Εγιώ στραώννω τζιαι πουλώ, άλλως πώς: Βασικά Μαθήματα Ολοκληρωτισμού!

Κι έρχομαι στον τίτλο του σημερινού αφηγήματος της αφεντιάς μου. Ο οποίος -για να λέμε τα πράγματα με τ όνομά τους- κατά το πρώτο ήμισυ είναι της ημετέρας αφεντιάς μου και κατά το δεύτερο ήμισυ του Κώστα Λουλουδάκη -άλλως Ιουλιανού- από τον Ημεροδρόμο. Δεν χρειάζεται, βέβαια, να σας πω ότι το δικό μου μισό και πάλιν δεν είναι δικό μου, αφού πρόκειται για μια των προγόνων ημών παροιμία. Κυπριακή, εννοείται, παροιμία που θέλει να πει πως στο εμπόριο ο αγοραστής/καταναλωτής πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός στο τι αγοράζει. Διότι, εκ της φύσης του- ο έμπορας πάντα να πουλήσει θέλει και ως εκ τούτου μετέρχεται κάθε δυνατού τρόπου.

Φευ, όμως, το... “στράωμα” που εκάμναν οι παλαιοί εις Κύπρον έμποροι -μικροεμποράκοι και πραματευτάδες, ως επί το πλείστον- φαντάζει προσευχή και λόγια ευαγγελίου, μπροστά στη σύγχρονη διαφήμιση. Το λεγόμενο μάρκεττινγκ. Βλέπετε, στο σύγχρονο εμπόριο των πολυεθνικών και του μάρκεττινγκ στην ακόμη πιο σύγχρονη -τεχνολογικά- εποχή που ζούμε παιδί διαόλου είναι το εμπόριο. Εμ πως, παιδί διαόλου δεν είναι και οι πολυεθνικές που που ρουφούν όχι απλά το αίμα των καταναλωτών, αλλά το αίμα ολόκληρων λαών! Και μετέρχονται για τούτο -οι αθεόφοβοι- κάθε θεμιτού -κυρίως- αθέμιτου μέσου. Δημιουργώντας προς τούτο και συναφείς τεχνολογίες που -κυριολεκτικά- υπνωτίζουν τους καταναλωτές...

Το ερώτημα που διάβασα τις προάλλες στο κείμενο του Κώστα Λουλουδάκη στον Ημεροδρόμο, με τίτλο το δεύτερο μισό του σημερινού μου αφηγήματος ήταν το εξής: Πόσο δύσκολο είναι να αποσπάσουμε το βλέμμα μας από την παραισθησιογόνα επίδραση της οθόνης μας;

Ρητορικό το ερώτημα και δεν αναμένουμε απάντηση που ούτως ή άλλως δεν θα είχε ουσιαστική σημασία, ανέφερε απαντώντας το συνάμα, ο Ελλαδίτης δημοσιογράφος. Συμπληρώνοντας: “Άλλωστε,  οι περισσότεροι έχουν τόσο εθιστεί στην οθόνη που θα ήταν τεκμηριωμένο αν υποθέταμε πως θεωρούν την πραγματική ζωή τους μη υπάρχουσα καθώς δείχνουν ένα αδηφάγο ενδιαφέρον για τις ζωές των άλλων!”...

Κι έτσι, αφού αποδέχεται -χάριν συζήτηση ή όχι, δεν έχει και μεγάλη σημασία- ότι η πλειοψηφία έχει άγνοια της πραγματικής κατάστασης, προχωρά σε ένα δεύτερο ερώτημα: “Όμως, που είναι το πρόβλημα;”...

Φευ, όμως, το πρόβλημα -απαντά και πάλιν ο φίλος από την Ελλάδα- είναι πως η βλαβερή άγνοια αυτής της πλειοψηφίας -και παρακαλώ ας μην σπεύσουμε ημείς οι Κυπραίοι να βγάλουμε την ουρά μας έξω- δημιούργησε μια παγερά αδιάφορη κοινωνική μερίδα, που έχει χάσει πλέον την όποια ικανότητα διέθετε να ξεχωρίζει τις αυταπάτες από την πραγματικότητα, διαιωνίζοντας -κατ’ αυτόν τον τρόπο-  την κοινωνική παραγωγή της απανθρωπιάς.

