;

Φευ, όμως, η ειλικρίνεια ων όπου γης “φιλάνθρωπων” μεγιστάνων, εκατομμυριούχων, πολυεκατομμυριούχων και δισεκατομμυριούχων, μετριέται με τα φλας των φωτογραφικών μηχανών, τις στημένες  κάμερες και τις στημένες δηλώσεις για το... θεάρεστο και φιλάνθρωπο έργο! Κάτι που με φέρνει στον άλλο μεγιστάνα του τίτλου μου: Στον Ντέιβιντ Ροκφέλερ. Για τον οποίο στις 20 περασμένου μήνα τα πλείστα πρωτοσέλιδα έγραφαν πως:«Έφυγε από τη ζωή ο δισεκατομμυριούχος φιλάνθρωπος Ντέιβιντ Ροκφέλερ»...

Ε, το λοιπόν, κάποιες μέρες μετά έπεσε στα χέρια μου ένα δημοσίευμα -ήταν στην αθηναϊκή εφημερίδα των Συντακτών- εκείνων των ημερών, υπό τον τίτλο “Η ζωή και το φιλάνθρωπο (;) έργο ενός γεννημένου μεγιστάνα”. Το ερωτηματικό, παρακαλώ ήταν του τίτλου και συγγραφέας του πονήματος ήταν η Κορίνα Βασιλοπούλου. Κι είναι το δημοσίευμα αυτό και ενημερωτικό, αλλά και... πολύ διδακτικό. Και να μου επιτρέψετε να σας το μεταφέρω, με τον δικό μου τρόπο...

Έφυγε, λοιπόν, από τη ζωή ο δισεκατομμυριούχος φιλάνθρωπος Ντέιβιντ Ροκφέλερ... Πολλή φιλανθρωπία, όντως: Ίδρυμα Ροκφέλερ, Πανεπιστήμιο Ροκφέλερ, γενναίες δωρεές σε μουσεία, παραχώρηση εκτάσεων στο κράτος...

Κιόλα αυτά, πώς, παρακαλώ; Χάρις σε μια αμύθητη περιουσία, που -όμως- μόνο με τον σταυρό στο χέρι δεν αποκτήθηκε: Κι ιδού γιατί:

Ο πατριάρχης Τζον Ντ. Ροκφέλερ ίδρυσε τον 19ο αιώνα τη Standard Oil Company κι έγινε ο πρώτος δισεκατομμυριούχος της Αμερικής. Κοιτάξτε, όμως, πράγμα: Τη δυναστεία αυτών των «φιλάνθρωπων» βαραίνει μία από τις πιο αποτρόπαιες σφαγές στην ιστορία του αμερικανικού εργατικού κινήματος... Ναι, ναι, καλά διαβάσατε: Μία από τις πιο αποτρόπαιες σφαγές στην ιστορία του αμερικανικού εργατικού κινήματος!

Στις 20 Απριλίου 1914, στην πόλη Λάντλοου του Κολοράντο, η εθνοφρουρά άνοιξε πυρ και έβαλε φωτιά στον καταυλισμό των απεργών ανθρακωρύχων που εργάζονταν στην Colorado Fuel & Iron Company, ιδιοκτησίας Ροκφέλερ, κατόπιν αιτήματος του ιδιοκτήτη.

Οι νεκροί ήταν τουλάχιστον 66. Ανάμεσά τους βρισκόταν και ο Έλληνας μετανάστης και συνδικαλιστής Λούης Τίκας.

Ε, το λοιπόν, ο Ντέιβιντ -που μας άφηξσε χρόνους τον περασμένο μήνα- γεννήθηκε ένα χρόνο μετά τη σφαγή. «Ο πατέρας του, ο Τζον Ντ. Ροκφέλερ ο νεότερος, ο μοναχογιός του μεγιστάνα του πετρελαίου, αφιέρωσε τη ζωή του στη φιλανθρωπία», μας ενημερώνουν οι New York Times... Aλλά και ο παππούς Ροκφέλερ, παρότι είχε βάψει τα χέρια του με αίμα, έκανε παράλληλα δωρεές σε εκκλησίες και Πανεπιστήμια...

Όσο για τον εγγονό Ντέιβιντ, αποφάσισε να συνδυάσει τις τράπεζες με τη φιλανθρωπία και να γίνει ένας από τους ισχυρότερους τραπεζίτες στον κόσμο, αλλά και ο πιο... «φιλάνθρωπος» από τα άλλα πέντε αδέρφια του. Όπως άλλωστε κάνει κάθε σωστός καπιταλιστής που σέβεται τον εαυτό του...

