Τα πρώτα βήματα νομιμοποίησης της ΕΟΚΑ Β’ από την ηγεσία του Συναγερμού

Αμφότεροι, για να "κατακτήσουν" τον προεδρικό θώκο μεταλλάχθηκαν ως προς τη λύση του Κυπριακού ουκ ολίγες φορές. Χάριν της προεδρικής καρέκλας, βεβαίως βεβαίως! Μεταλλαγές που συνοψίζοννται στην μεν πρώτη διακυβέρνηση Συναγερμού - Κληρίδη στο τορπίλλισμα των Ιδεών Γκάλι, αλλά και αργότερα [ιδιαίτερα επί διακυβέρνησης Συναγερμού - Αναστασιάδη] σε συνειδητή απομάκρυνση από τη συμφωνημένη -και από τα Ην. Εθνη υιοθετημένη μέσα από ψηφίσματα και αποφάσεις- μορφή λύσης του κυπριακού προβλήματος: τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, με πολιτική ισότητα ως τα ψηφίσματα του ΟΗΕ καθορίζουν και  με διασφαλισμένα τη μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια και μια διεθνή προσωπικότητα του νέου κυπριακού κράτους. Σύγκλιση η οποία έχει επιτευχθεί στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων Χριστόφια - Ταλάτ. Κι αναφερόμενος στη ΔΔΟ, θέλω να σημειώσω τη φράση "ως τα ψηφίσματα του ΟΗΕ καθορίζουν", διότι το τουρκικό αφήγημα τόσο για τη ΔΔΟ όσο και για την πολιτική ισότητα, εάν υιοθετηθεί τότε θα μιλούμε για μια λύση που κάθε άλλο παρά θα είναι δημοκρατική και θα διασφαλίζει τις συμφωνημένες αρχές λύσης του Κυπριακού. Αυτά ως αναγκαία παρένθεση...

Αναφερόμενος στο τελευταίο, είναι γνωστές οι παλινδρομήσεις Αναστασιάδη στην μέχρι σήμερα επταετή -και κάτι μήνες- διακυβέρνησή του και εξ αυτής διαχείρηση του Κυπριακού. Παλινδρομήσεις που έχουν -κυρίως- να κάνουν με την προσπάθεια ικανοποίησης των πιο ακραίων καταστάσεων στη συναγερμιή παράταξη. Και δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι αυτές έχουν να κάνουν με την ΕΟΚΑ Β’. Η οποία, όπως έγραψα και προχθές, 46 χρόνια μετά και φαίνεται ότι μας κυβερνά!

Είναι αυτό τυχαίο; Όχι, βέβαια! Όπως δεν είναι τυχαία η διαχρονική προσέγγιση της ηγεσίας του Συναγερμού με τον σκληρό πυρήνα της ΕΟΚΑ Β’. Μέχρι σήμερα, δυστυχώς... Κι αυτο γιατί ο Συναγερμός, ως παράταξη, έχει λερωμένη τη φωλιά του -σε ότι αφορά την σύγχρονη τραγωδία του λαού και του τόπου μας, τόσο σε επίπεδο προσώπων, όσο και σε επίπεδο ιστορικής πορείας, έστω και αν αυτός ιδρύθηκε το 1976- και ως εκ τούτου είναι καλό να θυμίζουμε αυτή την ιστορία. Για να θυμούμαστε και/ή να μαθαίνουν οι νεώτεροι, έτσι που να μην επαναληφθεί...

Θέλω στο σημεό αυτό να θυμήσω ποιες ήταν οι τρεις πρώτες κύριες πολιτικές αποφάσεις της κυβέρνησης Συναγερμού - Κληρίδη:

• Παύση των μελών των διοικητικών συμβουλίων των ημικρατικών οργανισμών.
• Αποκατάσταση των νομίμως εκδιωχθέντων πραξικοπηματιών από τη δημόσια υπηρεσία -των γνωστών «62»- και επαναπρόσληψή τους στη δημόσια υπηρεσία (ή παραχώρηση σ’ αυτούς παχυλών συντάξεων και εφάπαξ).
• Η Ιδρυση του Συμβουλίου Ιστορικής Μνήμης Αγώνος ΕΟΚΑ 1955 – 1959 (ΣΙΜΑΕ).