Μασhέριν -όπως λέμε στα κυπριακά- ο δικός μας. Στο πι και φι μάς έμπασε στα... ψηλά φιλοσοφικά πράγματα; Ή μήπως είναι... ψιλά γράμματα;

Όχι ούτε το πρώτο, μηδέ το δεύτερο είναι. Για κάποιους ναι, για τους περισσότερους από εμάς, όμως, όχι... Μια πικρή -και συνάμα σκληρή- πραγματικότητα του σημερινού αδυσώπητου κόσμου των πολυεθνικών, είναι και τίποτε άλλο! Και ιδού πως δουλεύει το σύστημα, με εργαλεία τις οθόνες μας και τη... διαφήμισή τους, δια της γραφίδας του Ελλαδίτη δημοσιογράφου:

“Η οθόνη προστάζει και οι διαταγές είναι υποχρεωτικές. Πρέπει να γίνεις, να ταυτιστείς με τον «διάσημο του Survivor» για να είσαι, για να υπάρξεις, σε μια κοινωνία που η ουσία της ύπαρξής της είναι η μαζική χειραγώγηση. Έτσι, μετατοπίζεται η προσοχή από τις απάνθρωπες κοινωνικές συνθήκες διαβίωσης στον εξωραϊσμό του μηδαμινού. Η εκμαυλιστική αυτή εικόνα εξοβελίζει την κριτική σκέψη και αχρηστεύει, ακρωτηριάζει ψυχικά τον άνθρωπο”, γράφει ο Κώστας Λουλουδάκης, και προσθέτει:

“Η διαφήμιση ενώ είναι ένα παράσιτο στην επιφάνεια της πραγματικότητας, προστάζει και επιβάλει έναν ολοκληρωτισμό υποχρεωτικό για όλους: καταναλώστε! Και ενώ η εντολή είναι υποχρεωτική για όλους, ταυτόχρονα είναι και ανέφικτη για την πλειοψηφία των πολιτών λόγω φτώχειας και σκληρής οικονομικής ανισότητας”.

Κι ευθύς αμέσως μπαίνει στο ψητό, όπως πάλιν λέμε εμείς εδώ στην Κύπρο. τουτέστιν τα καθημερινά του σημερινού κόσμου των μνημονίων, της λιτότητας και των πολυεθνικών:

“Σε μια  εποχή  που η προοπτική της υπογραφής σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου είναι άγνωστη πρακτική αντίθετα από τις βραχυχρόνιες συμβάσεις, κατά τη διάρκεια των οποίων δεν είναι διόλου συνετό να συνδικαλιστείς, πόσω μάλλον να απεργήσεις. Όμως για  να εργαστείς πρέπει να αποδεχτείς και μισθούς γαλέρας”, υπογραμμίζει ο συγγραφέας του κειμένου και εξηγεί πως αυτό... δουλεύει:

“Με την διαφήμιση, τα «αφεντικά» του κόσμου μπορούν να επιβάλουν την γαλέρα ως κανονικότητα. Όπως η εταιρεία «vodafone» που στην νέα διαφημιστική καμπάνια της, η οποία ονομάζεται «protifora»  εμφανίζεται ένας εργαζόμενος ενθουσιασμένος επειδή για πρώτη φορά λαμβάνει μισθό 435 ευρώ!”

Και ερμηνεύει το φαινόμενο τούτο ο Λουλουδάκης: “Έχουμε να κάνουμε με ένα οπτικοαουστικό μάθημα υποταγής από μια εταιρεία που έχει ανάγκη να πουλάει περισσότερο και να πληρώνει λιγότερο. Τέτοιες μαζικές διαφημιστικές εικόνες νομιμοποιούν στην συνείδηση μας και κάνουν αποδεκτούς τους καπιταλιστικούς κανόνες του παιχνιδιού. Αναδεικνύουν την κοινωνική και οικονομική κατωτερότητα του πλήθους, που είναι υποχρεωμένο να  αναζητά το πρόσκαιρο και το κακοπληρωμένο για να επιβιώσει”.

“Άλλωστε -συνεχίζει- την αμοιβή  του εργάτη την μεταχειρίζονται σαν αυτός να μην εξαρτάται από τον μισθό του για να πληρώσει το νοίκι του, το ρεύμα του, το νερό του, το τηλέφωνό του, να θρέψει την οικογένειά του και να αναθρέψει τα παιδιά του”...

