Ο Αναστασιάδης, η ενότητα και αυτά που ΔΕΝ είπε για ελόγου του και την παράταξή του...

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Χθες, Κυριακή, από αυτή εδώ τη στήλη επέκρινα -έντονα, μπορώ να πω- τον πρόεδρο Αναστασιάδη ότι τορπιλλίζει την ενότητα την οποία ο ίδιος ζητά από τους άλλους. Κι αυτό γιατί μέσα από την ομιλία του στην αντικατοχική εκδήλωση του Δήμου Αμμοχώστου προχθές Σάββατο, τη στιγμή που καλούσε σε ενότητα αυτός αφ’ ενός επεφύλασσε για τον εαυτό του το αλάθητο του πάπα και αφ’ ετέρου προκαλούσε τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, επιρρίπτοντάς τους ουσιαστικά ευθύνες για την πορεία και τη σημερινή κατάληξη του Κυπριακού. Χρησιμοποιόντας, μάλιστα, τη γνωστή στο δημοσιογραφικό κόσμο μέθοδο του «copy - paste». Δηλαδή «κόψε - κόλλα». Ωστόσο, κατά την άποψή μου και σ’ αυτό ο πρόεδρος -καλύτερα το επικοινωνιακό του επιτελείο που του έγραψε την ομιλία- απέτυχε παταγωδώς. Βλέπετε, αν ήθελε να κρίνει τους πριν  από αυτόν, έπρεπε να το κάνει για όλους. Όχι επιλεκτικά και κυρίως αφήνοντας μεγάλα κενά.

Αυτό, λοιπόν από μόνο του καταδεικνύει πρόθεση -όπως λέμε στα κυπριακά- «να κόψει τζιαι να ράψει», κατά πως βολεύει αυτόν και την πολιτική του. Αποδίδοντας εις εαυτόν και παράταξή του ότι όλα όσα έπραξε καλώς τα έπραξε, ενώ η κριτική για το πως φτάσαμε στο σημερινό σημείο έπεφτε σε όλους τους άλλους, πλην του ιδίου! Και δεν σκέφτηκε -αυτός και το δημοσιογραφικό/επικοινωνιακό του επιτελείο- να αναλάβει κι αυτός την ευθύνη έστω και για ένα μικρό, ελάχιστο τέλος πάντων λάθος στους μέχρι σήμερα χειρισμούς και πολιτική διαχείριση του Κυπριακού! Κατά τα άλλα, επικαλείτο την... ενότητα, τρομάρα μας!

Θεώρησε, λοιπόν, ο πρόεδρος Αναστασιάδης πως η ημέρα και ο χώρος της εκδήλωσης του Δήμου Αμοχώστου προσφέρετο «για μια ανασκόπηση της πορείας του Κυπριακού, αλλά και ενός απολογισμού των δράσεων και ενεργειών τόσον όσον αφορά την επίλυση του Κυπριακού αλλά και την επιστροφή της περίκλειστης περιοχής της Αμμοχώστου», ωε αναφέρεται στην ομιλία του. Και έκρινε σκόπιμο στην ομιλία του να αναφερθεί, όπως ο ίδιος διευκρίνησε, όχι σε ισχυρισμούς, αλλά σε... γεγονότα. Κι απαρίθμησε η εξοχότης του το σύνολον επτά γεγονότα, διεκυρινίζοντας μάλιστα πως «είναι πραγματικά με λύπη μου που υποχρεώθηκα να κάνω αναφορά στα ιστορικά γεγονότα που ενδεχόμενα να δυσαρεστούν»! "Τράβα με τζι' ας κλαίω", δηλαδή... Τουτέστιν "εγιώ εν τζιαι ήθελα, αλλά αναγκάσετέ με"... Και νομίζει πως τον πιστέψαμε

Ας δούμε, λοιπόν, ποια είναι κατά τον κ. Αναστασιάδη αυτά τα «γεγονότα»:

