Οι επιχειρηματίες υπέρ της λύσης, οι μισθωτοί εργαζόμενοι όχι;

Των πιο πάνω ως εισαγωγή, σημειώνω ότι επανέρχομαι στο θέμα αυτό με αφορμή το πρωτοσέλιδο κύριο θέμα του “Πολίτη” της Κυριακής, 5 Μαρτίου 2017, υπό τον τίτλο “Επιχειρηματίες υπέρ της λύσης”. Προβάλλοντας στο ρεπορτάζ στις εσωτερικές σελίδες τη θέση ότι άλλαξαν τα δεδομένα από το 2004 και πως οι επιχειρηματίες ξεπέρασαν τους φόβους της, αλλά και μετατρέποντας τους επιχειρηματίες -που αναφέρεται στην πρώτη σελίδα η εφημερίδα- σε “επιχειρηματική κοινότητα”.

Κατ’ αρχάς να πω πως τα δεδομένα του 2004 ουδόλως άλλαξαν αφού: ανεξάρτητα του τι εμείς λέμε και πράττουμε στην ε/κ κοινότητα, ότι το Κυπριακό δεν λύθηκε -είτε το 2004 είτε από τότε ίσαμε σήμερα- αποκλειστική ευθύνη φέρει η Άγκυρα κι η τουρκική αδιαλλαξία και ουδείς άλλος. Η οποία, όχι μόνο δεν συμβάλλει στη λύση, αρνούμενη προκλητικά να συμμορφωθεί με το διεθνές δίκαιο και τα περί Κύπρου ψηφίσματα και αποφάσεις του ΟΗΕ -τα οποία ειρήστω εν παρόδω ξεχάστηκαν εντελώς από την υπό τα Ηνωμένα Έθνη διαπραγματευτική διαδικασία (1)- επιπρόσθετα δημιουργεί -στον αντίποδα- ολοένα και περισσότερα τετελεσμένα στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη, που δυσκολεύουν ολοένα και περισσότερο μια δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη λύση. Κι αυτό πρέπει και να το καταλάβουμε και να το χωνέψουμε. Και, επιτέλους, να πάψουμε -κατηγορώντας εαυτούς και αλλήλους στην ε/κ κοινότητα- να ρίχνουμε νερό στο μύλο της Άγκυρας και της τουρκικής αδιαλλαξίας.

Εννοείται, βέβαια, ότι πρόθεσή μου δεν είναι να αμφισβητήσω ούτε το περιεχόμενο του ρεπορτάζ της εφημερίδας, αλλά ούτε και τις δηλώσεις των συγκεκριμένων επιχειρηματιών με τις οποίες δικαιολογούν τη θέση τους υπέρ της λύσης. Δεν μπορώ -ωστόσο- από την άλλη να μην σημειώσω τρία πράγματα:

1. Όπως -και όσο- αληθές είναι ότι υπάρχουν επιχειρηματίες που είναι υπέρ της λύσης, άλλο τόσο αληθές είναι και ότι υπάρχουν και επιχειρηματίες που είναι εναντίον της λύσης, θέλοντας να παραμείνει η κατάσταση ως έχει σήμερα. Και οι μεν και οι δε, όμως, έχουν κατά νουν τα οικονομικά συμφέροντα και μόνο.
2. Προς επιβεβαίωση του πιο πάνω σημείου, όλοι οι επιχειρηματίες που δηλώνουν υπέρ της λύσης, το κυρίαρχο στοιχείο και αιτιολογικό στη θέση τους είναι η οικονομία. Η μεγέθυνσή της και οι προοπτικές ανάπτυξή της. Που -για τους επιχειρηματίες- μεταφράζεται σε κέρδος. Τελεία!
3. Πουθενά δεν βλέπουμε στις θέσεις των επιχειρηματιών και/ή των φορέων τους τις κυρίαρχες παραμέτρους μιας σωστής, δίκαιης, λειτουργικής και εξ αυτών βιώσιμης λύσης. Πουθενά δεν βλέπουμε το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών και της εφαρμογή των ψηφισμάτων και αποφάσεων του ΟΗΕ ως παραμέτρων που θα καθιστούν τη λύση και δίκαιη και λειτουργική και βιώσιμη σε ένα πραγματικά ομόσπονδο κράτος.

Δεν επιχειρώ με τα πιο πάνω να θίξω τον πατριωτισμό των επιχειρηματιών, ως ατόμων. Κάθε άλλο. Δεν μπορώ, όμως, από την άλλη, να θεωρήσω ως δεδομένο ότι: τα συμφέροντα των επιχειρηματιών από την όποια λύση συνάδουν με τα συμφέροντα των εργαζομένων -και εδώ εννοώ τους μισθωτούς εργαζόμενους- που συγκροτούν την συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού λαού στο σύνολό του.