Σε ό,τι αφορά την πρώτη, θέλω απλά να σημειώσω ότι η παύση των μελών των διοικητικών συμβουλίων των ημικρατικών οργανισμών και η απόπειρα διορισμού ακραιφνών συναγερμικών συμβουλίων απλά επιβεβαίωνε τη συνειδητή και προγραμματισμένη προσπάθεια επιβολής πλήρως συμβουλίων ελεγχόμενων πλήρως από το Συναγερμό. Βέβαια η προσπάθεια αυτή της συναγερμικής κυβέρνησης έπεσε στο κενό, αφού παυθέντα μέλη συμβουλίων ημικρατικών οργανισμών προσέφυγαν στο Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο και έκρινε ως παράνομη την παύση τους. Ετσι η υλοποίηση της απόφασης της συναγερμικής κυβέρνησης να θέσει υπό τον πλήρη έλεγχό της τα συμβούλια των ημικρατικών οργανισμών πήρε αναβολή μέχρι την ομαλή λήξη της θητείας τους.

Σε ότι αφορά την δεύτερη, δηλαδή την αποκατάσταση των «62» στην ουσία συνιστούσε πράξη όχι μόνο δικαίωσής τους -και δικαίωσης των έκδηλα αντινομικών και παράνομων ενεργειών και αντικυβερνητικών πράξεών τους, για τις οποίες δικάστηκαν και καταδικάστηκαν- αλλά και δικαίωσης και νομιμοποίησης αυτού τούτου του προδοτικού και τουρκοφόρου πραξικοπήματος. Εξαλείφοντας κατά τρόπο πολιτικά απαράδεκτο και παντελώς ανιστόρητα την όποιαν συμμετοχή της ΕΟΚΑ Β’ στο τουρκοφόρο πραξικόπημα. Κάτι που γνώριζαν από πρώτο χέρι ότι θα ακολουθολύσε...

Βέβαια, αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Συναγερμός έδωσε άφεση αμαρτιών και διέγραψε τα εγκλήματα της ΕΟΚΑ Β’ και των μελών και στελεχών της ενάντια στην πατρίδα μας. Το έκανε και πολύ νωρίτερα, πρακτικά από της ίδρυσής του (1976), με τη συμπερίληψη στα ψηφοδέλτιά του γνωστών στελεχών της ΕΟΚΑ Β’ και την ανάδειξη -το 1981- κάποιων εξ αυτών σε μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων. Για να φτάσουμε στην παγκόσμια -αρνητική και πολιτικά ανήκουστη- πρωτοτυπία, «υπουργοί» της πραξικοπηματικής κυβέρνησης, παντελώς ατιμώρητοι για τη συμμετοχή τους σε έκδηλα παράνομη και αντισυνταγματική ενέργεια -ως συνιστά η πραξικοπηματική κατάλυση της συνταγματικής τάξης και απόπειρα δολοφονίας του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου του κράτους- να αναδεικνύονται λίγα χρόνια αργότερα σε μέλη του κυπριακού κοινοβουλίου! Αποτέλεσμα τούτο συνειδητής συνεργασίας της ηγεσίας του Συναγερμού με την ΕΟΚΑ Β’ και επαφές του ίδιου του τότε ηγέτη του κομματος Γλαύκου Κληρίδη με ηγετικά στελέχη της παράνομης οργάνωσης σε μεταμεσονύχτιες συναντήσεις! Σχετικές αποκαλύψεις είχα προσωπικά κάνει σε σειρά δημοσιευμάτων από τον Δεκέμβρη 2012 μέχρι αρχές Μαρτίου 2013 στην εφημερίδα “Χαραυγή”. Τις οποίες και θα επαναλαμβάνω όσες φορές χρειαστεί. Γιατί απλά δεν μπορώ να συμβιβαστώ με την παραχάραξη και διαστρέβλωση της ιστορίας. Γιατί απλά δεν μπορώ να αποδεκτώ και να συμβιβαστώ με τη νομιμοποίηση της προδοτικής και αμαρτωλής ΕΟΚΑ Β΄ για όσο ζω και αναπνέω!

Πρακτικά, λοιπόν, η απόπειρα νομιμοποίησης και απενοχοποίησης της ΕΟΚΑ Β’ και μέσω της του χουντοφασιστικού προδοτικού πραξικοπήματος ξεκίνησε από το ΔΗΣΥ πολύ πριν αναρριχηθεί στην εξουσία το 1993. Και συγκεκριμένα μόλις δύο χρόνια μετά το δίδυμο έγκλημα που οι ξένοι εχθροί της Κύπρου σχεδίασαν και η χούντα των Αθηνών με ντόπια μίσθαρνα όργανά τους εκτέλεσαν.