Το ζητούμενο να μην διαταραχθεί η αρμονία του καπιταλισμού

Και γιατί αυτό; Μα είναι απλό: για να μην διαταραχθεί η αρμονία του καπιταλισμού! Ιδού πως: “H κατεστημένη τάξη για τον έλεγχο της «κοινής γνώμης», ώστε να μην διαταραχθεί η αρμονία του καπιταλισμού, έχει στο οπλοστάσιό της τελεσφόρα όπλα: τα ΜΜΕ, εφημερίδες, το ίντερνετ, το οποίο δίνει θεωρητικά το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης μέσα από τις λεγόμενες σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, που με ταχύτητα αστραπής μεταφέρουν πληροφορίες. Ωστόσο, μέσα από τον καταιγισμό  πληροφοριών που αφειδώς και δωρεάν προσφέρουν οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, σε μεγάλο βαθμό δικαιώθηκε ο Μακιαβέλλι ο οποίος έγραφε για την χειραγώγηση των «υπηκόων»: «Γενικά οι άνθρωποι κρίνουν περισσότερο με τα μάτια παρά με το μυαλό, γιατί ενώ όλοι βλέπουν, ελάχιστοι μπορούν να εννοήσουν. Ο καθένας βλέπει εκείνο που φαίνεται, λίγοι μπορούν να καταλάβουν την πραγματικότητα» (Ο Ηγεμών κεφ.ΧVVVV.)

Με άλλα λόγια -συνεχίζει ο Κώστας Λουλουδάκης- η βία της καθημερινότητας είναι αόρατη καθώς μας νουθετούν με τα «ανθρώπινα δικαιώματα», τον σεβασμό της ατομικότητας, της ιδιωτικότητας και των ατομικών επιλογών. Παρουσιάζουν, δηλαδή, την κοινωνική ταξική θέση του καθενός ως αποτέλεσμα ατομικής επιλογής και όχι ως αποτέλεσμα σκληρών ταξικών δομών οικονομικών, πολιτικών ή πολιτισμικών. Για να μας θυμήσει ότι πριν λίγο καιρό η Knorr για να λανσάρει ένα προϊόν της, λεηλάτησε και εκμεταλλεύτηκε τον πόνο, την απελπισία και την εξαθλίωση ανθρώπων συντετριμμένων από τον καπιταλισμό. Με αυτήν την διαφήμιση, που παρουσιάζει ανθρώπους λες και αυτοί γεννήθηκαν για να πεθάνουν από την πείνα, η πολυεθνική εταιρεία απέδειξε πως οι πιο «ικανοί», οι «άριστοι», αποκομίζουν πάντα κέρδος από την εξαθλίωση των συνανθρώπων μας!

Διαφημίζουν ακόμη και τον... θάνατο!

Κι αν τα πιο πάνω δεν σας είναι αρκετά για να πειστείτε, διαβάστε κι τούτο, με το οποίο ο Κώστας Λουλουδάκης καταλήγει: Ο καπιταλισμός που διψά για κέρδος δεν δίστασε να διαφημίσει ακόμα και τον θάνατο! Όταν το ΔΝΤ κυριαρχούσε στην Αργεντινή, η στρατιωτική δικτατορία που κατείχε την εξουσία συνήθιζε να στέλνει πολλά από τα θύματα της, ζωντανά αλλά ναρκωμένα, στο βυθό της θάλασσας δεμένα σε τσιμεντόλιθους. Τον Απρίλιο του 1998 το εργοστάσιο ρούχων Diesel δημοσίευσε, στην Αργεντινή, στο περιοδικό Gente μια διαφήμιση που αποδείκνυε την αντοχή των παντελονιών της σε κάθε είδους πλύσιμο. Μια φωτογραφία έδειχνε οκτώ νέους δεμένους σε κομμάτια τσιμέντου στα βάθη της θάλασσας και η λεζάντα έλεγε: «Δεν είναι το πρώτο σου jeans, θα μπορούσε όμως να είναι το τελευταίο σου. Τουλάχιστον, έτσι θα αφήσεις πίσω σου ένα όμορφο πτώμα.» (Ένας Κόσμος Ανάποδα του Εδουάρδο Γκαλεάνο.)

Είπατε τίποτε, αγαπητοί εν Κύπρω αδελφοί; Σόρρι; Αυτός είναι ο καπιταλισμός;...

Ε και τον δεχόμαστε ακόμη, πανάθεμά τα; Ε, το λοιπόν, να τον ξεκουμπίσουμε από τη ζωή μας και να τον στείλουμε στα τσακίδια. Φτάνει να το θελήσουμε και να αγωνιστούμε. Κι όχι να προσφέρουμε τον εαυτό μας -κομμάτι του ευρύτερο λαού κάθε χώρας- εύκολη λεία στις ορέξεις του!

Για την γραφή και την... αντιγραφή

Διατελώ με αγάπη περισσή

ο Κυπραίος

(Χωρκάτης με το νάμιν)