Όταν ο Αναστασιάδης τορπιλλίζει την ενότητα την οποία ο ίδιος ζητά από τους άλλους...

Είπα, λοιπόν, να αναζητήσω ολόκληρη την ομιλία του προέδρου Αναστασιάδη στην εκδήλωση -μιας και δεν την είδα χθες βράδυ ζωντανά από την τηλεόραση- και να δω πως ο πρόεδρος τεκμηριώνει -αλλά και συμβάλλει πρακτικά για επίτευξή της- την ζητούμενη -από τον ίδιο- ενότητα. Και άρχισα να την διαβάζω, παρότι την φοβήθηκα αφού ήταν κοντά τεσσερισήμιση χιλιάδες λέξεις (4.411 λέξεις, με τον τίτλο, για την ακρίβεια)! Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να την διαβάσω όλη. Τουλάχιστον για σκοπούς του παρόντος εν τύποις πονήματος... Βλέπετε, με το φτωχό πολιτικό κριτήριο που διαθέτω δεν διαπίσωσα απλά και μόνο ότι είναι μια από τα ίδια, αλλά, πολύ χειρότερα, ότι με την ομιλία του τορπιλλίζει αυτό που ο ίδιος προηγούμενα σε δηλώσεις του ζήτησε: Την ενότητα! Και όχι μόνο αυτό: Ενώ ο ίδιος ζητά από τους άλλους να μη εστιάζουμε την προσοχή μας αποδίδοντας ο ένας στον άλλο ευθύνες, πράττει ακριβώς το αντίθετο. Εμμέσως, βέβαια, πλην σαφώς, σαφέστατα.

Ακόμη: Ενώ ο ίδιος υπογραμμίζει ότι πρέπει να κατανοήσουμε πως «ο κοινός εχθρός δεν είναι οι μεταξύ μας διαφορές αλλά όσοι επιβουλεύονται την ύπαρξή μας, όσοι επιβουλεύονται την πατρίδα μας, όσοι επιβουλεύονται τη Δημοκρατία μας» μέσα από το κείμενο της ομιλίας του αναδεικνύει -πάλιν εμμέσως πλην σαφώς- αυτές τις διαφορές κατά τρόπο που τις στρέφει ενάντια στις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Παραγνωρίζοντας ότι οι διαφορές αυτές κατά το πλείστον έχουν να κάνουν με την ουσία του Κυπριακού, με την ουσία της λύσης και πρωτίστως με την ουσία των χειρισμών -κυρίως- της τελευταίων οκτώμιση χρόνων, της δικής του, δηλαδή, προεδρίας.

Και το χειρότερο: Παρά τις νουθεσίες του προς τους άλλους να (μην) «αναλώνουμε εαυτούς στη μεταξύ μας επίρριψη ευθυνών», αλλά «ενωμένοι να δίνουμε τη μάχη» ο ίδιος πράττει ακριβώς το αντίθετο. Και όχι μόνο αυτό: Θέτει -με τα λεχθέντα του- εαυτόν εκτός της όποιας ευθύνης και διεκδικεί -από πάνω- και εύσημα ηρωϊσμού. Γιατί τι άλλο συνιστά η αναφορά του στο δημοψήφισμα του 2004, την οποία κλείνει τα τα εξής: «Γίνεται -η αναφορά στο δημοψήφισμα του 2004- για να υπενθυμίσω πως χάριν της Αμμοχώστου, της Μόρφου και των άλλων περιοχών που επιστρέφονταν, εγώ τόλμησα, θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή μου, ανεξαρτήτως πολιτικού κόστους,  ανεξαρτήτως της διάσπασης του κόμματος μου, να ηγηθώ του «ναι», όταν άλλοι επέλεγαν άλλους δρόμους»!!!

