Αυτά -τα εξόχως σημαντικά- που ο Αναστασιάδης "ξεχνά", ενώ δεν έπρεπε...

• Τις Ιδέες Γκάλι και τα σχετικά ψηφίσματα του 1992, και
• Την αναρρίχηση στην εξουσία του Συναγερμού -δια της εκλογής του Γλαύκου Κληρίδη στην προεδρία- και τη δεκαετή διακυβέρνηση Συναγερμού - Κληρίδη,

σημειώνοντας στην κατακλείδα του χθεσινού εν Τύποις πονήματος: «Άντε να ξεχάσει -γιατί δεν τον συνέφερε- τις Ιδέες Γκάλι. Να ξεχάσει, όμως και κοτζάμ δεκαετή συναγερμική διακυβέρνηση; Ε, όπως και να το κάνουμε, δεν μπορεί! Κάτι άλλο συμβαίνει, λοιπόν. Τι, θα το δούμε στο αυριανό εν Τύποις πόνημα»...

Επειδή, λοιπόν, εγώ, παρότι «αφελής και μονίμως αιρετικός, πεισματάρης και ολίγον... ξεροκέφαλος» ως αυτοπροσδιορίστηκα χθες, τηρώ τις υποσχέσεις μου και σέβομαι και τηρώ τις δεσμεύσεις μου, επανέρχομαι σήμερα σ’ αυτά που “ξέχασε” -ενώ δεν έπρεπε να ξεχάσει-  να αναφέρει στην ομιλία του ο πρόεδρος Αναστασιάδης, το βράδυ του περασμένου Σαββάτου την εκδήλωση του Δήμου Αμμοχώστου στη Δερύνεια. Ξεκινώντας, όμως, από ένα γεγονός που προηγήθηκε των δύο ποπάνω που ανέφερα...

Έχουμε, λοιπόν, και λέμε:

Γεγονός πρώτο: Εκλογή του Γιώργου Βασιλείου στην προεδρία του κράτους.

Η ανάληψη (Μάρτης 1988) του πηδαλίου του κράτους και εξ αυτού των χειρισμών στο Κυπριακό- απο τον Γιώργο Βασιλείου, έφερε -κατ’ ουσίαν- αλλαγή στη γραμμή πλεύσης στο Κυπριακό. Όχι δια άλλων υποχωρήσεων, αλλά με μια πιο “επιθετική” πολιτική που στρίμωχνε και άφηνε εκτεθειμένο τον Ραούφ Ντενκτάς και την Άγκυρα. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής η συνάντηση Βασιλείου - Ντενκτάς στη Γενεύη τον Αύγουστο του 1988, υπό την αιγίδα του τότε Γ.Γ. του ΟΗΕ Πέρεζ ντε Κουεγιάρ (μικρή ένθετη φωτό πάνω αριστερά). Τον πρόεδρο Βασιλείου συνόδευαν τότε οι πολιτικοί αρχηγοί, ενώ από τις συνομιλίες που διεξήχθησαν -γεγονότα για τα οποία έχω ιδίαν αντίληψη, αφού τότε ήμουν απεσταλμένος της “Χαραυγής” και τα έχω καταγράψει στα σχετικά ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκαν- ξεκίνησε ένας νέος διπλωματικός γύρος, με τον Ντενκτάς πλέον να βρίσκεται στριμωγμένος από τα Ηνωμένα Έθνη.

Γεγονός δεύτερο: Δέσμη Ιδεών Γκάλι για συνολική λύση του Κυπριακού

Χωρίς πολλά λόγια και σε συνέχεια του προηγύμενου σημείου, οι νέες διπλωματικές ενέργειες της κυβέρνησης Βασιλείου -που το 1989 πέτυχε την υιοθέτηση ομόφωνα από το Εθνικό Συμβούλιο των θέσεων για τη λύση του Κυπριακού- έφεραν μια πρόοδο στις προσπάθειες λύσης του Κυπριακού, που οδήγησαν σε υποβολή δέσμης προτάσεων από τον Κουεγιάρ, την επεξεργασία των οποίων ανέλαβε στη συνέχεια ο διάδοχός του Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι. Για να φτάσουμε στο 1992 και την τελική τους οριστικοποίηση, τον Αύγουστο του 1992 και την υιοθέτησή τους με σχετικό ψήφισμα (774/1992) στις 26 Αυγούστου 1992. Για να ακολουθήσει λίγους μήνες αργότερα το γνωστό -και ιδιαίτερα σημαντικό για την Κύπρο- ψήφισμα 789 του Συμβουλίου Ασφαλείας (25 Νοεμβρίου 1992).

