Ενότητα και... άλλα λόγια (για) να ΜΗΝ αγαπιόμαστε!

Χωρίς να παραγνωρίζω το πρώτο και τα επικοινωνιακά παίγνια που παίζονται στις περιπτώσεις αυτές, “θυσιάζοντας” -εν ανάγκη- κάποια μικρά... ψάρια προς τέρψιν του κοινού που απαιτεί "θυσίες" -χωρίς, όμως, αυτές να αγγίζουν υψηλόβαθμα πρόσωπα και τα πολιτειακά και οικονομικά κατεστημένα του τόπου- θα σταθώ στο δεύτερο. Στις εκκλήσεις, δηλαδή, που συχνά-πυκνά η κυβέρνηση και ο πρόεδρος Αναστασιάδης απευθύνουν για ενότητα. Εκκλήσεις -εννοείται- που απευθύνονται προς την κρίνουσα την κυβέρνηση, την πολιτική και τους χειρισμούς της στα κεφαλαιώδη ζητήματα που απασχολούν τον τόπο και το λαό μας, αντιπολίτευση.

Ωστόσο: Για να έχει πρακτικό αντίκρυσμα η όποια έκκληση για ενότητα και για να υπάρχουν βάσιμες ελπίδες η ενότητα αυτή να επιτευχθεί, πρέπει να τηρούνται και να τίθενται σε εφαρμογή -κυρίως από τον καλούντα σε ενότητα- κάποιες βασικές αρχές και παράμετροι:

• κοινή βάση πάνω στην οποία θα κτιστεί η επιζητούμενη ενότητα,
• αποδοχή από την κυβέρνηση της κριτικής -ακόμη και της πιο σκληρής- που ασκεί η αντιπολίτευση και συζήτηση επ’ αυτής με καθαρό πνεύμα, χωρίς όρους, προϋποθέσεις και -κυρίως- χαρακτηρισμούς που θα δυσχαιρένουν την επίτευξή της,
• αποδοχή από την κυβέρνηση ότι και οι άλλοι ελαύνονται το ολιγότερο από τον ίδιο -αν όχι και περισσότερο- πατριωτισμό, την ίδια -αν όχι και περισσότερη- φιλοπατρία, το ίδιο -αν όχι και περισσότερο- ενδιαφέρον για τη σωτηρία του τόπου και του λαού μας, για την επίτευξη μιας δίκαιης, βώσιμης, λειτουργικής και δαρκούς λύσης στο Κυπριακό,
• αντιμετώπιση από την κυβέρνηση όλων των πολιτικών δυνάμεων από το ίδιο ύψος που η ίδια τοποθετεί τον εαυτό της -τουτέστιν να μην τις βλέπει “αφ’ υψηλού”- αναγνωριζοντας σ’ αυτές το ίδιο πολιτικό κριτήριο, την ίδια σοβαρότητα και την ίδια ωριμότητα σκέψης ως η ίδια επιφυλάσσει και από καθέδρας προσδίδει στον εαυτό της.
• αποδοχή στην πράξη της αρχής ότι η κυβέρνηση ασφαλώς και κυβερνά, ωστόσο την ίδια ώρα ελέγχεται -θεσμικά και πολιτικά- τόσο από τους ανεξάρτητους θεσμούς όσο και από την αντιπολίτευση, αλλά και κρίνεται από τις πολιτικές δυνάμεις, τα κοινωνικά και άλλα οργανωμένα σύνολα και κατ’ επέκταση από το σύνολο του λαού. Ο οποίος ναι, δια των εκπροσώπων του -μέσα από το υφιστάμενο πολιτειακό και πολιτικό σύστημα- ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ και ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ να απαιτεί διόρθωση λανθασμένων πολιτικών, τήρηση του εκλογικού προγράμματος στη βάση του οποίου -καλώς ή κακώς- η πλειοψηφία των ψηφοφόρων έδωσε στον Πρόεδρο και την κυβέρνησή του την εντολή να διαχειρστεί τα του τόπου και του λαού. Και ο οποίος -λαός- ναι, ΜΠΟΡΕΙ, αν κρίνει, να ζητήσει όχι μόνο ανάληψη πολιτικών ευθυνών από τον Πρόεδρο και την κυβέρνησή του, αλλά και την ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ του από το πηδάλο του κράτους.
• επίδειξη από την κυβέρνηση συναινετικής πολιτικής και συμπεριφοράς, μακριά από αλαζονία και ετσιθελισμούς επικαλούμενη -η κυβέρνηση- της δύναμη της εξουσίας.

