Τι θα λέγατε αν κάποια στιγμή βάζαμε τους εαυτούς μας στη θέση των... Σύρων; Στο κάτω κάτω μια γειτονιά είμαστε. Να τους φωνάξουμε από τον Απόστολο Ανδρέα -μεγάλη η χάρη του- που λέει ο λόος, ακόμη και από τη Λάρνακα να τους φωνάξουμε, αυτοί θα μας ακούσουν και θα μας απαντήσουν...

Τι, δεν θα μας ακούσουν και δεν θα μας απαντήσουν; Τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί... Μπορεί και να μην μας ακούσουν και να μην μας απαντήσουν. Όχι όμως γατί η φωνή μας δεν θα φτάσει ίσαμε τα παράλια της Συρίας, αλλά διότι θα την σκεπάσουν τα βουητά του πολέμου. Θα την σκεπάσουν οι εκρήξεις των πάσης φύσεως οβίδων, βομβών, βομβαρδισμών και λοιπών καταστροφικών συνεπειών που πάνα φέρνει ο πόλεμος. Γι’ αυτό δεν θα μας απαντήσουν...

Να κάτι που διάβασα και αξίζει να το μοιραστώ μαζί σας. Το θέμα, βέβαια, είναι σοβαρό και διόλου σκωπτικό. Το φιλοξενεί, όμως, η αφεντιά μου, γιατί κι εγώ σοβαρός είμαι. Κι ας το ρίχνω κάμποσες φορές στο... ελαφρό. Ελαφρό, βέβαια, αλλά και... λαϊκό!

Και πριν πάω πάρα κάτω, να πω ότι το θέμα που ακολουθεί το βρήκα σε σχετικό ρεπορτάζ στην ιστοσελίδα της αθηναϊκής εφημερίδας των Συντακτών και το υπογράφει η Χριστίνα Πάντζου. Έχει δε να κάνει -ως προφανώς θα μαντέψατε από τον τίτλο- με της γυναίκες και την παγκόσμια ημέρα που -άπαξ του έτους- είναι αφιερωμένη σε αυτές: την 8η Μαρτίου...