Ξεκίνησε να δουλεύει στην Chase National Bank το 1946, μεγαλομέτοχος της οποίας ήταν ο πατέρας του. Η συγχώνευση αργότερα της Chase με την Bank of the Manhattan γέννησε την Chase Manhattan Bank, τη μεγαλύτερη τότε τράπεζα στον κόσμο.

Απόγονός της η περίφημη J. P. Morgan Chase Bank, γνωστή σε αυτές τις εποχές του μνημονίου για τις «αξιολογήσεις» και τις «προβλέψεις» της.

Ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ ήταν πάνω από όλα ένας «ιδεολόγος» που ήθελε να διαδώσει τις αρχές του καπιταλισμού ανά τον πλανήτη: «Ο αμερικανικός καπιταλισμός έφερε περισσότερα οφέλη σε περισσότερους ανθρώπους από οποιοδήποτε άλλο σύστημα σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου σε οποιαδήποτε ιστορική στιγμή», είπε. Και στην τσέπη του, κυρίως.

Έτσι, άνοιξε υποκαταστήματα της Chase σε όλο τον πλανήτη. Εκανε μπίζνες εκεί που οι άλλοι δεν τολμούσαν, όπως με το να ανοίξει υποκαταστήματα στην Κίνα και τη Ρωσία σε εποχές Ψυχρού Πολέμου.

Ακόμη: Συνάντησε από κοντά τουλάχιστον 200 ηγέτες κρατών όλων των πολιτικών αποχρώσεων και περισσότερο ή λιγότερο παρασκηνιακά ώθησε πολιτικές εξελίξεις. Μάλιστα, του προτάθηκε δύο φορές (από τον Ρίτσαρντ Νίξον και τον Τζίμι Κάρτερ) να αναλάβει το υπουργείο Οικονομικών, αλλά αρνήθηκε γιατί θεώρησε ότι η θέση του στην Chase ήταν πιο... σημαντική.

Η περίοπτη θέση του στη διαβόητη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ και αργότερα η ίδρυση της Τριμερούς Επιτροπής, τού έδωσε μια περίοπτη θέση στο βασίλειο της συνωμοσιολογίας: «Αρχιερέας της νέας τάξης πραγμάτων», «πρόεδρος της παγκόσμιας κυβέρνησης» και άλλα σχετικά.

Σύμφωνα με τον αστικό μύθο, που φυσικά δεν αποδεικνύεται από πουθενά, έχει κάνει εφτά μεταμοσχεύσεις καρδιάς. Βέβαια, ο καπιταλισμός δεν χρειάζεται σκοτεινές συναντήσεις, κουκούλες και μυστικές τελετουργίες. Ο Ροκφέλερ, απλά, πίστευε σε έναν αγνό και ανόθευτο καπιταλισμό, που να μην περιορίζεται από εθνικά, πολιτικά ή άλλα σύνορα.

Υπήρξε πιστός πρωτεργάτης αυτού που λιγότερο συνωμοσιολογικά ονομάζεται «παγκοσμιοποίηση». Αυτός ήταν που πρότεινε τη δημιουργία της περιοχής ελεύθερου εμπορίου δυτικού ημισφαιρίου (Western Hemisphere free trade area) το 1992, μια ιδέα που αγκάλιασε ο τότε πρόεδρος Κλίντον.

«Λένε κάποιοι ότι συνωμοτούμε για να οικοδομήσουμε μια πιο ολοκληρωμένη παγκόσμια πολιτική και οικονομική δομή, έναν κόσμο, αν θέλετε. Αν αυτή είναι η κατηγορία, δηλώνω ένοχος και υπερήφανος γι’ αυτό», είχε πει.

Και καταλήγει, η Κορίνα Βασιλοπούλου: “Η ειρωνεία είναι ότι ο Ροκφέλερ πεθαίνει ακριβώς τη στιγμή που στο μέχρι πρότινος άτρωτο οικοδόμημα της παγκοσμιοποίησης παρουσιάζονται τριγμοί και μάλιστα εξαιτίας του συμπατριώτη του και συναδέλφου του μεγαλοκαπιταλιστή Ντόναλντ Τραμπ.

Η ζωή ενίοτε έχει σατανικό χιούμορ”...

Για την γραφή και... αντιγραφή

Ο Κυπραίος

(Χωρκάτης με το νάμιν)

Στη φωτό ο... "καβαλιέρε" και στην ένθετη ο άρτι αποδημήσας εις Κύριο, μέγας... "φιλάνθρωπος" και δισεκατομμυριούχος -όχι σε εισαγωγικά, αυτό- Ντέιβιντ Ροκφέλερ