Βλέπετε, εγώ δεν διαχωρίζω τους Ελληνοκύπριους από τους Τουρκοκύπριους εργαζόμενους, των οποίων τα συμφέροντα είναι κοινά. Και όχι μόνο μεταξύ τους, αλλά είναι κοινά με τε σύνολο των εργαζομένων της υφηλίου. Οι οποίοι είναι στη μια πλευρά του δρόμου και στην άλλη -καλύτερα στην αντίπερα πλευρά- είναι το κεφάλαιο, οι φορείς και οι κάτοχοί του. Και το κεφάλαιο, κακά τα ψέματα, πατρίδα δεν έχει. Ιδιαίτερα στην ακραία -σημερινή- ολοκληρωτική και επιθετική του μορφή. Αυτό πρέπει να είναι ξεκάθαρο στη σκέψη μας...

Κι επανέρχομαι στην ουσία: Μπορεί μια λύση που επιδιώκεται στη βάση οικονομικών και μόνο παραμέτρων -για να μην πω ακόμη και υπολογισμών- να είναι συνάμα και σωστή και δίκαιη και λειτουργική και βιώσιμη; Η απάντησή μου είναι όχι, δεν μπορεί. Γιατί θα λαμβάνει υπόψη μόνο τα συμφέροντα του κεφαλαίου και όχι των εργαζομένων. Και γιατί η λύση -όπως την ακούμε από τουρκικά χείλη- δεν λαμβάνει υπόψη τα συμφέροντα των εργαζομένων, αφού είναι μια λύση -στην ουσία- διχοτομική. Ως η πάγια και διαχρονική επιθυμία και προσπάθεια της Άγκυρας. Τουλάχιστον έτσι εγώ μεταφράζω τη λύση όπως την περιγράφει -ακόμη και μέσα από αυτά που κατ’ ισχυρισμό του συμφωνήθηκαν- ο κατοχικός ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί, διευκρινίζοντας ότι: με τούτο δεν έχω κατά νουν την διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, αλλά το περιεχόμενο της λύσης που ο κ. Ακιντζί της προσδίδει μέσα από τις δημόσιες δηλώσεις του.

Θέλω εδώ να υπενθυμίσω την κοινή διακήρυξη που το Πανσυδικαλιστικό Φόρουμ Κύπρου στις 9 του Γενάρη -πρώτη μέρα έναρξης των διαπραγματεύσεων στο Μοντ Πελεράν- έστειλε στους δύο ηγέτες. Και στο οποίο -πέρα από τη στήριξη των 18 ε/κ και τ/κ συνδικαλιστικών οργανώσεων που απαρτίζουν το Πανσυνδικαλιστικό Φόρουμ- σημειώνονταν και τι πρέπει να διασφαλίσει, για την πλευρά εργαζομένων και οικονομίας, η λύση. Με την οποία θα πρέπει -ανέφερε η κοινή διακήρυξη- “να διασφαλίζονται όλες οι αναγκαίες προϋποθέσεις για την ύπαρξη μιας ενιαίας οικονομίας και αγοράς εργασίας που θα έχει στο επίκεντρό της την ενίσχυση της ευημερίας όλων των Κυπρίων και την εγγύηση της κοινωνικά δίκαιης κατανομής του παραγόμενου πλούτου”.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τις ε/κ και τ/κ συνδικαλιστικές οργανώσεις του ΠΦΚ, η λύση θα πρέπει να εμπεριέχει μια σειρά από αρχές, κατοχυρώνοντας την ομαλή και εύρυθμη λειτουργία των εργασιακών σχέσεων και να ρυθμίζει με επάρκεια την αγορά εργασίας, ενώ τα μέλη του ΠΦΚ ζητούν εφαρμογή ενιαίου συστήματος εργασιακών σχέσεων και απασχόλησης, ενιαίο σχέδιο κοινωνικής ασφάλισης και ενιαίο σύστημα καθορισμού μισθών και απολαβών.

Επίσης, ζητούν πλήρη σεβασμό του δικαιώματος της ελεύθερης διακίνησης, του συνεταιρίζεσθαι και της επιλογής απασχόλησης σε οποιαδήποτε περιοχή της Κύπρου. Ακόμη, τίθεται το θέμα της πλήρους απαγόρευσης των διακρίσεων στην απασχόληση και στις απολαβές λόγω εθνικής καταγωγής, θρησκείας, χρώματος, φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού.

Πραγματικά διερωτούμαι: Η περιγραφόμενη από τον Μουσταφά Ακιντζί λύση, περιλαμβάνει τα πιο πάνω; Και μονολεχτικά απαντώ: Όχι! Κι επανέρχομαι, ως εκ τούτου, στον τίτλο του κειμένου: Οι επιχειρηματίες υπέρ της λύσης, οι μισθωτοί εργαζόμενοι όχι;

ΥΓ: Επειδή στο παρόν ανέφερα ότι οι εργαζόμενοι ανά την υφήλιο -άρα και στην Κύπρο- είναι στη μια πλευρά του δρόμου και στην άλλη -καλύτερα στην αντίπερα πλευρά- είναι το κεφάλαιο, οι φορείς και οι κάτοχοί του, και ότι το κεφάλαιο, κακά τα ψέματα, πατρίδα δεν έχει, ιδιαίτερα στην ακραία -σημερινή- ολοκληρωτική και επιθετική του μορφή, επιφυλάσσομαι για τούτο στο επόμενο εν τύποις πόνημα.

Κυπ. Κ.