Ο πόλεμος & η ειρήνη, ο πόνος & τα δάκρυα κι ο Μουσταφά Ακιντζί...

Όχι, όμως, το πολύ μακρινό παρελθόν, θα συμπλήρωνα εγώ, αφού: ο πόνος ξεκίνησε κυρίως από το τέλος της δεκαετία του ’50. Τότε που κάποιοι εθνικιστές -εξ αμφοτέρων των πλευρών- πήραν προσωπικά πάνω τους τον αντιαποικιακό αγώνα και την “προαγωγή” την -κατ’ αυτούς- εθνική υπόθεση. Την ένωση οι Ελληνοκύπριοι εθνικιστές και την διπλή ένωση -τουτέστιν διχοτόμηση- οι Τουρκοκύπριοι εθνικιστές.

Αψευδής μάρτυρας της ορθότητας της πιο πάνω σκέψης μου -και ιστορική επαλήθευσή της- η σε βάθος χρόνου -πριν τα μισά της δεκαετίας του ’50- ειρηνική συνύπαρξη και συνεργασία Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Αψευδής μάρτυρας οι κοινοί ταξικοί και κοινωνικού αγώνες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων εργαζομένων στην περίοδο της αγγλικής αποικιοκρατικής κατοχής της Κύπρου. Αψευδής μάρτυρας ακόμη και ο δημογραφικός χάρτης -σε εθνοτική βάση- της Κύπρου, όπoυ Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι ήσαν κατάσπαρτοι σ’ ολόκληρο το νησί. Φτιάχνοντας ένα πολύχρωμο μωσαϊκό, ένα μελίσσι γύρω γύρω από τη Βασίλισσα Κύπρο, με το βασίλειό της στο ανατολικό ακρογώνιο της Μεσόγειος θάλασσας...

Κι ακόμη πιο αψευδής μάρτυρας η κοινή συστράτευση χιλιάδων Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στην τεράστια πάλη των λαών ενάντια στο χιτλεροφασιστικό ναζιστικό τέρας και οι τάφοι όσων Κυπρίων πολεμιστών έπεσαν πολεμώντας το ναζισμό - φασισμό σε πάμπολλα κοιμητήρια ανά την Ευρώπη και την Μέση Ανατολή. Μια επίσκεψη σε αυτά τα κοιμητήρια -προσωπικά επισκέφθηκα δύο, το ένα στην Πράγα και το άλλο στο Φάληρο, στην Αθήνα- και η συγκλονιστική εικόνα Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι ήρωες να είναι θαμμένοι δίπλα-δίπλα, όπως δίπλα-δίπλα πολεμούσαν το ναζιστικό τέρας, δείχνει ακριβώς ότι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, Αρμένηδες, Μαρωνίτες και Λατίνοι της Κύπρου ήσαν πρώτα και πάνω από όλα Κύπριοι. Παιδιά, εργάτες κι υπηρέτες, αλά μαζί κι αφέντες της ίδιας μάνας γης, τη ίδια πατρίδας!

Επανερχόμενος στα λόγια του Μουσταφά Ακιντζί, θα έλεγα συμπληρωματικά τούτο: Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι πως μπορεί να έλθει η ειρήνη. Και, όσο και να θέλουμε όλοι την ειρήνη, όσο και να θέλουμε όλοι τη συμφιλίωση και την ειρηνική συμβίωση, όσο και να θέλουμε όλοι τον τερματισμό του χωρισμού του λαού και της πατρίδας μας, αυτά δεν μπορούν να έλθουν με τον συμβιβασμό μας με τα αποτελέσματα του πολέμου. Κι είναι αυτός ο πόλεμος που, όπως είπε ο Μουσταφά Ακιντζί, έφερε τον πόνο και τα δάκρυα. Πολλή, μα πάρα πολλή πόνο και κόμη περισσότερα δάκρυα. Ναι και στις δύο κοινότητες. Γατί έφερε ο πόλεμος αυτός νεκρούς και αγνοούμενους. Έφερε τραυματίες και αιχμαλώτους. Έφερε πρόσφυγες και ξεσπιτωμό, έφερε την ολική καταστροφή...

Ωστόσο: Ήταν ο πόλεμος αυτός όχι ένας πόλεμος μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, αλλά ένας πόλεμος, μια παράνομη βάρβαρη στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο. Κι οι Κύπριοι -Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι- δεν ήσαν αντιμέτωποι στον πόλεμο αυτό μεταξύ τους, αλλά με τις ορδές του Αττίλα. Αν, βέβαια, ως εκ του πολέμου αυτού, αλλά και του προγενέστερου διαχωρισμού από τις δικοινοτικές ταραχές του 1963/64 ήλθαν αντιμέτωποι Ε/κ και Τ/κ, αυτό ήταν έργο αφ’ ενός των εθνικιστών στις δύο κοινότητες -μαζί με κατάλοιπο της αγγλικής αποικιοκρατικής πολιτικής του “διαίρει και βασίλευε”- και αφ’ ετέρου της τουρκικής εισβολής και έκτοτε καθυπόταξης των Τουρκοκυπρίων στις βουλές και πολιτική της Άγκυρας.

Καταληκτικά: Ναι, η μεγαλύτερη ευθύνη και των δύο κοινοτήτων έναντι των μελλοντικών γενεών -αλλά και της δικής μας γενιάς και της ιστορίας αυτού του τόπου- είναι η επίτευξη της ειρήνης. Αλλά αυτή δεν μπορεί να επέλθει με τον συμβιβασμό στα αποτελέσματα και κατοχικά τετελεσμένα του πολέμου της Τουρκίας κατά της Κύπρου. Ούτε μπορεί να επέλθει με τη νομιμοποίηση αυτών των τετελεσμένων. Διότι απλά τούτα είναι αποτέλεσμα παράνομης εισβολής και κατοχής, κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών του κυπριακού λαού, παραβίασης του διεθνούς δικαίου και του καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Αλλά ξέρετε γιατί ακόμη δεν μπορεί να γίνει νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής και κατοχής; Γιατί απλά τούτα είναι αποτέλεσμα εθνοκάθαρσης και αλλοίωσης του δημογραφικού, ιστορικού, πολιτισμικού, θρησκευτικού και γεωγραφικού χαρακτήρα της Κύπρου. Κι όλα τούτα μαζί και το κάθε ένα χωριστά συνιστούν έγκλημα πολέμου, αγαπητέ κύριε Ακιντζί!

Υ.Γ. Επέλεξα μια σύνθεση για φωτογραφία στο κείμενο αυτό: Τον πολιτικό δημογραφικό χάρτη της Κύπρου πριν την εισβολή,  με την κατανομή των κατοίκων του νησιού στη βάση της κοινοτικής τους προέλευσης, αλλά και δύο από τις τουρκικές αφίσες της εισβολής του 1974. Αψευδής και μόνιμος μάρτυρας -οι δύο τελευταίες- ότι ο πόλεμος στον οποίο προφανώς αναφέρεται ο κ. Ακιντζί δεν είναι πόλεμος Ε/κ και Τ/κ, αλλά πόλεμος της πανίσχυρης -στρατιωτικά- Τουρκίας εναντίον της μικρής Κύπρου... Μ' αυτόν, λοιπόν, τον πόλεμο και πρωτίστως με τα τετελεσμένα του δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε μηδέ να τα αποδεχτούμε! Κι αυτό χωρίςνα σημαινει ότι είμαστε ενάντια στην ειρήνη.
Κυπ. Κ.