Θα μπορούσα να απαριθμήσω και άλλα σημεία, αρχές και παραμέτρους, εμπλουτίζοντας τα προαπαιτούμενα για να επιτευχθεί η ενότητα την οποία συχνά-πυκνά επικαλείται -και ζητεί από τις πολιτικές δυνάμεις και το λαό- ο Πρόεδρος. Μένω, ωστόσο, ίσαμε ’δώ, για  να καταλήξω στο ζητούμενο:

Πληρούνται -από την κυβέρνηση και ονομαστικά τον Πρόεδρο- οι βασικές αρχές και παράμετροι, ώστε να νομιμοποιείται να ζητά από τις πολιτικές δυνάμεις και το λαό ενότητα; Και -ως εξ αυτών- υπάρχουν οι προϋποθέσεις επιτυχούς κατάληξης;

Κι απαντώ: Προσωπικά θεωρώ ότι όχι μόνο δεν πληρούνται, αλλά αντίθετα ο Πρέδρος και η κυβέρνησή του ενώ από τη μια ζητούν ενότητα από ην άλλη τορπιλλίζουν κάθε πιθανότητα -και/ή δυνατότητα- επίτευξης αυτής της ενότητας. Και σε σχέση με το κυρίαρχο εθνικό θέμα -Κυπριακό- και τη σωτηρία της Κύπρου, αλλά και ευρύτερα σε μια σειρά άλλα ζητήματα.

Σε ότι φορά το Κυπριακό, απουσιάζει η κοινή βάση, πάνω στην οποία μπορεί να κτιστεί η ενότητα. Και κοινή βάση σημαίνει:

• ελάχιστη κοινή γραμμή πλεύσης και επιδιώξεων, που θα συνενώνει την πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων και του λαού. Όπως ήταν, για παράδειγμα, οι ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου του 1989. Ή -έστω- οι ομόφωνες αποφάσεις του 2009. Μια τέτοια βάση δεν υπάρχει, δυστυχώς, σήμερα. Συνεπώς που και πως θα κτιστεί η από τον πρόεδρο ζηούμενη ενότητα;
• κοινή ανάγνωση από την πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων γεγονότων και εξελίξεων γύρω από το Κυπριακό και των αποτελεσμάτων της ανά περίοδο διαχείρησης του από τον πρόεδρο και την ομάδα του εντός και εκτός Κύπρου. Ούτε αυτή η κοινή ανάγνωση υπάρχει σήμερα. Μάρτυρας η τελευταία ομιλία του προέδρου Αναστασιάδη στην εκδήλωση του Δήμου Αμοωχστου, το περασμένο Σάββατο στη Δερύνεια. Όπου γίναμε μάρτυρες μιας επιλεκτικής ανάγνωσης γεγονότων -αποκρύπτοντας και/ή προσπερνώντας εσκεμμένα άλλα- και ακόμη πιο επιλεκτικής ερμηνείας αυτών των γεγονότων, που αποσκοπούσε στην “αυτοδικαίωση” της πολιτικής και των χειρισμών του τα τελευταία οκτώ χρόνια. Αφήνοντας, όμως, σκόπιμα σοβαρές σκιές σε όλους τους άλλους, πλην της παράταξής του.
  Μπορεί, λοιπόν, μέσα από μια τέτοια διαφορετική και αλληλοσυγκρουόμενη ανάγνωση των γεγονότων, να κτιστεί η ενότητα που ζητεί ο Πρόεδρος; Ασφαλώς και δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Επί τούτου, δε, διερωτούμαι: Όταν ο κυβερνητικός Εκπρόσωπος, μετά την κριτική που ασκήθηκε στον πρόεδρο Αναστασιάδη για την πολιτική του και τη διαχείρηση του Κυπριακού απάντησε ότι «ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέθεσε ιστορικά γεγονότα που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση», γνωρίζοντας ότι παρέκαμψε άλλα, εξίσου σημαντικά γεγονότα, πως μπορεί να αναμένει η κυβέρνηση να κτιστεί η ενότητα που η ίδια ζητά;
• κοινή ερμηνεία από την πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων των διαδραματισθέντων γεγονότων και εξελίξεων και εξ αυτής της χάραξης διορθωτικών κινήσεων και επαναχάραξης νέας γραμμής πλεύσης και τρόπου διαχείρησης του Κυπριακού που θα οδηγεί στην επιδιωκώμενη -δίκαιη, βιώσιμη, λετουργική και διαρκή- λύση του Κυπριακού. Όταν, όμως, απουσιάζει αυτή η κοινή ερμηνεία, πως θα κτιστεί και που θα στηρίζεται η ενότητα που ζητεί ο πρόεδρος Αναστασιάδης; Και πιο συγκεκριμένα: Όταν ο κυβερνητικός Εκπρόσωπος, στην ιδια σπάντησή του στην κριτική προς τον πρόεδρο Αναστασιάδη, για την ομιλία του στην Δερύνεια, δήλωσε πως: «Στους όποιους αβάσιμους ισχυρισμούς προβάλλει σήμερα το ΑΚΕΛ, δόθηκαν τεκμηριωμένες απαντήσεις» και θεωρεί ότι οι “τεκμηριωμένες απαντήσεις” είναι όλα όσα ο πρόεδρος στην ομιλία του ανέφερε για μετά το 2014, για να δημιουργήσει την εικόνα της αυτοδικαίωσης και της ορθότητας των χειρισμών του, θεωρεί ότι μπορεί να πείσει; Ιδιαίτερα χωρίς να πληροφορήσει το λαό ποιοι είναι αυτοί οι “αβάσιμοι ισχυρισμοί”;
  Μα κύριε Εκπρόσωπε, αν οι μετέπειτα χειρισμοί του Προέδρου συνιστούν “τεκμηριωμένες” απαντήσεις -υποβάλλοντας ότι ορθώς ενήργησε και διαχειρίστηκε το Κυπριακό και τις εξελίξεις- τότε πως διάολο το Κυπριακό βρίσκεται στην κρισιμότερή του φάση -μετά την τουρκική εισβολή- μια μόλις ανάσα από το ξεπούλημα και της Αμμοχώστου και την οριστική διχοτόμηση; Επιμετρώντας, μάλιστα -ο διεθνής παράγοντας- ευθύνες και στην ε/κ πλευρά; Αλλά, αν αυτό υποδηλεί σωστή διαχείρηση του Κυπριακού και τρόπον τινά “επιτυχία”, τότε τι λογίζεται αποτυχία;
• η κυβέρνηση να επιδεικνύει συναινετική πολιτική και συμπεριφορά, μακριά από αλαζονία και ετσιθελισμούς. Μακριά από χαρακτηρισμούς και υπονοούμενα κατά πολιτικών αντιπάλων. Δυστυχώς, όμως, ούτε σ’ αυτό η κυβέρνηση, ο Πρόεδρος και αυτοί που διαχειρίζονται επικοινωνιακά το “ίμεητζ” τόσο της κυβέρνησης όσο και του ίδιου του Προέδρου, δείχνουν να προσπαθούν για κάτι τέτοιο. Αντίθετα: Αντί να προσπαθεί, η κυβέρνηση, για εξεύρεση και κτίσιμο μιας συναινετικής, συνενωτικής πλατφόρμας, ενεργεί ακριβώς για το αντίθετο: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας -ανέφερε στις 8 Αυγούστου στη γραπτή του δήλωση ο κυβερνητικός Εκπρόσωπος- θα συνεχίσει να υπερασπίζεται τις θέσεις αρχών και δεν θα υποκύψει σε εκκλήσεις που ενέχουν πολιτικές σκοπιμότητες και που ποσώς δεν εξυπηρετούν τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της ελληνοκυπριακής, ή ακόμα και της τουρκοκυπριακής, κοινότητας»... Και με τέτοια δήλωση η κυβέρνηση θεωρεί ότι μπορεί να κτίσει την ενότητα που η ίδια ζητεί; Κούνια που την κούναγε...