• Ένα ψήφισμα στο οποίο σημειώνετο (παράγραφος “5”) ότι «με τις πρόσφατες κοινές συναντήσεις δεν επιτεύχθηκε ο επιδιωκόμενος στόχος, ιδιαίτερα διότι ορισμένες θέσεις που υιοθετήθηκαν από την τουρκοκυπριακή πλευρά παρέκκλιναν θεμελιωδώς από τη δέσμη ιδεών».
• Ένα ψήφισμα το οποίο καλούσε την τουρκοκυπριακή πλευρά (παράγραφος “6”) «να υιοθετήσει θέσεις που να συνάδουν με τη δέσμη ιδεών στα θέματα εκείνα που καθορίζει ο Γενικός Γραμματέας στην έκθεσή του».
• Ένα ψήφισμα το οποίο:

«1. Eπαναβεβαιώνει όλα τα προηγούμενα ψηφίσματα για το Kυπριακό συμπεριλαμβανομένων των ψηφισμάτων 365 (1974), 367 (1975), 541 (1983), 550 (1984) και 774 (1992).
2. Yιοθετεί την έκθεση του Γενικού Γραμματέα και επιδοκιμάζει τις προσπάθειές του.
3. Eπαναβεβαιώνει την υιοθέτηση της δέσμης ιδεών συμπεριλαμβανομένων των εδαφικών προσαρμογών, οι οποίες φαίνονται στο Xάρτη που περιέχεται στο παράρτημα της έκθεσης του Γενικού Γραμματέα της 21ης Aυγούστου 1992 (S/244720, ως τη βάση για επίτευξη συνολικού πλαισίου συμφωνίας.
4. Eπαναβεβαιώνει περαιτέρω τη θέση του ότι το σημερινό στάτους κβο δεν είναι αποδεκτό, και ότι μια συνολική συμφωνία στη γραμμή της δέσμης ιδεών θα πρέπει να επιτευχθεί χωρίς άλλη καθυστέρηση.»

• Τέλος, ένα ψήφισμα, μετά την υιοθέτηση του οποίου ο ΟΗΕ φαίνετο αποφασισμένος αν μέχρι τον Μάρτη του 1993 δεν σημειώνετο η σκοπούμενη, αλλά και απαιτούμενη πρόδοος, να κατονομάσει τον υπεύθυνο και να πάρει τα δέοντα μέτρα. Χαρακτηριστκές είναι ότι στις πραγράφους “10” και “11” το Συμβούλιο Ασφαλείας καλούσε τον Γ.Γ.:

- να να διατηρεί προπαρασκευαστικές επαφές, που κατά την κρίση του είναι απαραίτητες πριν από την επανάληψη των κοινών συναντήσεων του Mαρτίου 1993, και να εισηγηθεί στο Συμβούλιο Aσφαλείας αναθεωρήσεις στον τρόπο διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων για να γίνει πιο αποτελεσματικός.
- όπως κατά τη διάρκεια των κοινών συναντήσεων του Mαρτίου 1993 προβαίνει σε εκτίμηση των εξελίξεων πάνω σε τακτική βάση με το Συμβούλιο με στόχο την εξέταση περαιτέρω ενεργειών που πιθανόν να χρειαστεί να αναληφθούν από το Συμβούλιο»

Γεγονός τρίτο: Η εκλογή Κληρίδη και το “ττουμπάρισμα” όσων πετύχαμε τα προηγούμενα πέντε χρόνια...

Αλίμονο, όμως... Ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά και η Κυπριακή Δημοκρατία πέτυχε στα τεσσεράμημιση χρόνια της προεδρίας Βασιλείου ήλθε να τα “ττουμπάρει” ο Συναγερμός για να αναρριχηθεί στην εξουσία. Κι εκεί που η παράαξη αυτήκαι ο ηγέτης της -Γαύκος Κλγρίδης- επαίροντο ότι ο Βασιλείου ακολουθούσε τη διή τους πολιτική στο Κυπριακό, το τελευταίο εξάμηνο τα έφεραν “πούκουππα”. Μετέτρεψαν τη Δέσμη Ιδεών Γκάλι -που ειρήστω εν παρόδω ήταν κατά παρασάγκας πιο θετική για την ε/κ πλευρά- σε “κατάρα” και “ανάθεμα”! Και εκμεταλλευόμενοι τη σύμπηξη προεκλογικού μετώπου με το ΔΗΚΟ, κατάφεραν να αναρριχηθεί ο Συναγερμός τον Μάρτη του 1993 στην εξουσία και να... βγάλουν τον Ραούφ Ντενκτάς από τη δύσκολη θέση που τον έθεσε το Συμβούλιο Ασφαλείας λίγους μήνες νωρίτερα!