1.  «Τον Νοέμβριο του 1978 απορρίφθηκε το αγγλοαμερικανοκαναδικό Σχέδιο που προνοούσε την άμεση επανεγκατάσταση στην Αμμόχωστο όλων των κατοίκων της περιοχής, χωρίς αριθμητικό περιορισμό, ανεξάρτητα μάλιστα της έκβασης των  συνομιλιών.
2.  Τον Μάιο του 1981 πρόταση των Ηνωμένων Εθνών που προνοούσε Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, με βάση τα οποία η Αμμόχωστος θα επιστρέφετο εις τους νομίμους κατοίκους, με αντάλλαγμα την επαναλειτουργία του διεθνούς αεροδρομίου Λευκωσίας, όχι της Τύμπου, υπό τη διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών και νοουμένου ότι θα εξυπηρετούσε και τις δύο κοινότητες, παρέμεινε στα αζήτητα.
3.  Πέντε μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του 1981, απερρίφθη Χάρτης που υπέβαλε ο τότε ειδικός αντιπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα κ. Γκόμπι, εις τον οποίον για πρώτη φορά στον εν λόγω χάρτη η Αμμόχωστος και η Μόρφου ετίθεντο υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση.
4.  Ο ίδιος Χάρτης που υπεβλήθη τον Αύγουστο του 1983 και αποτελούσε μέρος των «Δεικτών» Κουεγιάρ. Είχε την ίδια τύχη.
5.  Τον Ιανουάριο του 1985 πρόταση του Πέρες ντε Κουεγιάρ που με τα ενοποιημένα έγγραφα προνοείτο να τεθεί το Βαρώσι και έξι επιπρόσθετες περιοχές υπό την προσωρινή διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών για άμεση επανεγκατάσταση των κατοίκων τους, δεν ελήφθη, ως όφειλε, υπόψη.
6.  Η ίδια πρόταση επαναϋποβλήθη τον Απρίλιο του 1986 για να έχει την τύχη της προηγούμενης.
7.  Προ 17 χρόνων, για πρώτη φορά, ετίθετο σε δημοψήφισμα ολοκληρωμένη πρόταση λύσης του Κυπριακού που, μεταξύ άλλων, προνοούσε τον περιορισμό της έκτασης της τουρκοκυπριακής συνιστώσας πολιτείας στο 28.7%, με επιστροφή, μεταξύ άλλων, των νομίμων κατοίκων της Αμμοχώστου στις 10 Αυγούστου του 2004. Η ελληνοκυπριακή κοινότητα με ποσοστό 76% απέρριψε το Σχέδιο.
   Και θέλω να τονίσω ότι η αναφορά μου δεν γίνεται από έλλειψη σεβασμού είτε προς τους προκατόχους μου ή τα όσα κόμματα συγκυβερνούσαν είτε προς την ετυμηγορία του λαού που είχε κάθε δικαίωμα να αποδεχτεί ή να απορρίψει την προταθείσα λύση.
   Γίνεται για να υπενθυμίσω πως χάριν της Αμμοχώστου, της Μόρφου και των άλλων περιοχών που επιστρέφονταν, εγώ τόλμησα, θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή μου, ανεξαρτήτως πολιτικού κόστους,  ανεξαρτήτως της διάσπασης του κόμματος μου, να ηγηθώ του "ναι", όταν άλλοι επέλεγαν άλλους δρόμους.
   Θέλω για πολλοστή φορά να επαναλάβω πως το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος δεν είναι μόνο απόλυτα σεβαστό, αλλά και οι ανησυχίες που οδήγησαν την ελληνοκυπριακή κοινότητα στην απόρριψή του αποτελούν τους δείκτες της πορείας του όποιου ηγέτη αναλάμβανε τη διαχείριση του εθνικού θέματος μετά την ετυμηγορία του κυπριακού λαού.»

Διαπίστωση πρώτη: Ο πρόεδρος Αναστασιάδης αισθάνθηκε την ανάγκη να αρχίσει την αναφορά του στα σχετικά με το Κυπριακό γεγονότα μόλις από τον Νοέμβρη του 1978 και συγκεκριμένα στο Αμερικανο-βρετανο-καναδικο σχέδιο και όχι πιο πριν; Ας πούμε από την ημέρα της βάρβαρης τουρκικής εισβολής. Ή, αν θέλετε, από την ημέρα που κάποιοι άνοιξαν τον δρόμο για την τουκρική εισβολή. Ή -ακόμη καλύτερα- κάποιους μήνες και/ή χρόνια νωρίτερα, όταν κάποιοι δρομολογούσαν με την παράνομη δράση τους -διαβάζετε χούντα και ΕΟΚΑ Β'- αυτή την εξέλιξη; Μήπως γιατί θα έπρεπε να αναγνωρίσει ευθύνες στην παράταξή του, ενδεχομένως και στον ίδιο προσωπικά;

Διαπίστωση δεύτερη: Εφόσον ο πρόεδρος Αναστασιάδης αισθάνθηκε την ανάγκη να αναφερθεί στο Αμερικανο-βρετανο-καναδικο σχέδιο, γιατί δεν προχώρησε να αναφερθεί και σε άλλες πρόνοιες του εν λόγω σχεδίου; Μήπως γιατί τότε θα φαινόταν ότι δικαιολογημένα απορρίφθηκε;

Διαπίστωση τρίτη: Εφόσον ο πρόεδρος Αναστασιάδης αισθάνθηκε την ανάγκη να αναφερθεί στα σημεία “2” μέχρι “6” σε προτάσεις ή σχέδια ή χάρτες, γιατί δεν μπήκε στον κόπο να μας πληροφορήσει και για άλλα σημεία που αυτά προέβλεπαν και αρκέστκε μόνο στις αναφορές για την Αμμόχωστο και τη Μόρφου; Να θεωρήσουμε άραγε ότι μόνο αυτά τα δύο αναφέρονταν στις εν λόγω προτάσεις και/ή σχέδια και/ή χάρτες; Ή μήπως ενήργησε με τις πιο πάνω αναφορές κατά την γνωστή κυπριακή παροιμία «εγώ στρώννω τζιαι πουλώ τζι’ εσού άμππε τζιαι ’γόραζε»;