Ε, το λοιπόν, αυτό το τελευταίο είναι λόγια του καβκά. Δεν συνηθίζω να αποδίδω βαριούς χαρακτηρσμούς, αλλά ούτε και σιωπώ όταν πρέπει να μιλήσω. Για την ώρα, λοιπόν, δεν θα πω το πρώτο που ήλθε στη σκέψη μου -παρότι απόλυτα ορθό- αλλά θα πω το δεύτερο. Ότι, δηλαδή, η τελευταία αναφορά του προέδρου Αναστασιάδη δείχνει απύθμενο πολιτικό θράσος. Μα επιτέλους, κύριε πρόεδρε, τι προσπαθείς να μας υποβάλεις λέγοντας τα πιο πάνω; Και κυρίως ότι τάχατες έθεσες σε κίνδυνο ακόμη και τη ζωή σου για  να ηγηθείς «του “ναι”, όταν άλλοι επέλεγαν άλλους δρόμους»; Να πεις για το πολιτικό κόστος, κατανοητό. Αυτό είναι μέσα στην πολιτική άρα και τους πολιτικούς. Και να να το πληρώσεις. Διερωτούμαι, όμως: Τι πολιτικό κόστος κατέβαλες, όταν αφού κυριολεκτικά “ττούμπαρες” όλες τις προσπάθειες λύσης από τον προκάτοχό σου, στο τέλος της ημέρας βγήκες πρόεδρος της Δημοκρατίας; Για να φέρερις -τάχατες- τη λύση, ως έλεγες, αλλά φευ φέρνεις την οριστικοποίηση της διχοτόμησης. Απλά τα ρίχνεις και πάλιν στους πριν από εσένα. Και θα εξηγήσω τούτο σε επόμενο εν τύποις πόνημα.

Για την ώρα στέκω στο κύριο: Αλήθεια, από ποιον κινδύνευε η ζωή σου κύριε Αναστασιάδη, το 2004; Τι ενδείξεις είχες και γιατί δεν τις κατήγγειλες τότε; Αλλά πάλιν, εγώ ο αφελής διερωτούμαι: Δεν κινδύνεψε η ζωή σου την ημέρα του χουντοφασιστικού εοκβάτητικου πραξικοπήματος, δεν κινδύνεψε η ζωή σου όταν πριν από αυτό αναλαμβανες ως δικηγόρος την υπεράσπιση των ΕΟΚΑΒητών που συλλαμβάνονταν από το εφεδρικό και οδηγούνταν στα δικαστήρια, δεν κινδύνεψε η ζωή σου μετά το πραξικόπημα, δεν κινδύνεψε η ζωή σου όταν το κόμμα και η παράταξή σου πολιτικοποίησε, νομιμοποίησε και στο τέλος δικαίωσε την ΕΟΚΑ Β’ και τους ΕΟΚΑΒητατζήδες, αναδεικνύοντας μάλιστα κάμποσους εξ αυτών σε πολιτειακά και κομματικά αξιώματα και όχι μόνο, και κινδένεψε η ζωή σου το 2004 γιατί τάχαμου ηγήθηκες του «ναι»; Έλεος!

Ο καιρός που μιλούσαν τα όπλα, κύριε Αναστασιάδη, που στόχευαν τη Δημοκρατία και το κράτος, που στόχευαν τον ίδιο τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, Αρχιείσκοπο Μακάριο, που στόχευαν πολιτικούς και απλούς δημορατικούς πολίτες, ήταν άλλος, όχι το 2004. Ο καιρός των όπλων, των δολοφονιών και της απόπειρας κατάλυσης της Δημοκρατίας, κύριε Αναστασιάδη, ήταν -όπως πολύ καλά γνωρίζεις- ο καιρός της παρανομίας της ΕΟΚΑ Β’. Τελεία. Αυτοί απειλούσαν πολίτες και πολιτικούς, αυτοί δολοφονούσαν διαφωνούντες με αυτούς και την πολιτική τους. Τελεία και παύλα!

Επαναλαμβάνω, λοιπόν, κύριε Αναστασιάδη: Έλεος!!!

ΥΓ: Ποιες οι αναφορές του προέδρου Αναστασιάδη στην χθεσινοβραδινή του ομιλία για την Αμμόχωστο και, πως και γιατί, τορπιλλίζει την ενότητα που ο ίδιος ζητά απο τους άλλους, στο αυριανό εν τύποις πόνημα.
Κύπ. Κ.