Δεν προτίθεμαι να προχωρήσω σε ανάλυση τι έκανε και τι όχι η συναγερμική παράταξη στην δεκαετή [Μάρτης 1993 - Φλεβάρης 2002] διακυβέρνησή της στο Κυπριακό. Θέλω απλά να θυμήσω ότι:

•  η κυβέρνηση Κληρίδη ήταν αυτή που εισήγαγε στον διακοινοτιό διάλογο τη θέση “όλα στο τραπέζι”, ως αποτέλεσμα της οποίας ήταν η Άγκυρα και η τ/κ ηγεσία να διευρύνουν τις απαιτήσεις τους με θέσεις που καταφανώς αντίκειντο στα περί Κύπρου ψηφίσματα και τις βασικές αρχές λύσεις του Κυπριακού, ως επίσης περιλαμβάνονταν στα ψηφίσματα του ΟΗΕ
•  ως αποτελεσμα των χειρισμών της κυβέρνησης Συναγερμού - Κληρίδη [η οποία πέτυχε επανεκλογή το 1998, εξασφαλίζοντας αυτή τη φορά την υποστήριξη από την ΕΔΕΚ και τους ΕΔΗ] καταλήξαμε τον Νοέμβρη 2002 στην υποβολή του (πρώτου) Σχεδίου Ανάν. Ενός Σχεδίου το οποίο στην εξέλιξή του οδήγησε τον Ερντογάν -τότε ήταν πρωθυπουργός- να παραδεχθεί πως η Άγκυρα και η τ/κ πλευρά πέτυχαν να ικανοποιηθούν -από τους εισηγητές του Σχεδίου- τα 13,5 από τα 14 αιτήματα που έθεσαν και διεκδίκησαν. Ενός Σχεδίου, όμως, που ήταν προκλητικά ετεροβαρές εναντίον της ε/κ κοινότητας. Ένα Σχέδιο, το οποίο, ακόμη και έτσι ετεροβαρές, αυτοί που το ετοίμασαν (Αγγλοαμερικάνοι) και αυτοί που το σέρβιραν (Γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών) όταν ρωτήθηκαν αν εγγυούνταν την εφαρμογή του από την Άγκυρα, αν τούτο περάσει απο τα δύο δημοψηφίσματα, αρνήθηκαν πανηγυρικά να το πράξουν!!! Και ήθελε ο -κατά δική του παραδοχή- ηγέτης του “ναι” στην ε/κ κοινότητα, Νίκος Αναστασιάδης, να το εγκρίνουν οι Ελληνοκύπριοι. Για να “τολμήσει” στη συνέχεια να την καταγγείλει  γιατί απλά απέρριψε ένα ετεροβαρές σχέδιο λύσης! Έλεος κύριε πρόεδρε... Έκανες ότι έκανες τότε, τουλάχιστον μη ξύνεις πληγές του παρελθόντος, για να δικαιωθείς για τις επιλογές και τους χειρισμούς σου... Δεν φτάνει, δηλαδή, η απενοχοποίηση, νομιμοποίηση και εν τέλει δικαίωση ΕΟΚΑ Β', πραξικοπήματος και πραξικοπηματιών, θέλεις και προσωπκή δικαίωση;

Κι εγώ -ο  αφελής, μονίμως αιρετικός αλλά και πεισματάρης κι ενίοτε ολίγον ξεροκέφαλος- ξαναρωτώ: Γιατί ξέχασε να αναφέρει τα πιο πάνω εξόχως σημαντικά γεγονότα στην ομιλία του ο πρόεδρος Αναστασιάδης στις 7 του Αυγούστου στην εκδήλωση του Δήμου Αμμοχώστου; Και μένω ίσαμε ’δω...

Υ.Γ.: Αύριο στο εν Τύποις πόνημα «Ενότητα και... άλλα λόγια να ΜΗΝ αγαπιόμαστε!»