Με άλλα λόγια - και κλείνω: Όταν αυτός που ζητεί την ενότητα κατηγορεί αυτούς στους οποίους απευθείνεται ότι μέσα από “πολιτικές σκοπιμότητες” δεν εξυπηρετούν τα καλώς νοούμενα συμφέροντα του λαού μας, νομίζει πως με αυτά δεν τους βρίζει, αλλά τους λούνει... ροδόσταγμα, τότε βρίσκεται σε άλλο κόσμο, σε άλλο πλανήτη. Ίσως και σε άλλο... σύμπαν. Βλέπετε, εδώ ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης όχι μόνο δεν λετουργεί κατά τη ρήση “...τζι’ άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε”, αλλά αντίθετα λέγει “...άλλα λόγια (για) να ΜΗΝ αγαπιόμαστε”!

Φωτογραφία: Το Εθνικό Συμβούλιο κατά την τελευταία του συνεδρία στις 21 του Ιούλη... Αυτούς προς τους οποίους ο πρόεδρος Αναστασιάδης ποιείται έκκληση για ενότητα, η κυβέρνησή του, οι εκπρόσωποί της και το επικοινωνιακό του επιτελείο τους κατηγορούν ότι υπηρετώντας πολιτικές σκοπιμότητες δεν εξυπηρετούν τα καλώς νοούμενα συμφέροντα του λαού μας! Οποία ύβρις, οποία αμετροέπεια και αλαζονεία, οποίο απύθμενο πολιτικό θράσος...