Ευρωεκλογές και... παράπλευρα θέματα [η πολεμολόγος του ΔΗΣΥ, το Ισραήλ και η πραγματική φρίκη]

Θα με ρωτήσετε, ίσως: Μα υπάρχει μπροστά μας σήμερα τέτοια επιλογή; Και απαντώ: Ασφαλώς και υπάρχει, η ανατροπή μιας άδικης -για τους πολλούς- κατάστασης και η ανατροπή του συστήματος εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο -εκμετάλλευσης των πολλών από τους λίγους, σε οικονομικοκοινωνικές παραμέτρους- είναι καθημερινή και διαχρονική επιλογή των πολλών της ανθρώπινης κοινωνίας. Και εφόσον η Ευρώπη του καπιταλισμού και της λιτότητας είναι η Ευρώπη της αδικίας -με όσα φτιασίδια και αν την ντύνουν- τότε αυτή η Ευρώπη δεν είναι δική μας επιλογή. Και ιδιαίτερα δεν  μπορεί να είναι επιλογή των κομμουνιστών, της ταξικής πρωτοπορίας των όπου γης εργαζομένων. Γι’ αυτό, λοιπόν, ΝΑΙ, υπάρχει μπροστά μας -και υπάρχει και σήμερα, ιδιαίτερα σήμερα, ημέρα των ευρωεκλογών- η επιλογή της ανατροπής αυτής της Ευρώπης της αδικίας και των ολίγων. Της Ευρώπης του καπιταλισμού και της λιτότητας. Της Ευρώπης των πολυεθνικών, της ολιγαρχίας και της εκμετάλλευσης. Και η δημιουργία της Ευρώπης της δικαιοσύνης -των πολλών- της Ευρώπης των λαών, της Ευρώπης του σοσιαλισμού! Πόσο η σημερινή μέρα θα δείξει βήματα προς την κατεύθυνση αυτή, είναι κάτι που θα φανεί από τα αποτελέσματα των σημερινών εκλογών.

Και μετά; Μετά ο αγώνας συνεχίζεται! Για τα επόμενα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Για τη ρήξη της Ευρώπης του καπιταλισμού και τη δημιουργία της Ευρώπης των λαών και του σοσιαλισμού...

Δεν θα ήθελα, ωστόσο, ιδιαίτερα σήμερα να μείνω ίσαμε ’δω. Γιατί αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη αφορά και τον υπόλοιπο κόσμο. Γιατί οι διεργασίες που έγιναν σε ευρωπαϊκό, αλλά και τοπικό - εθνικό επίπεδο των κρατών μελών ενόψει των σημερινών εκλογών αφορούν και τον κόσμο όλο. Κι αυτό με φέρνει στην ανάγκη να επεκτείνω τη σκέψη μου λίγο παραπάνω. Σε θέματα που αφορούν το δίκαιο -το πραγματικό δίκαιο- αλλά και την εκμετάλλευση. Θέματα που το υπάρχον σήμερα καπιταλιστικό σύστημα θα διατηρεί και θα μεγεθύνει, όσο οι λαοί της Ευρώπης δεν το ανατρέπουν!

Θα διερωτάστε, ίσως, τι θέλω να πω με την φωτογραφική σύνθεση που συνοδεύει το σημερινό πόνημα. Κι όμως, στη δική μου σκέψη, στη δική μου θεώρηση αυτή είναι απόλυτα δεμένη με το θέμα -και το διακύβευμα- των σημερινών εκλογών. Με επέκταση και προέκταση, όμως, στον κόσμο όλο!...

Ο σημερινός, λοιπόν, προβληματισμός μου -μετά την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος- ένα σε θέμα -και μια υποψήφια- που ασχολήθηκα προ διήμερου: Την πολεμολόγο υποψήφια ευρωβουλευτίνα του Συναγερμού -και προσφιλή θυγατέρα του υπαρχηγού της ΕΟΚΑ Β' Σταύρου Σταύρου Σύρου- κυρία Ελένη Σταύρου και το... Ισραήλ. Στο οποίο -σύμφωνα με το βιογραφικό που η ίδια κυκλοφόρησε ενόψει ευρωεκλογών- έκανε μεταδιδακτορικές σπουδές στο πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, με υποτροφία της κυβέρνησης της χώρας, ενώ το 2012 πήγε -μας πληροφόρησε επισήμως- “τον Δεκέμβρη του 2012 πήγε εθελοντικά στον πόλεμο Ισραήλ - Χαμάς”. Για να μας πληροφορήσει δε περαιτέρω πως: «Στη φρίκη του πολέμου αυτού, μελέτησα “Μορφές και Μέσα ενός σύγχρονου ιδιότυπου Πολέμου” και εκπροσώπησα μόνη άτυπα την Πατρίδα μας στο Ισραήλ σε ώρες δοκιμασίας»!