Προσπερνώντας για αργότερα το συγκεριμένο αυτό χρονικό σημείο, θέλω να σταθώ στην ίδρυση του ΣΙΜΕΑ. Το Υπουργικό Συμβούλιο, κατά τη συνεδρία του στις 26 του Μάρτη 1993 (πριν καν κλείσει τον πρώτο μήνα η κυβέρνηση Κληρίδη) με την υπ’ αριθμό 39.070 απόφασή του προχώρησε στη σύσταση Συμβουλίου Μνήμης Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959. Προφανώς το χαρακτηριστικό «Ιστορικής» μεταξύ «Συμβουλίου» και «Μνήμης» προστέθηκε στην πορεία, μετά την ίδρυση του Συμβουλίου. Βέβαια, απορίας άξιον είναι πότε πρόλαβε η κυβέρνηση, και ο αρμόδιος πολιτικός προϊστάμενος του υπουργείου Παιδείας, να αναλάβουν τα καθήκοντά τους και σε λιγότερο από τέσσερις βδομάδες να είναι έτοιμοι και να περάσουν από το Υπουργικό Συμβούλιο προσχέδιο απόφασης για ίδρυση και λειτουργία του εν λόγω Ιδρύματος.

Μαζί και πέραν τούτου, βέβαια, τα ερωτήματα που τίθενται για την εν λόγω πολιτική απόφαση είναι και λογικά, και συγκεκριμένα:

• Aπό ποιους κινδύνευε η μνήμη -και μάλιστα η ιστορική- του αγώνα της EOKA και χρειάστηκε η υπό του κράτους σύσταση -υπό την ομπρέλα του υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού- Συμβουλίου;
• Μήπως τα προϋπήρχαντα Συμβούλια ή Iδρύματα, που δημιούργησαν βασικά οι ίδιοι φορείς δεν ήσαν αρκετά για να προωθήσουν το στόχο διατήρησης της ιστορικής μνήμης του αγώνα της EOKA, και χρειάζετο κρατικό ίδρυμα/φορέας για τούτο;
• Αλλά και  πάλιν, έστω και υπ’ αυτή την έννοια, της κρατικής δηλαδή στήριξης και σκέπης στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης του αγώνα της EOKA, δεν διέβλεπαν οι εισηγητές της πρότασης προς το Yπουργικό Συμβούλιο το ενδεχόμενο εμπλοκής ενός κρατικού Iδρύματος σε ενδοπαραταξιακές διαφορές που προϋπήρχαν για είκοσι σχεδόν χρόνια; Διαφορές, σημειώνω, που οδήγησαν τους εμπλεκομένους στα ελληνικά δικαστήρια και εποπτικές αρχές. Για τις οποίες και είχα γράψει σε έκταση στη σειρά των δημοσιευμάτων που προανέφερα στη “Χαραυγή”.

Γεγονός αναμφισβήτητο, πάντως, που βγαίνει μέσα από την πορεία του ΣΙΜΑΕ, είναι ότι το εν λόγω Συμβούλιο όχι μόνο ενεπλάκη, και μάλιστα πολύ σύντομα από της ίδρυσης και λειτουργίας του, στις ενδοπαραταξιακές διαφορές της ενωτικής παράταξης, αλλά χρησιμοποιήθηκε και ως κρατικός κυπριακός μοχλός πίεσης προς τις ελληνικές Αρχές για επίτευξη των στόχων και επιδιώξεων των διάφορων επιγόνων του αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο. Γεγονός αδιαμφησβήτητο είναι επίσης ότι η κυβέρνηση Συναγερμού - Κληρίδη έδωσε όχι μόνο νομιμοποίηση σε πρωτοκλασάτα στελέχη της ΕΟΚΑ Β’ αλλά και πολιτειακή υπόσταση μέσα από το διορισμό τους στο Συμβούλιο αυτό, το οποίο, επαναλαμβάνω έκτοτε λειτουργεί ως πυλώνας του υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού. Έμπασε, με άλλα λόγια, η συναγερμική κυβέρνηση την ΕΟΚΑ Β’ επίσημα στην κρατική μηχανή. Αφού, βέβαια, όπως προανέφερα την έμπασε και στο κοινοβούλιο από τον Μάιο του 1981...

• Στη φωτογραφία στιγμιότυπο από την πρώτη συνεδρία του Υπουργικού Συμβουλίου της Κυβέρνησης Συναγερμού - Κληρίδη. Αν σας πει κάποιος ότι το Υπουργικό Συμβούλιο Κληρίδη περιλάμβανε ως μέλος και υπουργό της οκταήμερης "κυβέρνησης" του πραξικοπήματος, πιστέψτε το... Δεν είναι ψέμα!