Διαπίστωση τέταρτη: Επί των ιδίων σημείων -“2” μέχρι “6”- διερωτούμαι και πάλιν: γιατί ο πρόεδρος Αναστασιάδης δεν αναφέρει ονομαστικά ποιοι και γιατί απέρριψαν όλα τα πιο πάνω; Και κυρίως γιατί τα απέρριψαν;

Διαπίστωση πέμπτη: Εφόσον ο πρόεδρος Αναστασιάδης στην αναφορά του για το δημοψήφισμα του 2004, αναγνωρίζει στο λαό μας ότι «είχε κάθε δικαίωμα να αποδεχτεί ή να απορρίψει την προταθείσα λύση», δεν νομίζει ότι ο τρόπος που γίνεται και το λεκτικό αυτής της αναφοράς συνιστά στην ουσία «έλλειψη σεβασμού είτε προς τους προκατόχους μου ή τα όσα κόμματα συγκυβερνούσαν είτε προς την ετυμηγορία του λαού»; Κι ας λέγει ο ίδιος ότι δεν γίνεται από έλλειψη σεβασμού. Και διερτούμαι: Μήπως το έπραξε για να δικαιώσει εαυτόν και τις τότε επιλογές του; Ηρωοποιώντας μάλιστα τον εαυτό του ότι τόλμησε να ηγηθεί  του «ναι», “θέτοντας σε κίνδυνο ακόμη και τη ζωή του”; Κάτσε την μάππα χαμαί, πρόεδρε τζιαι εν σου πάει...
Αλλά, κύριε πρόεδρε, έτω και να αναδεικνύεις εαυτόν σε ήρωα, το ερώτημα παραμένει: Γιατί δεν είπες και γιατί ο λαός απέρριψε το εν λόγω σχέδιο λύσης; Πολύ περισσότερο που αναγνωρίζεις στην ε/κ κοινότητα ανησυχίες -τέτοιες- που την οδήγησασν στην απόρριψη του σχεδίου; Αλλά, κύριε προεδρε, πώς ο λαός μπορούσε να αποδεκτεί ένα σχέδιο λύσης, του οποίο ο εισηγητής του -τα Ηνωμένα Έθνη- δεν μπορούσε να εγγυηθεί την εφαρμογή του από την Τουρκία; Γιατί σου διέφυγε αυτή η... "λεπτομέρεια" στην μακροσκελέστατη ομιλία σου;

Διαπίστωση έκτη: Για κάποιο -παντελώς παράξενο για λόγου μου- λόγο ο πρόεδρος Αναστασιάδης σταματά στην απαρίθμηση των “γεγονότων» στο 1986 και αίφνης κάνει ένα σάλτο στο... 2004! Αλλά εγώ ο αφελής -και μονίμως αιρετικός, πεισματάρης και ολίγον... ξεροκέφαλος- υποβάλλω το εξής ερώτημα: Αφού από τον Νοέμβρη 1978 έως τον Απρίλη 1986 -δηλαδή σε λιγότερα από οκτώ χρόνια- καταγράφηκαν τόσα σημαντικά και άξιας αναφοράς γεγονότα, από τον Απρίλη 1986 έως τον Απριλη 2004 -δηλαδή σε 18 ολόκληρα χρόνια- δεν καταγράφηκαν άλλα άξια λόγου και αναφοράς γεγονότα, για να μας τα φρεσκάρει ο κ. Αναστασιάδης;
Εγώ λέγω ότι υπήρξαν. Όπως, βέβαια, υπήρξαν και άλλα άξια λόγου και αναφοράς γεγονότα ανάμεσα του Νοέμβρη 1978 και Απρίλη 1986. Κι όμως, αυτά τα... “ξέχασε” ο πρόεδρος της Δημοκρατίας! Άραγε τα παρέλειψε λόγω χώρου και... διάρκειας της ομιλίας του; Α, μπα... δεν νομίζω. Άλλωστε αν οι τέσσερις χιλιάδες τετρακόσιες λέξεις γίνονταν πέντε χιλιάδες, δεν θα χάνετο ο κόσμος... Άρα σκόπιμα παραλήφθηκαν από τους συγγραφείς της ομιλίας -όχι του χαιρετισμού- του προέδρου Αναστασιάδη. Γι’ αυτό θα του θυμήσω εγώ μόνο δύο τέτοια γεγονότα: Πρώτον: Τις Ιδέες Γκάλι και τα σχετικά ψηφίσματα του 1992. Δεύτερον: Την αναρρίχηση στην εξουσία του Συναγερμού -δια της εκλογής του Γλαύκου Κληρίδη στην προεδρία- και τη δεκαετή διακυβέρνηση Συναγερμού - Κληρίδη. Άντε να ξεχάσει -γιατί δεν τον συνέφερε- τις Ιδέες Γκάλι. Να ξεχάσει, όμως και κοτζάμ δεκαετή συναγερμική διακυβέρνηση; Ε, όπως και να το κάνουμε, δεν μπορεί! Κάτι άλλο συμβαίνει, λοιπόν. Τι, θα το δούμε στο αυριανό εν Τύποις πόνημα...