Κι όμως, μπορείτε -κι εσύ και τα Ηνωμένα Έθνη- να κάνετε πολλά, κύριε Έιντε...

Για να παραπέμψει -εμμέσως πλην σαφώς- σε διαδικασία... επιδιαιτησίας. Όπως ακριβώς έπραξε την ίδια μέρα -την περασμένη Δευτέρα- κι ο κατοχικός ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί: “Κουραστήκαμε πλέον να επαναλαμβάνουμε τους εαυτούς μας στο τραπέζι. Θα μπορούσε να είναι παραγωγικός ένας πιο ενεργός ρόλος των Ηνωμένων Εθνών, που δεν θα σήμαινε επιδιαιτησία”... Για σεν’ τα λέω πεθερά, γα να τ’ ακούει η νύφη, όπως λέγει κι η γνωστή ρήση. Τουτέστιν, όπως ο κατοχικός ηγέτης, έτσι και ο κ. Έιντα με τη δική του, προσωπική ατζέντα...

Δεν αντιλέγω, βέβαια, ότι το ταγκό χρειάζεται δύο. Άτομα, όμως, όχι πλευρές. Όπως σίγουρα τα βήματα που χρειάζονται, θα τα κάνουν οι ίδιοι οι ηγέτες. Στις διαπραγματεύσεις, όμως, διότι υπάρχουν και βήματα που επίσης χρειάζονται, αλλά δεν είναι θέμα των διαπραγματεύσεων, μηδέ στα πόδια των ηγετών ή των διαπραγματευτών τους. Βήματα άλλων είναι, των Ηνωμένων Εθνών περιλαμβανομένων, κ. Έιντα. Κι αυτό φαίνεται ότι κάποιοι συνειδητά το ξεχνούν. Κι είναι υποχρέωσή μας να τους το θυμίζουμε. Κάτι που δυστυχώς η επίσημη ε/κ πλευρά και κάποια των κομμάτων “ξεχνούν” να πράττουν!

Βλέπετε, κ. Έιντα, το Κυπριακό δεν είναι πρόβλημα δικοινοτικής διαφοράς. Ή, αν θέλετε, δεν είναι πρόβλημα μόνο δικοινοτικής διαφοράς. Η οποία ναι, είναι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, στα χέρια -ακόμη και στα πόδια, προκειμένου να γίνουν τα δέοντα βήματα που ζητάτε- των ηγετών και των κοινοτήτων να βρουν τις λύσεις στις δικοινοτικές διαφορές. Όποιες και όσες και αν είναι αυτές. Αλλά, όμως, το Κυπριακό δεν είναι -μόνο- αυτό.

Το Κυπριακό, κ. Έιντα, είναι πρόβλημα εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής. Στρατιωτικής εισβολής μιας τρίτης χώρας -φέρνοντας το θάνατο και την ολική καταστροφή- στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, το 1974 και κατοχής μεγάλου μέρους του από τότε ίσαμε σήμερα. Κι όχι μόνο αυτό: Η κατοχική Τουρκία κουβάλησε στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη -πέρα από τις χιλιάδες στρατιώτες Αττίλες- στρατιές εποίκων, αλλοίωσε βάναυσα τον δημογραφικό, ιστορικό, θρησκευτικό και πολιτισμικό χαρακτήρα των εδαφών αυτών και στο τέλος της ημέρας δημιούργησε και ένα κατοχικό μόρφωμα. Για το οποίο σήμερα διεκδικεί -μαζί με τον κ. Ακιντζί- αναγνώριση ως ισότιμο της Κυπριακής Δημοκρατίας συνιστών κράτος στη νέα ομοσπονδιακή δομή της δήθεν επανανωμένης Κύπρου.

Αλλά ξέρετε κάτι, κ. Έιντα; Όλα  τα πιο πάνω που η Τουρκία έφερε στο μαρτυρικό νησί μας συνιστούν εγκλήματα πολέμου. Και -μαζί και παράλληλα- συνιστούν κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου και του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Και κοιτάξτε σύμπτωση, κ. Έιντα: όλα τα πιο πάνω τα Ηνωμένα Έθνη τα έχουν σφόδρα καταδικάσει, εκδίδοντας για τούτα σειρά ψηφισμάτων και αποφάσεων. Τα οποία η κατοχική Τουρκία έριξε -όλα- στον κάλαθο των αχρήστων.