Εντάξει, κάτι έγραψα σχετικά προχθές από τη στήλη, ωστόσο σήμερα θέλω να αγγίξω μια άλλη πτυχή. Στην οποία μας παραπέμπει -εξάλλου- και ένα σκέλος της φωτογραφικής σύνθεσης του κειμένου. Στην φρίκη του πολέμου του Ισραήλ. Όχι, όμως, με την Χαμάς, αλλά με ολόκληρο τον Παλαιστινιακό λαό. Του οποίου το Ισραήλ αποστέρησε την πατρίδα, την πατρώα γη... Με πολέμους, αλλά και τις ευλογίες των ισχυρών της γης και πιο συγκεκριμένα των ΗΠΑ και των κυρίαρχων χωρών της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έστω και αν κατά την με βίαιο τρόπο ανακήρυξη του κράτους του Ισραήλ -14 του Μάη 1948- δεν υπήρχε η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ωστόσο: ο χρονολογικός χάρτης της Παλαιστίνης, από το 1917 μέχρι και σήμερα, μαρτυρεί και το τεράστιο έγκλημα σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού. Με τι ευλογίες -επαναλαμβάνω- των ΗΠΑ και των κυρίαρχων κύκλων της Ευρώπης (εσείς διαβάζετε Ευρωπαϊκής Ένωσης). Έτσι, μέσα από μια διαδικασία μέσα στον χρόνο και κάμποσους επεκτατικούς πολέμους του Ισραήλ σε βάρος της Παλαιστίνης και των Παλαιστινίων τα παλαιστινιακά εδάφη συρρικνώθηκαν δραματικά, όπως ιδιαιτέρως εύγλωττα καταδεικνύουν οι χάρτες (πάνω μέρος της φωτογραφία).

Σε ότι δε αφορά τον πληθυσμό της Παλαιστίνης, από τα κατακτημένα από το Ισραήλ εδάφη εκδιώχθηκαν πάνω από 800.000 Άραβες (φωτογραφίες κάτω μέρος, με τη δική τους τρομακτική διάσταση φρίκης και που αγνοώ αν κατανοεί η κ. Σταύρου), σε σύνολο 1,4 εκατομμυρίων Παλαιστινίων που ζούσαν στην ιστορική Παλαιστίνη το 1948, σε 1.300 χωριά και πόλεις, ενώ περισσότερα από 418 παλαιστινιακά χωριά ισοπεδώθηκαν από τους Εβραίους μετανάστες και τις σιωνιστικές πολιτοφυλακές. Ακόμη: Ο αριθμός των Παλαιστίνιων και Αράβων μαρτύρων από τη Nakba το 1948 μέχρι σήμερα (εντός και εκτός Παλαιστίνης) έφτασε περίπου τις 100.000.

Αυτά κι αν είναι νούμερα φρίκης, προϊόν και αποτέλεσμα της ιμπεριαλιστικής επεκτατικής πολιτικής του Ισραήλ και της αναίσχυντης και παχυδερμικής πολιτικής της Δύσης. Κι όχι η φρίκη του πολέμου μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς που βίωσε η πολεμολόγος υποψήφια ευρωβουλευτίνα του Συναγερμού κ. Ελένη Σταύρου, κόρη του υπαρχηγού της ΕΟΚΑ Β’. Και επαναλαμβάνω: Η φρίκη που οι Παλαιστίνιοι βιώνουν για 71 τώρα χρόνια ξεκίνησε και συνεχίζεται αμείωτη ακριβώς ως αποτέλεσμα του κόσμου και του συστήματος που οι κυρίαρχοι κύκλοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης μας πλασάρουν.

Είναι, λοιπόν, να θέλουμε συνέχιση αυτού του κόσμου και αυτού του συστήματος, αυτής της Ευρώπης που οι Βρυξέλλες μας σερβίρουν και οι εδώ σερβιτόροι τους ασθμαίνοντας επιχειρούν να μας πείσουν ότι  αυτά μας αξίζουν και ατά είναι -μάλιστα- για το καλό μας; Όχι, βέβαια!