Αλήθεια, κ. Έιντα, ποιανού ευθύνη είναι ο σεβασμός και η εφαρμογή των περί Κύπρου ψηφισμάτων και αποφάσεων των Ηνωμένων Εθνών; Ακόμη, ποιανού ευθύνη είναι ο σεβασμός και η εφαρμογή των Αρχών του Διεθνούς Δικαιωμάτων και του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ; Των Ακιντζί και Αναστασιάδη -ή αν θέλετε, των Αναστασιάδη και Ακιντζί- μήπως; Ούτε το ένα, μηδέ το άλλο!

Συνεπώς, για να επανέλθω στον τίτλο του σημερινού εν τύποις πονήματος: Ναι, και μπορείτε και είστε υπόχρεοι -κι εσύ και τα Ηνωμένα Έθνη- να κάνετε πολλά, κ. Έιντε! Και πρωτίστως να φροντίσετε να γίνουν σεβαστά και να υλοποιηθούν τα δικά σας -των Ηνωμένων Εθνών, δηλαδή- ψηφίσματα και αποφάσεις. Είναι δική σας -των Ηνωμένων Εθνών και των εκπροσώπων τους- ευθύνη επιτέλους να γίνουν και στη Κύπρο σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα και να εφαρμοστούν στην πράξη σε όλη την κυπριακή επικράτεια για όλους τους Κύπριους οι τέσσερις βασικές ελευθερίες. Φευ, όμως, αντ’ αυτού, τη συνεργεία και των Ηνωμένων Εθνών, στο τέλος τα αδιαπραγμάτευτα ανθρώπινα δικαιώματα και οι αδιαπραγμάτευτες βασικές ελευθερίες είναι στο γνωστό τραπέζι των διαπραγματεύσεων! Βορά των ορέξεων του κάθε Αττίλα και των εκπροσώπων της Άγκυρας σ’ αυτό...

Αλλά εμείς διεκδικούμε -πρέπει να διεκδικούμε- σεβασμό και εφαρμογή ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών στο νησί  μας για τους Κύπριους. Όχι, όμως, για τους κουβαλητούς και έποικους της Ανατολίας. Ούτε ασφαλώς και δι’ όλους τους Τούρκους πολίτες, ως το τελευταίο εφεύρημα της Άγκυρας. Που κάτι τέτοιο θα γίνει -αν το αποδεχθούμε- σε βάρος των δικαιωμάτων και ελευθεριών των Κυπρίων. Και, κ. Έιντε, ο σεβασμός και εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών ουδόλως έχει να κάνει με τη κρατική μορφή της επανενωμένης Κύπρου.

Προσέξτε, όμως, κ. Έιντα: Της μίας, ενωμένης και ενιαίας Κύπρου. Η οποία -μέσα από την όποια κρατική μορφή της- ολόκληρη θα έχει μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια και μία διεθνή προσωπικότητα. Αλήθεια, πόσο θα είναι μία η κυριαρχία που θα έχει η επανενωμένη -ομόσπονδη, έστω- Κύπρος, όταν η τουρκική πλευρά διεκδικεί κυριαρχία που να εκπηγάζει από τις συνιστώσες πολιτείες; Και πόσο μία θα είναι η κυριαρχία της, όταν διεκδικείται για τις συνιστώσες πολιτείες -συνιστώντα κράτη τα θέλει η Άγκυρα και το κατοχικό καθεστώς- ξεχωριστή ακτογραμμή και ξεχωριστός εναέριος χώρος;

Υ.Γ. Ο κατοχικός ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί δήλωσε τις προάλλες ότι κουράστηκαν πλέον να επαναλαμβάνουν τους εαυτούς τους -προφανώς οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων- στο τραπέζι και υποστήριξε πως θα μπορούσε να είναι παραγωγικός ένας πιο ενεργός ρόλος των Ηνωμένων Εθνών. Συμφωνώ και επαυξάνω. Αλλά όχι στη βάση ότι δήθεν η ουδετερότητα των Ηνμένων Εθνών είναι για “να μην πικράνουν την ε/κ πλευρά”, αλλά στη βάση της υποχρέωσής τους για αποκατάσταση και εφαρμογή των αρχών του διεθνούς δικαίου και του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ.

Ιδού, λοιπόν, η Ρόδος, κ. Ακιντζί και κ. Έιντα...